راځئ چې د هغۀ کور ته لاړ شو
د زينې سندره. د داؤد.
د یوه زیارت کوونکي خوښي چې زموږ د پلار کور ته رسېدلی، پښې یې رښتیا د دروازو دننه ولاړې دي. ښار هغه ځای دی چې قبیلې پکې سره راټولېږي او عدالت پکې کېږي، نو هغه د دې د سولې لپاره دعا کوي، او وايي چې دا د خپلو ورونو لپاره کوي، نه د ځان لپاره.
122 1زۀ د هغه کسانو سره خوشحاله شوم چې ما ته يې ووئيل، ”راځئ چې زمونږ د پلار کور ته لاړ شو.“ 2اے يروشلم، زمونږ پښې ستا په دروازو کښې ولاړې دى. 3يروشلم داسې ښار جوړ شوے دے چې ټينګ سره تړلے شوے دے، 4هغه ځائ ته قبيلې ختلې راتلې، د زمونږ پلار قبيلې، د اِسرائيل دپاره د حُکم په توګه، چې د زمونږ پلار د نوم شُکر اداء کړى. 5ځکه چې هلته د عدالت دپاره تختونه کښېښودلے شوى وُو، د داؤد د کور تختونه.
6د يروشلم د سلامتۍ دپاره دُعا کوئ، ”چې هغه کسان چې له تا سره مينه کوى په آرام کښې وى. 7ستا د ديوالونو دننه دې سلامتى وى، ستا د قلعو دننه دې امن وى.“ 8د خپلو وروڼو او خپلو ملګرو دپاره به زۀ ووايم، ”سلامتى دې په تا کښې وى.“ 9د زمونږ د پلار د کور دپاره به زۀ ستا د ښېګړې طلب کوم.
