Kom ons gaan na sy huis toe
’n Pelgrimslied. Van Dawid.
’n Pelgrim se vreugde om by ons Vader se huis aan te kom, met sy voete werklik binne die poorte. Die stad is waar die stamme saamkom en waar reg gespreek word, daarom bid hy vir sy vrede, en sê hy doen dit ter wille van sy broers, nie vir homself nie.
122 1Ek was bly saam met dié wat vir my gesê het: “Kom ons gaan na die huis van ons Vader toe.” 2Ons voete staan binne jou poorte, Jerusalem. 3Jerusalem, gebou as ’n stad wat stewig saamgevoeg is, 4waarheen die stamme optrek, die stamme van ons Vader, as ’n voorskrif vir Israel, om die naam van ons Vader te loof. 5Want daar is die trone vir die oordeel opgestel, die trone van die huis van Dawid.
6Bid vir die vrede van Jerusalem: “Mag dié wat jou liefhet, rus hê. 7Mag daar vrede wees binne jou mure, veiligheid binne jou vestings.” 8Ter wille van my broers en my vriende sal ek sê: “Mag daar vrede binne jou wees.” 9Ter wille van die huis van ons Vader sal ek die goeie vir jou soek.
