Hayu Urang ka Bait Mantenna
Kidung panarekan, ti Daud.
Kabungahan saurang jamaah haji waktu nepi ka Bait Rama urang, sukuna enya-enya narangtung di jero gapura. Kota eta tempat kaom-kaom ngumpul jeung tempat kaadilan diturunkeun, ku kituna manehna ngadoakeun karahayuanana, sarta nyebutkeun yen eta dilakukeun demi dulur-dulurna, lain demi dirina sorangan.
122 1Abdi ngaraos bungah jeung jalma-jalma anu ngomong ka abdi, “Hayu urang ka Bait Rama urang.” 2Suku urang narangtung di jero gapura maneh, nun Yerusalem. 3Yerusalem, diadegkeun jadi hiji kota anu pageuh ngahiji, 4tempat kaom-kaom naranjak, nya eta kaom-kaom Rama urang, sakumaha katangtuan pikeun Israil, pikeun ngahaturkeun nuhun ka jenengan Rama urang. 5Karana di dinya ditangtungkeun tahta-tahta paragi ngahukuman, nya eta tahta-tahta kulawarga Daud.
6Pangnedakeun karahayuan Yerusalem: “Muga anu nyaraah ka maneh ginuluran katengtreman. 7Muga aya karahayuan di jero tembok maneh, aya kaamanan di jero benteng maneh.” 8Demi dulur-dulur jeung babaturan abdi, abdi rek ngucapkeun, “Muga maneh ginuluran karahayuan.” 9Demi Bait Rama urang, abdi seja ihtiar pikeun karaharjaan maneh.