Pumunta Tayo sa Kanyang Bahay
Isang awit ng pag-akyat. Kay David.
Ang galak ng isang peregrino sa pagdating sa bahay ng ating Ama, ang mga paa ay tunay na nakatayo sa loob ng mga pintuang-daan. Ang lungsod ang pinagtatagpuan ng mga lipi at pinaghahatulan ng katarungan, kaya ipinapanalangin niya ang kapayapaan nito, at sinasabi niyang ginagawa niya ito alang-alang sa kanyang mga kapatid, hindi sa kanyang sarili.
122 1Nagalak ako kasama ng mga nagsabi sa akin, “Pumunta tayo sa bahay ng ating Ama.” 2Nakatayo ang aming mga paa sa loob ng iyong mga pintuang-daan, Jerusalem. 3Jerusalem, na itinayong parang lunsod na matibay na pinag-ugnay, 4na pinag-aakyatan ng mga lipi, ang mga lipi ng ating Ama, bilang isang batas para sa Israel, upang magpasalamat sa pangalan ng ating Ama. 5Sapagkat naroon inilagay ang mga trono para sa paghatol, ang mga trono ng sambahayan ni David.
6Ipanalangin ninyo ang kapayapaan ng Jerusalem: “Sumagana nawa ang mga umiibig sa iyo. 7Magkaroon nawa ng kapayapaan sa loob ng iyong mga pader, katiwasayan sa loob ng iyong mga tanggulan.” 8Alang-alang sa aking mga kapatid at sa aking mga kasama, sasabihin ko, “Sumaiyo nawa ang kapayapaan.” 9Alang-alang sa bahay ng ating Ama hahangarin ko ang iyong kabutihan.
