Oë opgehef na die hemel
’n Pelgrimslied.
’n Baie kort psalm van vernedering. Diensknegte wat ’n meester se hand dophou, is die hele prentjie — oë op ons Vader gevestig, wagtend op een beweging. Die volk sê hulle het al veel meer as genoeg minagting van die gemaklikes en die trotses gehad.
Hoofstuk 123.
123 1Na u hef ek my oë op, u wat in die hemel troon. 2Kyk—soos die oë van dienaars na die hand van hulle meester kyk, soos die oë van ’n slavin na die hand van haar meesteres, so kyk ons oë na ons Vader, totdat hy ons genadig is. 3Wees ons genadig, ons Vader, wees ons genadig, want ons het meer as genoeg veragting verduur. 4Ons siel is oorversadig van die spot van dié wat sorgeloos leef, van die veragting van die hoogmoediges.
