مزامیر 123

123 ¹ چشمانم را به سوی تو برمی‌افرازم، ای که بر آسمان‌ها بر تخت نشسته‌ای. ² بنگر — چنان‌که چشمان خادمان به دست آقایشان دوخته می‌شود، و چنان‌که چشمان کنیز به دست بانویش، همچنان چشمان ما به سوی پدر ما دوخته می‌شود، تا آنکه بر ما فیض کند. ³ بر ما فیض کن، ای پدر ما، بر ما فیض کن، زیرا از خواری بیش از اندازه سیر شده‌ایم. ⁴ جان ما از استهزای آسودگان بیش از اندازه سیر شده است، و از خواری متکبّران.