آسمان ڏانهن کنيل اکيون
زيارت جو گيت.
عاجزيءَ جو تمام ننڍو زبور. مالڪ جي هٿ ڏانهن ڏسندڙ نوڪر پوري تصوير آهن — اکيون اسان جي پيءُ تي، هڪ جنبش جي انتظار ۾. ماڻهو چون ٿا ته آسودن ۽ مغرورن کان حقارت ڪافي کان وڌيڪ سهي چڪا آهن.
باب 123.
123 1اي آسمانن ۾ تخت نشين، آءٌ تو ڏانهن پنهنجيون اکيون مٿي کڻان ٿو. 2ڏس، جيئن نوڪرن جون اکيون پنهنجي مالڪ جي هٿ ڏانهن ٿين ٿيون، جيئن نوڪرياڻيءَ جون اکيون پنهنجي مالڪياڻيءَ جي هٿ ڏانهن ٿين ٿيون، تيئن اسان جون اکيون اسان جي پيءُ ڏانهن ٿيون ٿين، جيستائين هو اسان تي فضل ڪري. 3اي اسان جا بابا، اسان تي فضل ڪر، اسان تي فضل ڪر، ڇاڪاڻ تہ اسان حقارت کان تمام گهڻو ڍاپي چڪا آهيون. 4اسان جو جيءُ آرام وارن جي ٺٺولي کان ۽ مغرورن جي حقارت کان تمام گهڻو ڍاپي چڪو آهي.
