ସ୍ଵର୍ଗ ଆଡ଼କୁ ଉତ୍ଥିତ ଚକ୍ଷୁ

ଆରୋହଣ ଗୀତ।

ଅପମାନର ଏକ ଅତି ଛୋଟ ଗୀତ। ମାଲିକର ହାତକୁ ଅନାଇ ରହିଥିବା ଦାସମାନେ ହିଁ ସମଗ୍ର ଚିତ୍ର — ଆଖି ଆମ ପିତାଙ୍କ ଉପରେ ସ୍ଥିର, ଗୋଟିଏ ଇଶାରାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରି। ଲୋକମାନେ କହନ୍ତି ଯେ ସୁଖରେ ଥିବା ଓ ଅହଙ୍କାରୀମାନଙ୍କଠାରୁ ସେମାନେ ଯଥେଷ୍ଟରୁ ବହୁତ ଅଧିକ ଅବଜ୍ଞା ସହିଛନ୍ତି।

ଅଧ୍ୟାୟ 123।

ହେ ସ୍ଵର୍ଗରେ ସିଂହାସନାସୀନ, ତୁମ୍ଭ ଆଡ଼କୁ ମୁଁ ଆପଣା ଚକ୍ଷୁ ଉତ୍ତୋଳନ କରୁଅଛି। ଦେଖ, ଦାସମାନଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଯେପରି ଆପଣା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ହସ୍ତ ଆଡ଼କୁ, ଦାସୀର ଚକ୍ଷୁ ଯେପରି ଆପଣା କର୍ତ୍ତ୍ରୀର ହସ୍ତ ଆଡ଼କୁ ଲାଗିରହେ, ସେହିପରି ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଲାଗିରହେ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପ୍ରତି କୃପା ନ କରନ୍ତି। ହେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା, ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପ୍ରତି କୃପା କର, ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପ୍ରତି କୃପା କର, କାରଣ ଆମ୍ଭେମାନେ ଅବଜ୍ଞାରେ ନିତାନ୍ତ ପରିତୃପ୍ତ ହୋଇଅଛୁ। ସୁଖଭୋଗୀମାନଙ୍କ ପରିହାସରେ ଓ ଅହଙ୍କାରୀମାନଙ୍କ ଅବଜ୍ଞାରେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପ୍ରାଣ ନିତାନ୍ତ ପରିତୃପ୍ତ ହୋଇଅଛି।