Rancangane Naomi
Naomi ngongkon Rut menyang papan panggebugan gandum ing wayah bengi kanggo nyuwun Boas supaya nglebaraké jubahé ing sadhuwuré. Boas kagèt, banjur bungah: dhèwèké nyebut Rut wanita utama, mberkahi dhèwèké atas asmané Rama kita, lan supaos bakal nebus dhèwèké yèn sedulur sing luwih cedhak ora gelem.
3 1Banjur Naomi, maratuwane, kandha: “Anakku, apa aku ora kudu nggolekake papan dunung kanggo kowe, supaya kowe tentrem-ayem? 2Boas, kang para abdi wadone wis dadi kancamu nyambut gawe, iku rak isih sedulur kita, ta? Bengi iki dheweke napeni jewawut ana ing papan pangiridan. 3Adusa, lengenana awakmu nganggo lenga wangi, nganggoa jubahmu, banjur mudhuna menyang papan pangiridan. Nanging aja nganti kowe konangan dening wong lanang mau, sadurunge dheweke rampung mangan lan ngombe. 4Samangsa dheweke turu, titenana panggonane; banjur paranana, bukaken sikile, lan turua ing kono—dheweke bakal ngandhani apa kang kudu koktindakake.”
5Ature Rut marang maratuwane: “Sadaya ingkang panjenengan dhawuhaken badhe kula tindakaken.” 6Banjur Rut mudhun menyang papan pangiridan lan nindakake samubarang kang wis dikandhakake dening maratuwane. 7Boas mangan lan ngombe, nganti atine seneng, banjur turu ing pinggir tumpukan gandum. Rut teka kanthi meneng-meneng, mbukak sikile Boas, lan turu ing kono. 8Ing wayah tengah wengi wong lanang mau kaget, banjur oleng, lah ana wong wadon kang turu ing sacedhake sikile! 9Pitakone Boas: “Kowe iki sapa?” Wangsulane Rut: “Kula Rut, abdi panjenengan. Mugi pojok jubah panjenengan kakebarna nutupi abdi panjenengan, amargi panjenengan punika panebus.” a a v9 Ngebarake pojok jubah ing sadhuwure wong iku pretandha panyuwun supaya dikawin lan diayomi.
10Kandhane Boas: “Anakku, muga-muga kowe diberkahi dening Rama kita. Katresnanmu kang pungkasan iki luwih becik tinimbang kang dhisik, amarga kowe ora mburu wong-wong lanang nom, apa kang mlarat apa kang sugih. 11Saiki, anakku, aja wedi. Aku bakal nindakake samubarang kang kokjaluk, amarga wong sakutha kabeh wis padha ngerti yen kowe iku wong wadon kang utama. 12Pancen bener aku iki panebus, nanging isih ana panebus liyane kang luwih cedhak katimbang aku. 13Nginepa ing kene bengi iki. Sesuk esuk, yen dheweke gelem nebus kowe—apik, kareben dheweke kang nebus. Nanging yen ora gelem, demi Rama kita kang gesang, aku dhewe kang bakal nebus kowe. Turua nganti esuk.”
14Rut turu ing sacedhake sikile Boas nganti esuk, banjur tangi sadurunge wong bisa nitik siji lan sijine, amarga Boas ngucap: “Aja nganti ana wong ngerti yen ana wong wadon kang teka ing papan pangiridan.” 15Kandhane Boas: “Ulungna slendhang kang kokanggo iku; egarna.” Banjur diegarna. Boas ngukur jewawut nem taker, ditumpangake ing pundhake Rut, banjur lunga menyang kutha.
16Bareng Rut tekan ngarsane maratuwane, Naomi takon: “Kepriye kedadeyane, anakku?” Banjur Rut nyritakake samubarang kang wis ditindakake dening wong lanang mau kanggo dheweke. 17Ature Rut: “Piyambakipun maringi jewawut nem taker punika dhateng kula, sarwi ngendika: ‘Aja mulih menyang maratuwamu kanthi tangan kothong.’”
18Kandhane Naomi: “Sabara dhisik, anakku, nganti kowe ngerti kepriye kedadeyane, amarga wong lanang mau ora bakal lerem sadurunge ngrampungake prakara iku ing dina iki.”