روت 3 FHB Father's Heart Bible™

3 ¹بيا د هغې خواښې نعومى ووئيل چې، ”اے لورې، ايا زۀ دې دپاره ستا د آرام ځائ لټون ونۀ کړم چې تا ته ښۀ وى؟ ²ايا بوعز زمونږ خپلوان نۀ دے چې تۀ د هغۀ د وينځو سره وې؟ وګوره، نن شپه هغه د خرمن په ځائ کښې وربشې بادوى. ³نو ځان ووينځه، عطر ولګوه، خپله چادر واغونده او د خرمن ځائ ته ښکته لاړه شه. خو ترڅو چې هغه د خوراک او څښاک نه فارغ نۀ شى، ځان هغۀ ته مۀ ښکاره کوه. ⁴کله چې هغه څمله کړى، نو ځائ يې په نظر کښې ونيسه. بيا لاړه شه، د هغۀ پښې ننګړې کړه او څمله کړه. هغه به درته ووائى چې څۀ کوه.“

⁵روت هغې ته ووئيل چې، ”څۀ چې تۀ وايې، هغه ټول به زۀ وکړم.“ ⁶نو هغه د خرمن ځائ ته ښکته لاړه او څۀ چې يې خواښې ورته وئيلى وُو، هغه ټول يې وکړل. ⁷کله چې بوعز خوراک او څښاک وکړو او زړۀ يې خوشحاله شو، نو د غنمو د ډېرى په څنډه کښې څمله کړو. هغه په پټه راغله، د هغۀ پښې يې ننګړې کړې او څمله کړه. ⁸د نيمې شپې په وخت سړے ناڅاپه ويښ شو، راوګرځېدو او وې ليدل چې يوه ښځه د هغۀ د پښو سره څملاستې ده! ⁹هغۀ ووئيل چې، ”تۀ څوک يې؟“ هغې ووئيل چې، ”زۀ ستا وينځه روت يم. خپل د چادر څنډه په خپله وينځه باندې خوره کړه، ځکه چې تۀ خلاصونکے يې.“ ^a a v9 د جامې څنډه د چا په سر خوره کول د نکاح او ساتنې غوښتنه وه.

¹⁰هغۀ ووئيل چې، ”اے لورې، تۀ د زمونږ پلار د طرف نه برکت والا يې. دا ستا وروستے مهربانى د اولنى نه غوره ده، ځکه چې تۀ د غريبو کۀ د مالدارو، د هيڅ ځوان په پسې لاړه نۀ شوې. ¹¹نو اے لورې، اوس مۀ يرېږه. څۀ چې تۀ غواړې، هغه ټول به زۀ درته وکړم، ځکه چې زما د ښار ټول خلق پوهيږى چې تۀ يوه نېکه ښځه يې. ¹²اوس دا رښتيا ده چې زۀ خلاصونکے يم، خو يو بل خلاصونکے زما نه نژدې خپلوان شته. ¹³نو نن شپه دلته پاتې شه. سبا ته کۀ هغه ستا خلاصون وکړى، نو ښۀ ده، دے دې خلاصون وکړى. خو کۀ هغه ستا خلاصون نۀ کوى، نو د زمونږ پلار په ژوند قسم چې زۀ به ستا خلاصون کوم. تر سبا پورې څمله کړه.“

¹⁴نو هغه تر سبا پورې د هغۀ د پښو سره څملاستې وه او د دې نه مخکښې چې سړے سړے وپېژندے شى، پاڅېده، ځکه چې هغۀ وئيلى وُو چې، ”دا خبره دې چا ته معلومه نۀ شى چې کومه ښځه د خرمن ځائ ته راغلې وه.“ ¹⁵هغۀ ووئيل چې، ”کومه چادر چې تا اغوستې ده، هغه راوړه او غوړوله يې.“ نو هغې هغه وغوړوله. هغۀ شپږ پېمانې وربشې کړلې او د هغې په سر يې کېښودلې او بيا هغه ښار ته لاړو.

¹⁶کله چې روت خپلې خواښې ته راغله، نو نعومى ترې پوښتنه وکړه چې، ”اے لورې، څنګه شوه؟“ نو څۀ چې سړى د هغې دپاره کړى وُو، هغه ټول يې ورته ووئيل. ¹⁷هغې ووئيل چې، ”دا شپږ پېمانې وربشې يې ماته راکړې او وې وئيل چې، ’خپلې خواښې ته تش لاس مۀ ورځه.‘“

¹⁸نعومى ووئيل چې، ”اے لورې، تر هغې پورې صبر وکړه چې تا ته معلومه شى چې پائله يې څۀ شوه، ځکه چې هغه سړے به تر هغې آرام ونۀ کړى ترڅو چې نن دا خبره فيصله نۀ کړى.“