Ratumu Rawuh marang Kowe
Panjenengane nitih kuldi mlebu kutha diiringi surak wong akeh, banjur nundhungi para bakul saka Padalemane Ramane. Ditakoni bab panguwasane, Panjenengane ora gelem mangsuli, nanging malah nyritakake anak lanang loro kang omong siji lan nindakake liyane, lan para panggarap kebon kang mateni ahli warise.
21 1Bareng wis cedhak karo kutha Yerusalem lan tekan ing desa Betfage, ing sacedhake Gunung Zaitun, Gusti Yesus banjur ngutus sakabat loro dhisik,
2kanthi pangandika: “Padha lungaa menyang desa ing ngarepmu. Kowe bakal enggal nemu kuldi wadon katalenan, karo belo ana ing sandhinge. Padha uculana, banjur gawanen mrene marang Aku. 3Yen ana wong kang ngaruh-aruhi kowe, kandhaa: ‘Gusti mbetahake kuldi iki,’ temah wong mau bakal enggal ngulungake.”
4Kedadeyan iki supaya kayektenan apa kang wis dipangandikakake dening nabi: 5“Padha kandhaa marang putri Sion, ‘Lah, Ratumu rawuh marang kowe, kanthi andhap asor nitih kuldi, nitih belo, anake kewan momotan.’”
6Para sakabat mau banjur padha lunga lan nindakake kaya kang wis didhawuhake dening Gusti Yesus. 7Kuldi lan belo mau digawa, jubahe para sakabat diamparake ing gegere kewan loro iku, nuli Gusti Yesus lenggah ing ndhuwure. 8Akeh-akehe wong padha njereng jubahe ing dalan; ana maneh kang methik pang saka wit-witan, banjur disebar ing dalan. 9Wong golongan kang padha mlaku ing ngarep lan ing buri padha surak-surak: “Hosana konjuk marang Putrane Sang Prabu Dawud! Binerkahana Panjenengane kang rawuh atas asmane Rama kita! Hosana ing ngaluhur!” a a v9 “Hosana” iku pambengok ing basa Ibrani kang tegese “Mugi kawula sami Paduka slametaken!” — ing kene kagem minangka surak kabungahan kanggo memuji lan mapag.
10Bareng Gusti Yesus lumebet ing kutha Yerusalem, wong sakutha kabeh padha geger, padha takon: “Sapa ta iki?”
11Wong golongan mau padha mangsuli: “Iki Nabi Yesus, saka ing kutha Nazaret ing tanah Galilea.”
Gusti Yesus Mulihake Padalemane Sang Rama
12Gusti Yesus banjur lumebet ing Padaleman Suci, nundhung wong kabeh kang padha dedagangan lan tetuku ana ing kono, sarta njungkirake meja-mejane wong kang nukoni dhuwit lan palungguhane wong kang dodol manuk dara.
13Pangandikane marang wong-wong mau: “Ana tulisan mangkene: ‘PadalemanKu bakal kasebut padaleman pandonga,’ nanging kokdadekake guwane begal.”
14Ana wong wuta lan wong lumpuh kang padha sowan marang Panjenengane ana ing Padaleman Suci, banjur padha diwarasake. 15Bareng para pangareping imam lan para ahli Toret padha mirsa kaelokan kang ditindakake dening Gusti Yesus, lan bocah-bocah kang padha surak-surak ing Padaleman Suci: “Hosana konjuk marang Putrane Sang Prabu Dawud!” banjur padha nepsu,
16sarta matur marang Panjenengane: “Punapa Panjenengan mireng ingkang dipunucapaken dening lare-lare punika?” Gusti Yesus mangsuli: “Iya. Apa kowe durung tau maca, ‘Saka cangkeme bocah cilik lan bayi kang isih nyusu, Paduka wis nyawisake pamuji’?”
17Panjenengane banjur nilar wong-wong mau, tindak metu saka kutha menyang Betania, lan nyipeng ana ing kono.
Pracaya kang Bisa Mindhahake Gunung
18Esuk umun-umun, nalika kondur menyang kutha, Panjenengane kraos luwe.
19Bareng mirsa wit anjir ing pinggir dalan, Panjenengane banjur murugi, nanging mung nemu godhonge thok. Pangandikane: “Kowe aja nganti awoh maneh ing salawase!” Padha sanalika wit mau dadi garing.
20Para sakabat weruh kang mangkono mau padha gumun, banjur padha munjuk: “Kadospundi dene wit anjir punika saged garing sanalika makaten?”
21Gusti Yesus mangsuli: “Satemene Aku pitutur marang kowe: yen kowe duwe pracaya lan ora mangu-mangu, kowe ora mung bisa nindakake apa kang kelakon ing wit anjir iki—malah kowe bisa prentah marang gunung iki, ‘Mumbula lan nyemplunga ing sagara,’ temah iku bakal kelakon. 22Lan apa bae kang koksuwun sajroning pandonga, yen kowe pracaya, mesthi bakal koktampa.”
Pangwasane Sang Putra Ditakoni
23Bareng wis lumebet ing Padaleman Suci, Gusti Yesus lagi memulang, nalika para pangareping imam lan para pinituwaning bangsa padha sowan sarta matur: “Kanthi pangwasa punapa Panjenengan nindakaken sadaya punika, lan sinten ingkang maringi pangwasa punika dhateng Panjenengan?”
24Gusti Yesus mangsuli: “Aku uga arep takon siji marang kowe. Yen kowe bisa mangsuli, Aku bakal ngandhakake kanthi pangwasa apa anggonKu nindakake bab-bab iku. 25Baptise Yokanan iku saka ngendi? Saka swarga, apa saka manungsa?” Wong-wong mau banjur padha rembugan: “Yen kita kandha, ‘Saka swarga,’ Panjenengane bakal ngandika marang kita, ‘Yen mangkono, yagene kowe padha ora ngandel marang dheweke?’
26Nanging yen kita kandha, ‘Saka manungsa,’ kita padha wedi marang wong akeh—awit kabeh padha nganggep Yokanan iku nabi.”
27Wong-wong mau banjur padha mangsuli marang Gusti Yesus: “Kula sami boten mangretos.” Pangandikane Gusti Yesus: “Aku uga ora ngandhakake marang kowe kanthi pangwasa apa anggonKu nindakake bab-bab iku.”
Anak Loro: Tembung utawa Tumindak
28“Nanging kepriye panemumu? Ana sawijining wong duwe anak lanang loro. Wong mau marani anake kang mbarep, pangucape: ‘Ngger, dina iki lungaa nyambut gawe ing kebon anggur.’ 29Wangsulane anak mau: ‘Kula boten purun,’ nanging wusanane banjur owah pikirane, temah lunga. 30Bapakne banjur marani anak sijine, sarta ngucap kaya mangkono uga. Anak iki mangsuli: ‘Inggih, bapak, kula badhe mrika,’—nanging ora lunga. 31Saka anak loro mau, endi kang nglakoni kekarepane bapakne?” Wangsulane: “Ingkang mbarep.” Pangandikane Gusti Yesus marang wong-wong mau: “Satemene Aku pitutur marang kowe, para juru-mupu-beya lan para wanita tuna-susila bakal padha lumebu ing Kratone Rama kita ndhisiki kowe.”
32“Awit Yokanan wis teka marang kowe nganggo dalaning kabeneran, nanging kowe padha ora ngandel marang dheweke, nanging para juru-mupu-beya lan para wanita tuna-susila padha ngandel. Sanajan wis padha weruh bab iku, kowe padha ora getun lan ora banjur ngandel marang dheweke.”
Kebon Anggur lan Anak kang Ditampik
33“Padha rungokna pasemon liyane: Ana sawijining wong kang duwe palemahan, nandur kebon anggur, dipageri ngubengi, digaweake pameresan anggur ana ing kono, mbangun gardhu pajagan, banjur disewakake marang wong kang padha nggarap, nuli lelungan menyang panggonan kang adoh. 34Bareng wis cedhak mangsa panen, wong mau banjur ngutus para abdine marani para juru-garap, prelu nagih pametune. 35Nanging para juru-garap mau padha nyekel para abdine—kang siji digebugi, sijine dipateni, lan sijine maneh dibenturi watu. 36Wong mau banjur ngutus abdi liyane maneh, luwih akeh tinimbang kang dhisik, nanging iya padha dipatrapi kaya mangkono uga. 37Wusanane wong mau ngutus anake lanang nemoni wong-wong mau, karo mikir: ‘Mesthi bakal padha ngajeni anakku.’ 38Nanging bareng para juru-garap padha weruh anak mau, banjur padha rerasan: ‘Iki sing bakal tampa warisan; ayo padha dipateni, warisane dijupuk dadi duwe kita.’ 39Anak mau banjur dicekel, diuncalake metu saka kebon anggur, sarta dipateni. 40Lah saiki, samangsa kang duwe kebon anggur mau teka, bakal kepriye tumindake marang para juru-garap mau?”
41Wangsulane wong-wong mau: “Tiyang-tiyang awon punika badhe katumpes kanthi nggegirisi, saha kebon anggur wau badhe dipunsewakaken dhateng tiyang tani sanes, ingkang badhe nyaosaken pametunipun ing wancinipun.”
42Pangandikane Gusti Yesus marang wong-wong mau: “Apa kowe durung tau maca ing Kitab Suci: ‘Watu kang ditampik dening para tukang mbangun, iku malah dadi watu pojok kang baku; kang mangkono iku saka Rama kita, lan nggumunake ing pandeleng kita’?”
43“Mulane Aku pitutur marang kowe: Kratone Rama kita bakal dijupuk saka kowe, banjur diparingake marang bangsa kang bakal metokake wohe. 44Sing sapa tiba ing watu iki bakal ajur; lan sapa kang katempuh ing watu iku bakal remuk.”
45Bareng para pangareping imam lan para wong Farisi padha krungu pasemon-pasemone Gusti Yesus, banjur padha ngreti yen pangandikane mau tumuju marang awake dhewe. 46Wong-wong mau padha arep nyekel Panjenengane, nanging padha wedi marang wong akeh, kang padha nganggep Panjenengane iku nabi.