متى 21 FHB Father's Heart Bible™

21 ¹کله چې هغوئ يروشلم ته نزدے شول او د زيتون غرۀ ته د بيت‌فجى سره ورسېدل، نو عيسىٰ دوه مريدان مخکښې ولېږل،

²او هغوئ ته يې وفرمائيل چې، ”په مخکښې کلى ته لاړ شئ. تاسو به سمدستى يوه تړلې خره ومومئ، او د هغې سره به يو سيدے وى. هغوئ خلاص کړئ او ما ته يې راولئ. ³کۀ څوک تاسو ته څۀ ووائى، نو ووايئ چې، ’مالِک ته د دوئ ضرورت دے،‘ نو هغه به يې سمدستى راولېږى.“

⁴دا ځکه وشو چې د نبى وئيلى خبره پوره شى: ⁵”د صيون لور ته ووايئ، ’ګوره، ستا بادشاه تا ته راځى، عاجز دے او په خره باندې سور دے، په يو سيدے باندې، د بار وړونکى ځناور بچى.‘“

⁶مريدان لاړل او څنګه چې عيسىٰ هغوئ ته حُکم کړے وو، هم هغه شان يې وکړل. ⁷هغوئ خره او سيدے راوستل، خپلې چادرې يې په ځناورو باندې واچولې او عيسىٰ په چادرو باندې کښېناستو. ⁸د ګڼې ګوڼې زياتو خلقو خپلې چادرې په لار باندې وغوړولې، نورو د ونو نه ښاخونه پرې کړل او په لار باندې يې وغوړول. ⁹هغه خلق چې د هغۀ مخکښې او وروسته روان وُو، چغې يې وهلې چې، ”د داؤد زوئ ته هوشعنا! مبارک دے هغه څوک چې زمونږ د پلار په نوم راځى! په اوچتو آسمانونو کښې هوشعنا!“ ^a a v9 ”هوشعنا“ د عبرانى ژبې يوه چغه ده چې مطلب يې دے ”مونږ خلاص کړه!“ — دلته د خوشحالۍ، ثناء او ښۀ راغلاست د چغې په توګه کارولے شوے دے.

¹⁰او کله چې هغه يروشلم ته ننوتو، نو ټول ښار په خوځښت راغلو او پوښتنه يې کوله چې، ”دا څوک دے؟“

¹¹او خلقو ووئيل چې، ”دا د ګليل د ناصرت عيسىٰ نبى دے.“

عيسىٰ د خپل پلار کور بيرته اخلى

¹²بيا عيسىٰ بيت المُقدس ته ننوتو، او څوک چې هلته پلورل او پېرودل کول، هغه ټول يې وشړل، د صرافانو مېزونه او د کوترې پلورونکو چوکۍ يې نسکورې کړې.

¹³هغوئ ته يې وفرمائيل چې، ”ليکلے شوى دى چې، ’زما کور به د دُعا کور وبللے شى،‘ خو تاسو هغه د ډاکوانو اډه جوړوئ.“

¹⁴او ړاندۀ او ګوڌ په بيت المُقدس کښې هغۀ ته راغلل، او هغۀ هغوئ روغ کړل. ¹⁵کله چې مشرانو کاهنانو او د شريعت عالِمانو هغه معجزې وليدلې چې هغۀ کولې، او ماشومان يې وليدل چې په بيت المُقدس کښې چغې وهى چې، ”د داؤد زوئ ته هوشعنا!“ نو هغوئ په غضب شول،

¹⁶او هغۀ ته يې ووئيل چې، ”تۀ اورې چې دوئ څۀ وايى؟“ عيسىٰ هغوئ ته وفرمائيل چې، ”آو. تاسو کله دا نۀ دى لوستلى چې، ’د وړو ماشومانو او تى خورو بچو له خولې نه دې ثناء تيار کړې ده‘؟“

¹⁷هغه هغوئ پرېښودل، د ښار نه بهر بيت‌عنيا ته لاړو او هلته يې شپه تېره کړه.

هغه ايمان چې غرونه خوځوى

¹⁸سحر وختى، کله چې هغه بيرته ښار ته راتلو، نو وږے وو.

¹⁹د لارې په غاړه يې د انځر يوه ونه وليده، نو هغې ته ورغلو خو يوازې پاڼې يې پرې وموندلې. هغۀ وفرمائيل چې، ”بيا دې کله هم مېوه ونۀ نيسې!“ نو هغه ونه سمدستى وچه شوه.

²⁰دا چې مريدانو وليدل، نو حېران شول او پوښتنه يې وکړه چې، ”د انځر ونه دومره ژر څنګه وچه شوه؟“

²¹عيسىٰ جواب ورکړو چې، ”زۀ تاسو ته رښتيا وايم: کۀ ايمان ولرئ او شک ونۀ کړئ، نو نۀ يوازې دا چې څۀ د انځر ونې سره وشول هغه به وکړئ — بلکې دې غرۀ ته به هم ووايئ چې، ’اوچت شه او سمندر کښې وغورزېږه،‘ او داسې به وشى. ²²او څۀ چې تاسو په دُعا کښې وغواړئ، کۀ ايمان ولرئ، نو هغه به مومئ.“

د زوئ په اختيار باندې سوال

²³کله چې هغه بيت المُقدس ته ننوتو او تعليم يې ورکولو، نو مشران کاهنان او د قوم مشران راغلل او پوښتنه يې وکړه چې، ”تۀ دا کارونه په کوم اختيار کوې، او دا اختيار تا ته چا درکړے دے؟“

²⁴عيسىٰ جواب ورکړو چې، ”زۀ به هم تاسو ته يوه خبره وکړم. ما ته يې جواب راکړئ، نو زۀ به هم ووايم چې دا کارونه په کوم اختيار کوم. ²⁵د يحيىٰ بپتسمه د کوم ځائ نه وه؟ د آسمان نه، کۀ د انسان نه؟“ هغوئ په خپلو کښې مشوره وکړه چې، ”کۀ مونږ ووايو چې، ’د آسمان نه،‘ نو هغه به راته ووائى چې، ’بيا تاسو په هغۀ ولې ايمان رانۀ وړو؟‘

²⁶خو کۀ ووايو چې، ’د انسان نه،‘ نو مونږ د خلقو نه يرېږو — ځکه چې هغوئ ټول يحيىٰ نبى ګڼى.“

²⁷هغوئ عيسىٰ ته جواب ورکړو چې، ”مونږ نۀ پوهېږو.“ هغۀ وفرمائيل چې، ”نو زۀ به هم تاسو ته ونۀ وايم چې دا کارونه په کوم اختيار کوم.“

دوه زامن: خبرې کۀ عمل

²⁸”خو تاسو څۀ خيال کوئ؟ يو سړے وو چې دوه زامن يې لرل. هغه اول زوئ ته راغلو او ووئيل چې، ’اے زويه، نن د انګورو باغ ته لاړ شه او کار وکړه.‘ ²⁹هغۀ جواب ورکړو چې، ’زۀ نۀ ځم،‘ خو وروسته يې خيال بدل شو او لاړو. ³⁰بيا هغه دوېم ته ورغلو او هم هغه خبره يې ورته وکړه. دۀ جواب ورکړو چې، ’اے صاحبه، زۀ ځم،‘ — خو لاړ نۀ شو. ³¹په دې دواړو کښې چا د خپل پلار رضا پوره کړه؟“ هغوئ ووئيل چې، ”اول زوئ.“ عيسىٰ هغوئ ته وفرمائيل چې، ”زۀ تاسو ته رښتيا وايم، محصول اخيستونکى او کسبګرې به زمونږ د پلار بادشاهۍ ته تاسو نه مخکښې ننوځى.“

³²”ځکه چې يحيىٰ د صداقت په لار تاسو ته راغلو، او تاسو په هغۀ ايمان رانۀ وړو، خو محصول اخيستونکو او کسبګرو ايمان راووړو. تاسو دا هم وليدل، خو بيا هم مو خپل خيالونه بدل نۀ کړل چې په هغۀ ايمان راوړئ.“

د انګورو باغ او رد شوے زوئ

³³”يو بل مثال واورئ: د زمکې يو خاوند وو چې د انګورو باغ يې کېناستو، شاوخوا يې دېوال ورته جوړ کړو، د انګورو د نچوړلو حوض يې په کښې وکيندو، د څارنې بُرج يې جوړ کړو، باغ يې باغوانانو ته په ټېکه ورکړو او په سفر لاړو. ³⁴کله چې د مېوې د ټولولو وخت نزدے شو، نو هغۀ خپل نوکران باغوانانو ته ولېږل چې خپله مېوه راټوله کړى. ³⁵خو باغوانانو د هغۀ نوکران ونيول — يو يې وواهو، بل يې ووژلو او بل يې په تيږو وويشتو. ³⁶هغۀ بيا نور نوکران ولېږل چې د اولو نه زيات وُو، خو هغوئ د دوئ سره هم هغه شان سلوک وکړو. ³⁷آخر هغۀ خپل زوئ هغوئ ته ولېږلو او ووئيل چې، ’زما د زوئ به عزت وکړى.‘ ³⁸خو باغوانانو چې زوئ وليدو، نو په خپلو کښې يې ووئيل چې، ’دا وارث دے؛ راځئ چې دا ووژنو او د دۀ ميراث ونيسو.‘ ³⁹نو هغوئ هغه ونيولو، د انګورو د باغ نه بهر يې وغورزولو او ووژلو. ⁴⁰نو کله چې د انګورو د باغ خاوند راشى، نو هغه به د هغو باغوانانو سره څۀ وکړى؟“

⁴¹هغوئ جواب ورکړو چې، ”هغه به هغه بدکاره خلق په بده طريقه هلاک کړى، او باغ به نورو باغوانانو ته په ټېکه ورکړى چې هغۀ ته په خپل وخت مېوه ورکوى.“

⁴²عيسىٰ هغوئ ته وفرمائيل چې، ”تاسو په پاکو نوشتو کښې دا کله نۀ دى لوستلى چې، ’کومه تيږه چې معمارانو رد کړه، هم هغه د کونج بنياد شوه؛ دا زمونږ د پلار له طرفه وشو، او زمونږ په نظر کښې حېران‌وونکې ده‘؟“

⁴³”نو زۀ تاسو ته وايم: زمونږ د پلار بادشاهى به د تاسو نه واخستلے شى او داسې قوم ته به ورکړے شى چې د هغې مېوه پېدا کوى. ⁴⁴څوک چې په دې تيږه باندې ولوېږى هغه به ټوټه ټوټه شى؛ او چا باندې چې دا ولوېږى، هغه به مات کړى.“

⁴⁵کله چې مشرانو کاهنانو او فريسيانو د هغۀ مثالونه واورېدل، نو پوه شول چې هغه د دوئ په حقله خبرې کوى. ⁴⁶هغوئ غوښتل چې هغه ونيسى، خو د خلقو نه يې يره وه، ځکه چې هغوئ هغه نبى ګڼلو.