मत्तय 21

Chapter 21.

21 ¹ ते यरुशलेमेजवळ येऊन जैतुनाच्या डोंगराजवळील बेथफगे येथे पोहोचले, तेव्हा येशूने दोन शिष्यांना पुढे पाठवले,

² आणि त्यांना सांगितले, “तुमच्यासमोरील गावात जा. तिथे तुम्हांला लगेच एक गाढवी बांधलेली आणि तिच्याजवळ एक शिंगरू आढळेल. त्यांना सोडून माझ्याकडे आणा.” ³ “जर कोणी तुम्हांला काही म्हणाले, तर सांगा, ‘प्रभूला त्यांची गरज आहे,’ मग तो त्यांना लगेच पाठवून देईल.”

⁴ संदेष्ट्याने जे सांगितले होते ते पूर्ण व्हावे म्हणून हे घडले: ⁵ “सीयोनेच्या कन्येला सांगा, ‘पाहा, तुझा राजा तुझ्याकडे येत आहे, नम्र आणि गाढवीवर बसलेला, शिंगरावर, ओझे वाहणाऱ्या जनावराच्या पिल्लावर.’”

⁶ शिष्यांनी जाऊन येशूने त्यांना सांगितल्याप्रमाणे केले. ⁷ त्यांनी गाढवी व शिंगरू आणले, त्या जनावरांवर आपली वस्त्रे घातली आणि येशू त्या वस्त्रांवर बसला. ⁸ जमावातील बहुतेकांनी आपली वस्त्रे रस्त्यावर पसरली; इतरांनी झाडांच्या फांद्या तोडून रस्त्यावर पसरल्या. ⁹ त्याच्या पुढील आणि मागील जमाव मोठ्याने ओरडत होते, “दाविदाच्या पुत्राला होसान्ना! आमच्या पित्याच्या नावाने येणारा धन्य आहे! ऊर्ध्वलोकी होसान्ना!” ^a a v9 “होसान्ना” ही इब्री हाक असून तिचा अर्थ “आम्हांला तार!” असा आहे — येथे ती आनंदाची स्तुती व स्वागताची घोषणा म्हणून वापरली आहे.

¹⁰ आणि जेव्हा तो यरुशलेमेत आला, तेव्हा सगळे नगर ढवळून निघाले आणि विचारू लागले, “हा कोण आहे?”

¹¹ जमाव म्हणाले, “हा गालीलातील नासरेथचा संदेष्टा येशू आहे.”

येशू आपल्या पित्याचे घर परत मिळवतो

¹² मग येशू मंदिरात गेला आणि तेथे विकत-घेत असलेल्या सर्वांना बाहेर घालवले; त्याने सराफांचे चौरंग व कबूतरे विकणाऱ्यांच्या बैठकी उलथून टाकल्या.

¹³ तो त्यांना म्हणाला, “असे लिहिले आहे: ‘माझे घर प्रार्थनेचे घर म्हटले जाईल,’ पण तुम्ही त्याला लुटारूंची गुहा बनवत आहात.”

¹⁴ आणि आंधळे व लंगडे मंदिरात त्याच्याकडे आले, आणि त्याने त्यांना बरे केले. ¹⁵ मुख्य याजक व नियमशास्त्राचे शिक्षक यांनी त्याने केलेले अद्भुत चमत्कार पाहिले आणि मुले मंदिरात “दाविदाच्या पुत्राला होसान्ना!” असे ओरडताना पाहिली, तेव्हा ते संतापले.

¹⁶ आणि त्याला म्हणाले, “हे काय म्हणत आहेत हे तू ऐकतोस का?” येशू त्यांना म्हणाला, “होय. ‘बाळकांच्या व स्तनपान करणाऱ्या तान्ह्यांच्या मुखांतून तू स्तुती सिद्ध केली आहेस’ हे तुम्ही कधी वाचले नाही का?”

¹⁷ त्यांना सोडून तो नगराबाहेर बेथानीला गेला आणि तेथे रात्र घालवली.

पर्वत हलवणारा विश्वास

¹⁸ पहाटे तो नगराकडे परत येत असता त्याला भूक लागली.

¹⁹ रस्त्याच्या कडेला एक अंजिराचे झाड पाहून तो त्याच्याकडे गेला, पण त्यावर केवळ पानेच आढळली. तो म्हणाला, “यापुढे तुला कधीही फळ लागू नये!” आणि लगेच ते झाड वाळून गेले.

²⁰ हे पाहून शिष्य आश्चर्यचकित झाले आणि विचारू लागले, “हे अंजिराचे झाड इतक्या लवकर कसे वाळले?”

²¹ येशूने उत्तर दिले, “मी तुम्हांला खरे सांगतो: विश्वास ठेवून, संशय न धरता, तुम्ही या अंजिराच्या झाडाबाबत जे घडले तेच कराल असे नाही — तर या पर्वतालाही ‘उचलून समुद्रात टाकला जा’ असे म्हणाल, आणि ते घडेल.” ²² “आणि प्रार्थनेत जे काही तुम्ही मागाल, जर विश्वास ठेवाल, तर ते तुम्हांला मिळेल.”

पुत्राच्या अधिकारावर प्रश्न

²³ तो मंदिरात येऊन शिकवत असता मुख्य याजक व लोकांचे वडीलजन त्याच्याकडे आले आणि विचारले, “या गोष्टी करण्याचा तुला कोणता अधिकार आहे, आणि हा अधिकार तुला कोणी दिला?”

²⁴ येशूने उत्तर दिले, “मीही तुम्हांला एक गोष्ट विचारतो. मला त्याचे उत्तर सांगा, म्हणजे मी कोणत्या अधिकाराने या गोष्टी करतो ते मी सांगेन.” ²⁵ “योहानाचा बाप्तिस्मा — तो कोठून होता? स्वर्गापासून की माणसापासून?” ते आपसात चर्चा करू लागले, “जर आपण म्हटले, ‘स्वर्गापासून,’ तर तो आपल्याला म्हणेल, ‘मग तुम्ही त्याच्यावर विश्वास का ठेवला नाही?’

²⁶ पण जर आपण म्हटले, ‘माणसापासून,’ तर आपल्याला जमावाची भीती वाटते — कारण ते सर्व योहानाला संदेष्टा मानतात.”

²⁷ त्यांनी येशूला उत्तर दिले, “आम्हांला माहीत नाही.” तो म्हणाला, “मीही कोणत्या अधिकाराने या गोष्टी करतो हे तुम्हांला सांगणार नाही.”

दोन पुत्र: शब्द की कृती

²⁸ “पण तुम्हांला काय वाटते? एका माणसाला दोन पुत्र होते. पहिल्याकडे येऊन तो म्हणाला, ‘मुला, आज द्राक्षमळ्यात जाऊन काम कर.’ ²⁹ त्याने उत्तर दिले, ‘मी जाणार नाही,’ पण नंतर त्याने आपले मन बदलले आणि गेला. ³⁰ मग तो दुसऱ्याकडे गेला आणि तसेच म्हणाला. या दुसऱ्याने उत्तर दिले, ‘महाराज, मी जातो’ — पण गेला नाही. ³¹ या दोघांपैकी कोणी आपल्या पित्याची इच्छा पूर्ण केली?” ते म्हणाले, “पहिल्याने.” येशू त्यांना म्हणाला, “मी तुम्हांला खरे सांगतो, जकातदार व वेश्या तुमच्या आधी आमच्या पित्याच्या राज्यात जात आहेत.

³² कारण योहान नीतिमत्तेच्या मार्गाने तुमच्याकडे आला, आणि तुम्ही त्याच्यावर विश्वास ठेवला नाही, पण जकातदार व वेश्यांनी ठेवला. ते पाहूनसुद्धा तुम्ही आपले मन बदलले नाही व त्याच्यावर विश्वास ठेवला नाही.”

द्राक्षमळा आणि नाकारलेला पुत्र

³³ “आणखी एक दृष्टान्त ऐका: एका जमीनदाराने द्राक्षमळा लावला, त्याभोवती कुंपण घातले, त्यात द्राक्षकुंड खणले, टेहळणीचा बुरूज बांधला, तो शेतकऱ्यांना खंडाने दिला आणि प्रवासाला निघून गेला. ³⁴ जेव्हा हंगामाची वेळ जवळ आली, तेव्हा त्याने आपले फळ गोळा करण्यासाठी आपल्या दासांना शेतकऱ्यांकडे पाठवले. ³⁵ पण शेतकऱ्यांनी त्याच्या दासांना पकडले — एकाला मारले, दुसऱ्याला जिवे मारले आणि आणखी एकाला दगडमार केली. ³⁶ त्याने पुन्हा पहिल्यांपेक्षा अधिक असे दुसरे दास पाठवले, आणि शेतकऱ्यांनी त्यांच्याशीही तसेच वागले. ³⁷ शेवटी त्याने आपल्या पुत्राला त्यांच्याकडे पाठवले आणि म्हणाला, ‘ते माझ्या पुत्राचा मान राखतील.’ ³⁸ पण शेतकऱ्यांनी पुत्राला पाहून एकमेकांना म्हटले, ‘हाच वारस आहे; चला, आपण याला जिवे मारून त्याचे वतन बळकावू.’ ³⁹ तेव्हा त्यांनी त्याला पकडले, द्राक्षमळ्याबाहेर टाकले आणि जिवे मारले. ⁴⁰ आता द्राक्षमळ्याचा मालक येईल तेव्हा तो त्या शेतकऱ्यांचे काय करील?”

⁴¹ त्यांनी उत्तर दिले, “तो त्या दुष्ट माणसांचा भयंकर नाश करील आणि द्राक्षमळा हंगामात फळ देणाऱ्या दुसऱ्या शेतकऱ्यांना खंडाने देईल.”

⁴² येशू त्यांना म्हणाला, “तुम्ही शास्त्रलेखांत हे कधी वाचले नाही का: ‘बांधणाऱ्यांनी नाकारलेला दगड कोनशिला झाला; हे आमच्या पित्याकडून झाले, आणि ते आमच्या दृष्टीने अद्भुत आहे’?

⁴³ म्हणून मी तुम्हांला सांगतो: आमच्या पित्याचे राज्य तुमच्यापासून काढून घेतले जाईल आणि त्याची फळे देणाऱ्या राष्ट्राला दिले जाईल. ⁴⁴ जो कोणी या दगडावर पडेल त्याचा चुराडा होईल; आणि हा दगड ज्याच्यावर पडेल त्याचा भुगा होईल.”

⁴⁵ मुख्य याजक व परूशी यांनी त्याचे दृष्टान्त ऐकले, तेव्हा तो आपल्याविषयीच बोलत आहे हे त्यांना समजले. ⁴⁶ त्यांना त्याला अटक करायची होती, पण त्यांना जमावाची भीती वाटली, कारण जमाव त्याला संदेष्टा मानत होता.