मत्तय 20

20 ¹ "कारण आमच्या पित्याचे राज्य अशा एका जमीनदारासारखे आहे, जो पहाटे आपल्या द्राक्षमळ्यासाठी मजूर कामावर लावायला बाहेर गेला. ² त्याने मजुरांना पूर्ण दिवसाची मजुरी देण्याचे ठरवले आणि त्यांना आपल्या द्राक्षमळ्यात पाठवले. ³ सकाळी सुमारे नऊ वाजता तो बाहेर गेला आणि त्याने बाजारात दुसरे काहीजण रिकामे उभे असलेले पाहिले, ⁴ त्याने त्यांना सांगितले, ‘तुम्हीही द्राक्षमळ्यात जा; जे योग्य असेल ते मी तुम्हांला देईन.’ मग ते गेले. ⁵ दुपारच्या सुमारास आणि तिसऱ्या प्रहरी पुन्हा बाहेर जाऊन त्याने तसेच केले. ⁶ संध्याकाळी सुमारे पाच वाजता तो बाहेर गेला आणि तेथे दुसरे काहीजण उभे असलेले त्याला आढळले. त्याने विचारले, ‘तुम्ही दिवसभर येथे रिकामे का उभे राहिलात?’

⁷ ते म्हणाले, ‘कारण कोणी आम्हांला कामावर लावले नाही.’ तो म्हणाला, ‘तुम्हीही द्राक्षमळ्यात जा.’

⁸ संध्याकाळ झाल्यावर द्राक्षमळ्याच्या मालकाने आपल्या कारभाऱ्याला सांगितले, ‘मजुरांना बोलावून शेवटच्यापासून पहिल्यापर्यंत त्यांची मजुरी देऊन टाक.’ ⁹ आणि सुमारे पाच वाजता कामावर लावलेले आले, तेव्हा त्यांतील प्रत्येकाला पूर्ण दिवसाची मजुरी मिळाली. ¹⁰ पहिले आले, तेव्हा आपल्याला अधिक मिळेल असे त्यांना वाटले; पण त्यांतील प्रत्येकालाही पूर्ण दिवसाचीच मजुरी मिळाली. ¹¹ ती मिळाल्यावर ते त्या जमीनदाराविरुद्ध कुरकुर करू लागले, ¹² ते म्हणाले, ‘या शेवटच्यांनी फक्त एक तास काम केले, तरी दिवसभराचे ओझे आणि कडक ऊन सोसणाऱ्या आम्हांबरोबर तू त्यांना समान केलेस.’

¹³ त्याने त्यांतील एकाला उत्तर दिले, ‘मित्रा, मी तुझ्यावर अन्याय करत नाही. पूर्ण दिवसाच्या मजुरीबद्दल तू माझ्याशी ठरवले नव्हतेस का?’ ¹⁴ जे तुझे आहे ते घे आणि जा. या शेवटच्या मजुरालाही तुझ्याइतकेच देण्याची माझी इच्छा आहे. ¹⁵ जे माझे आहे त्याविषयी मला पाहिजे तसे करण्याचा मला अधिकार नाही का? की मी उदार आहे म्हणून तू हेवा करतोस? ¹⁶ अशा प्रकारे शेवटचे पहिले होतील आणि पहिले शेवटचे."

येशू वधस्तंभाची पूर्वसूचना देतो

¹⁷ येशू यरुशलेमेला वर जात असताना त्याने त्या बारा जणांना बाजूला घेतले आणि वाटेत त्यांना म्हणाला,

¹⁸ पाहा, आपण यरुशलेमेला वर जात आहोत, आणि मनुष्याचा पुत्र मुख्य याजक व शास्त्री यांच्या हाती दिला जाईल; ते त्याला मरणाची शिक्षा ठरवतील ¹⁹ आणि त्याची थट्टा करावी, फटके मारावेत व त्याला वधस्तंभावर खिळावे म्हणून ते त्याला परराष्ट्रीयांच्या हाती देतील—आणि तिसऱ्या दिवशी तो उठवला जाईल."

खरे मोठेपण म्हणजे सेवा करणे

²⁰ तेव्हा जब्दीच्या मुलांची आई आपल्या मुलांसह त्याच्याकडे आली आणि गुडघे टेकून त्याच्याजवळ काहीतरी मागू लागली.

²¹ त्याने तिला विचारले, “तुला काय पाहिजे?” ती म्हणाली, “तुझ्या राज्यात माझे हे दोन मुलगे एक तुझ्या उजवीकडे व एक तुझ्या डावीकडे बसतील असे सांग.”

²² पण येशूने उत्तर दिले, “तुम्ही काय मागत आहात हे तुम्हांला कळत नाही. मी जो प्याला पिणार आहे तो तुम्हांला पिता येईल का?” ते म्हणाले, “आम्हांला येईल.”

²³ तो म्हणाला, “तुम्ही माझा प्याला प्याल खरे, पण माझ्या उजवीकडे व डावीकडे बसू देणे हे देण्याचा अधिकार माझा नाही—ज्यांच्यासाठी माझ्या पित्याने ते तयार केले आहे त्यांचेच ते आहे.”

²⁴ हे ऐकून त्या दहा जणांना त्या दोघा भावांचा राग आला.

²⁵ येशूने त्यांना जवळ बोलावून म्हटले, “परराष्ट्रीयांचे राज्यकर्ते त्यांच्यावर धनीपणा गाजवतात आणि त्यांचे बडे लोक त्यांच्यावर अधिकार चालवतात, हे तुम्हांला माहीत आहे. ²⁶ तुमच्यामध्ये तसे नसावे. उलट, तुमच्यामध्ये जो मोठा होऊ इच्छितो त्याने तुमचा सेवक व्हावे, ²⁷ आणि तुमच्यामध्ये जो पहिला होऊ इच्छितो त्याने तुमचा दास व्हावे, ²⁸ जसा मनुष्याचा पुत्र सेवा करून घ्यायला नव्हे, तर सेवा करायला आणि पुष्कळांच्या खंडणीसाठी आपला जीव द्यायला आला."

दोन आंधळ्यांना दृष्टी मिळते

²⁹ ते यरीहोहून बाहेर पडत असताना मोठा लोकसमुदाय त्याच्यामागे गेला. ³⁰ वाटेच्या कडेला बसलेल्या दोन आंधळ्यांनी, येशू जात आहे असे ऐकून मोठ्याने ओरडून म्हटले, “प्रभु, दाविदाच्या पुत्रा, आमच्यावर दया कर!” ^a a v30 ‘दाविदाचा पुत्र’ हे दाविदाच्या राजघराण्यातून येणार असलेल्या वचनदत्त राजासाठी यहुद्यांमध्ये सुप्रसिद्ध असे पदवीनाम होते. ³¹ लोकसमुदायाने त्यांना गप्प राहण्यास धमकावले, पण ते आणखी मोठ्याने ओरडले, “प्रभु, दाविदाच्या पुत्रा, आमच्यावर दया कर!”

³² तेव्हा येशू थांबला, त्यांना बोलावून म्हणाला, “मी तुमच्यासाठी काय करावे अशी तुमची इच्छा आहे?”

³³ ते त्याला म्हणाले, “प्रभु, आमचे डोळे उघडावेत.”

³⁴ तेव्हा येशूला कळवळा आला, त्याने त्यांच्या डोळ्यांना स्पर्श केला, आणि लगेच त्यांना दृष्टी आली व ते त्याच्यामागे गेले.