متي 21 FHB Father's Heart Bible™

21 ¹جڏهن اهي يروشلم جي ويجهو پهتا ۽ زيتون جبل وٽ بيت فجي تائين آيا، تڏهن يسوع ٻن شاگردن کي اڳتي موڪليو،

²کين چيائين تہ ”پنهنجي اڳيان واري ڳوٺ ڏانهن وڃو. اتي پهچندي ئي اوهان کي هڪ ٻڌل گڏهي ۽ ساڻس گڏ سندس ٻچو ملندو. انهن کي کولي مون وٽ وٺي اچو. ³جيڪڏهن ڪو اوهان کي ڪجھ چوي، تہ چئجو تہ ’خداوند کي انهن جي ضرورت آهي،‘ تہ هو انهن کي هڪدم موڪلي ڏيندو.“

⁴اهو انهيءَ لاءِ ٿيو تہ جيڪو نبيءَ چيو هو سو پورو ٿئي. ⁵”صيون جي ڌيءَ کي چئو تہ ’ڏس، تنهنجو بادشاهه حليم ۽ گڏهه تي، يعني ٻچي تي، بار کڻندڙ جانور جي ٻچي تي سوار ٿي تو وٽ اچي ٿو.‘“

⁶شاگردن وڃي جيئن يسوع کين چيو هو تيئن ڪيو. ⁷اهي گڏهي ۽ ٻچو کڻي آيا ۽ انهن جانورن تي پنهنجا چوغا رکيائون، پوءِ يسوع انهن چوغن تي ويٺو. ⁸ميڙ مان گھڻن ماڻهن پنهنجا چوغا رستي تي وڇايا، ۽ ٻين وڻن مان ٽاريون وڍي رستي تي وڇايون. ⁹جيڪي ميڙ سندس اڳيان ۽ پويان هلي رهيا هئا، سي رڙيون ڪندا رهيا تہ ”داؤد جي پٽ کي هوشعنا! مبارڪ آهي اهو جيڪو اسان جي پيءُ جي نالي ۾ اچي ٿو! سڀ کان بلند ۾ هوشعنا!“ ^a a v9 ”هوشعنا“ هڪ عبراني رڙ آهي جنهن جو مطلب ”اسان کي بچاءِ!“ آهي — هتي اها خوشيءَ جي ساراهه ۽ ڀليڪار جي نعري طور استعمال ٿي آهي.

¹⁰جڏهن هو يروشلم ۾ داخل ٿيو تڏهن سڄو شهر هلچل ۾ اچي ويو ۽ ماڻهو پڇڻ لڳا تہ ”هي ڪير آهي؟“

¹¹ميڙن چيو تہ ”هي گليل جي ناصرت وارو نبي يسوع آهي.“

يسوع پنهنجي پيءُ جو گھر واپس ورتو

¹²پوءِ يسوع هيڪل ۾ داخل ٿي، اتي جيڪي وڪڻندا ۽ خريد ڪندا هئا تن سڀني کي ٻاهر ڪڍي ڇڏيائين، ۽ صرافن جون ميزون ۽ ڪبوتر وڪڻندڙن جون ڪرسيون اونڌيون ڪري ڇڏيائين.

¹³کين چيائين تہ ”لکيل آهي تہ ’منهنجي گھر کي دعا جو گھر سڏيو ويندو،‘ پر اوهان ان کي ڌاڙيلن جو اڏو بڻائي رهيا آهيو.“

¹⁴انڌا ۽ لنگڙا هيڪل ۾ وٽس آيا ۽ کين شفا ڏنائين. ¹⁵جڏهن سردار ڪاهنن ۽ شريعت جي استادن اهي عجيب ڪم ڏٺا جيڪي هن ڪيا، ۽ ٻارن کي هيڪل ۾ رڙيون ڪندي ٻڌو تہ ”داؤد جي پٽ کي هوشعنا!“ تڏهن اهي ڪاوڙجي پيا،

¹⁶۽ کيس چيائون تہ ”ڇا تون ٻڌين ٿو تہ هي ڇا ٿا چون؟“ يسوع کين چيو تہ ”ها. ڇا اوهان ڪڏهن نہ پڙهيو آهي تہ ’ننڍڙن ٻارن ۽ کير پيئندڙ ٻچن جي وات مان تو ساراهه تيار ڪئي آهي‘؟“

¹⁷کين ڇڏي، شهر کان ٻاهر بيت عنيا ڏانهن نڪري ويو ۽ رات اتي گذاريائين.

اهو ايمان جيڪو جبل کي هلائي ٿو

¹⁸صبح جو سوير جڏهن شهر ڏانهن موٽي رهيو هو تڏهن کيس بک لڳي.

¹⁹رستي جي ڪناري تي انجير جو هڪ وڻ ڏسي، ان وٽ ويو پر پنن کان سواءِ ٻيو ڪجھ نہ لڌائين. تڏهن ان کي چيائين تہ ”تو ۾ وري ڪڏهن بہ ميوو نہ لڳي!“ ۽ انهيءَ گھڙي وڻ سڪي ويو.

²⁰شاگرد اهو ڏسي عجب ۾ پئجي ويا ۽ پڇيائون تہ ”انجير جو وڻ ايڏو جلدي ڪيئن سڪي ويو؟“

²¹يسوع وراڻيو تہ ”آءٌ اوهان کي سچ ٿو چوان تہ جيڪڏهن اوهان کي ايمان هجي ۽ شڪ نہ ڪريو، تہ نہ رڳو اهو ڪندا جيڪو انجير جي وڻ سان ٿيو، پر هن جبل کي بہ چئي سگھندا تہ ’کڄي وڃ ۽ سمنڊ ۾ اڇلجي پؤ،‘ تہ ائين ئي ٿيندو. ²²جيڪو ڪجھ اوهان دعا ۾ گھرندا، جيڪڏهن ايمان آڻيندا تہ اهو اوهان کي ملندو.“

فرزند جي اختيار تي سوال

²³جڏهن هو هيڪل ۾ داخل ٿي تعليم ڏئي رهيو هو، تڏهن سردار ڪاهن ۽ قوم جا بزرگ وٽس آيا ۽ پڇيائونس تہ ”تون اهي ڪم ڪهڙي اختيار سان ٿو ڪرين، ۽ اهو اختيار تو کي ڪنهن ڏنو؟“

²⁴يسوع وراڻيو تہ ”آءٌ بہ اوهان کان هڪڙي ڳالهه پڇان ٿو. جيڪڏهن اوهان مون کي جواب ڏيندا تہ آءٌ اوهان کي ٻڌائيندس تہ اهي ڪم ڪهڙي اختيار سان ڪريان ٿو. ²⁵يوحنا جي بپتسما ڪٿان هئي؟ آسمان کان يا ماڻهن کان؟“ هنن پاڻ ۾ بحث ڪيو تہ ”جيڪڏهن چئون تہ ’آسمان کان،‘ تہ هو اسان کي چوندو تہ ’پوءِ اوهان هن تي ايمان ڇو نہ آندو؟‘

²⁶پر جيڪڏهن چئون تہ ’ماڻهن کان،‘ تہ ميڙ کان ڊڄون ٿا، ڇالاءِ جو سڀ يوحنا کي نبي ٿا سمجھن.“

²⁷هنن يسوع کي وراڻيو تہ ”اسان کي خبر ناهي.“ تنهن تي هن چيو تہ ”تہ پوءِ آءٌ بہ اوهان کي نہ ٻڌائيندس تہ اهي ڪم ڪهڙي اختيار سان ڪريان ٿو.“

ٻه پٽ: ڳالهيون يا ڪم

²⁸”پر اوهان ڇا ٿا سمجھو؟ هڪ ماڻهوءَ کي ٻه پٽ هئا. هو پهرين وٽ وڃي چيائين تہ ’پٽ، اڄ وڃي انگورن جي باغ ۾ ڪم ڪر.‘ ²⁹هن وراڻيو تہ ’آءٌ نہ ويندس،‘ پر پوءِ پنهنجو من بدلائي هليو ويو. ³⁰ٻئي وٽ بہ وڃي ائين ئي چيائين. هن وراڻيو تہ ’صاحب، آءٌ ويندس،‘ پر نہ ويو. ³¹ٻنهي مان ڪنهن پنهنجي پيءُ جي مرضي پوري ڪئي؟“ هنن چيو تہ ”پهرين.“ يسوع کين چيو تہ ”آءٌ اوهان کي سچ ٿو چوان تہ محصول وٺندڙ ۽ ڪسبيون اوهان کان اڳ اسان جي پيءُ جي بادشاهي ۾ داخل ٿين ٿا.“

³²”ڇالاءِ جو يوحنا اوهان وٽ سچائيءَ جي واٽ تي آيو، پر اوهان هن تي ايمان نہ آندو، جڏهن تہ محصول وٺندڙن ۽ ڪسبين هن تي ايمان آندو. اهو ڏسڻ کان پوءِ بہ اوهان پنهنجو من نہ بدلايو ۽ هن تي ايمان نہ آندو.“

انگورن جو باغ ۽ رد ڪيل فرزند

³³”ٻيو مثال ٻڌو: هڪ زميندار انگورن جو باغ پوکي، ان جي چوڌاري واڙ ڏئي، ان ۾ انگور ڪچلڻ جو حوض کوٽي، نگھباني لاءِ ٻرج اڏي، ڪاشتڪارن کي ٺيڪي تي ڏئي، پاڻ سفر تي هليو ويو. ³⁴جڏهن ميوي جي موسم ويجهي آئي، تڏهن هن پنهنجا نوڪر ڪاشتڪارن ڏانهن موڪليا تہ سندس ميوو کڻي اچن. ³⁵پر ڪاشتڪارن سندس نوڪرن کي پڪڙي، هڪڙي کي ڪُٽيائون، ٻئي کي ماري وڌائون ۽ ٽئين کي سنگسار ڪيائون. ³⁶وري هن پهرين کان وڌيڪ ٻيا نوڪر موڪليا، تہ هنن انهن سان بہ اهڙو ئي ڪيو. ³⁷آخر ۾ پنهنجي پٽ کي هنن ڏانهن موڪليائين، ۽ چيائين تہ ’اهي منهنجي پٽ جي عزت ڪندا.‘ ³⁸پر ڪاشتڪارن پٽ کي ڏسي پاڻ ۾ چيو تہ ’هي وارث آهي، اچو تہ هن کي ماري وجھون ۽ سندس ميراث تي قبضو ڪريون.‘ ³⁹پوءِ کيس پڪڙي باغ مان ٻاهر اڇلائي ماري ڇڏيائون. ⁴⁰تہ جڏهن باغ جو مالڪ ايندو، تڏهن انهن ڪاشتڪارن سان ڇا ڪندو؟“

⁴¹هنن وراڻيو تہ ”هو انهن بڇڙن ماڻهن کي ڏاڍي بڇڙي طرح ناس ڪندو، ۽ باغ ٻين ڪاشتڪارن کي ٺيڪي تي ڏيندو، جيڪي موسم تي کيس ميوو ڏيندا.“

⁴²يسوع کين چيو تہ ”ڇا اوهان ڪڏهن پاڪ ڪتابن ۾ نہ پڙهيو آهي تہ ’جنهن پٿر کي اڏيندڙن رد ڪيو، سو ڪنڊ جو مکيه پٿر بڻجي ويو، هي اسان جي پيءُ کان آيو آهي ۽ اسان جي اکين ۾ عجيب آهي‘؟“

⁴³”تنهنڪري آءٌ اوهان کي چوان ٿو تہ اسان جي پيءُ جي بادشاهي اوهان کان کسجي ويندي ۽ اهڙي قوم کي ڏني ويندي جيڪا ان جو ميوو آڻيندي. ⁴⁴جيڪو هن پٿر تي ڪرندو سو ٽڪرا ٽڪرا ٿي ويندو، ۽ جنهن تي هي ڪرندو، تنهن کي پيهي ڇڏيندو.“

⁴⁵جڏهن سردار ڪاهنن ۽ فريسين سندس مثال ٻڌا، تڏهن سمجھي ويا تہ هو انهن جي باري ۾ ڳالهائي رهيو آهي. ⁴⁶اهي کيس گرفتار ڪرڻ چاهيندا هئا، پر انهن ميڙن کان ڊڄندا هئا جيڪي کيس نبي ڀانيندا هئا.