متي 20 FHB Father's Heart Bible™

20 ¹”ڇاڪاڻ تہ اسان جي پيءُ جي بادشاهي هڪڙي اهڙي زميندار جهڙي آهي، جيڪو صبح جو سوير پنهنجي انگورن جي باغ لاءِ مزور رکڻ ٻاهر نڪتو. ²هن مزورن سان پوري ڏينهن جي مزوريءَ تي سودو ڪري کين پنهنجي باغ ۾ موڪليو. ³اٽڪل صبح جو نائين وڳي ٻاهر نڪتو تہ ڏٺائين ٻيا ماڻهو بازار ۾ واندا بيٺا هئا. ⁴کين چيائين تہ ’اوهين بہ باغ ۾ وڃو، جيڪو واجب هوندو سو اوهان کي ڏيندس.‘ سو اهي هليا ويا. ⁵وري ٻارهين وڳي ۽ ٽين وڳي اٽڪل ٻاهر نڪري ساڳيو ئي ڪيائين. ⁶اٽڪل پنجين وڳي ٻاهر نڪتو تہ ڏٺائين ٻيا ماڻهو اتي بيٺا هئا. پڇائينس تہ ’اوهين سڄو ڏينهن هتي واندا ڇو بيٺا آهيو؟‘“

⁷”هنن چيو تہ ’ڇاڪاڻ تہ ڪنهن اسان کي مزوريءَ تي نہ رکيو.‘ هن چيو تہ ’اوهين بہ باغ ۾ وڃو.‘

⁸”جڏهن شام ٿي تہ باغ جي مالڪ پنهنجي مختيار کي چيو تہ ’مزورن کي سڏ ۽ آخري کان وٺي پهرين تائين کين سندن مزوري ڏي.‘ ⁹جڏهن اٽڪل پنجين وڳي رکيل ماڻهو آيا تہ هر هڪ کي پوري ڏينهن جي مزوري ملي. ¹⁰جڏهن پهريان آيا تہ سمجهيائون تہ اسان کي وڌيڪ ملندو، پر هر هڪ کي بہ پوري ڏينهن جي مزوري ئي ملي. ¹¹اها وٺي هنن زميندار جي خلاف بڙ بڙ ڪئي، ¹²چيائون تہ ’انهن پوئين ماڻهن رڳو هڪ ڪلاڪ ڪم ڪيو، پر تو کين اسان جي برابر ڪري ڇڏيو، جن ڏينهن جو بار ۽ تپندڙ گرمي برداشت ڪئي هئي.‘

¹³”هن انهن مان هڪ کي وراڻيو تہ ’دوست، آءٌ تو سان ناانصافي نہ ٿو ڪريان. ڇا تو مون سان پوري ڏينهن جي مزوريءَ تي سودو نہ ڪيو هو؟‘ ¹⁴پنهنجو حق کڻي هليو وڃ. آءٌ هن پوئين مزور کي بہ تو جيترو ئي ڏيڻ چاهيان ٿو. ¹⁵ڇا مون کي حق ناهي تہ پنهنجي شيءِ سان جيڪو چاهيان سو ڪريان؟ يا آءٌ سخي آهيان تنهنڪري تو کي ساڙ ٿو ٿئي؟ ¹⁶تنهنڪري جيڪي پوئين آهن سي پهريان ٿيندا ۽ جيڪي پهريان آهن سي پوئين.“

يسوع صليب جي اڳڪٿي ڪري ٿو

¹⁷جڏهن يسوع يروشلم ڏانهن چڙهي رهيو هو، تڏهن ٻارهن شاگردن کي الڳ ڪري رستي ۾ چيائين تہ

¹⁸”ڏسو، اسين يروشلم ڏانهن چڙهي رهيا آهيون، ۽ ابنِ آدم کي سردار ڪاهنن ۽ شريعت جي عالمن جي حوالي ڪيو ويندو، جيڪي کيس موت جي سزا ڏيندا، ¹⁹۽ غير قومن جي حوالي ڪندا، جيئن اهي ٺٺولي ڪن، ڪوڙا هڻن ۽ صليب تي چاڙهين—پر ٽئين ڏينهن کيس جيئرو ڪيو ويندو.“

سچي وڏائي خدمت ڪرڻ ۾ آهي

²⁰پوءِ زبدي جي پٽن جي ماءُ پنهنجن پٽن سان گڏ يسوع وٽ آئي ۽ گوڏن ڀر ٿي کانئس ڪجهہ گھرڻ لڳي.

²¹پڇيائينس تہ ”تون ڇا ٿي گھرين؟“ هن چيو تہ ”فرماءِ تہ منهنجا اهي ٻئي پٽ تنهنجي بادشاهيءَ ۾ هڪڙو تنهنجي ساڄي پاسي ۽ ٻيو کاٻي پاسي ويهن.“

²²پر يسوع وراڻيو تہ ”اوهان کي خبر ناهي تہ ڇا ٿا گھرو. ڇا اوهين اهو پيالو پيئي سگھو ٿا جيڪو آءٌ پيئڻ وارو آهيان؟“ هنن چيو تہ ”اسين سگھون ٿا.“

²³چيائين تہ ”اوهين منهنجو پيالو ضرور پيئندا، پر منهنجي ساڄي ۽ کاٻي پاسي ويهڻ جي جاءِ ڏيڻ منهنجو ڪم ناهي—اها انهن لاءِ آهي جن لاءِ منهنجي پيءُ تيار ڪئي آهي.“

²⁴جڏهن انهن ڏهن اهو ٻڌو تہ ٻنهي ڀائرن تي ڪاوڙيا.

²⁵يسوع کين پاڻ وٽ سڏي چيو تہ ”اوهين ڄاڻو ٿا تہ غير قومن جا حاڪم ماڻهن تي رعب هلائين ٿا، ۽ سندن وڏا ماڻهو کين پنهنجي اختيار هيٺ رکن ٿا. ²⁶اوهان ۾ ائين نہ ٿيندو. بلڪ جيڪو اوهان ۾ وڏو ٿيڻ گھري، سو اوهان جو خادم ٿئي، ²⁷جيڪو اوهان ۾ پهريون ٿيڻ گھري، سو اوهان جو غلام ٿئي، ²⁸جيئن ابنِ آدم خدمت وٺڻ لاءِ نہ، بلڪ خدمت ڪرڻ ۽ ڪيترن جي بدلي ۾ پنهنجي جان فديي طور ڏيڻ لاءِ آيو.“

ٻن انڌن کي نظر ملي ٿي

²⁹جڏهن اهي يريحو مان نڪري رهيا هئا تڏهن هڪ وڏو ميڙ سندس پٺيان هليو. ³⁰رستي جي ڪناري ويٺل ٻن انڌن ٻڌو تہ يسوع لنگهي رهيو آهي، تڏهن رڙ ڪري چيائون تہ ”اي خداوند، اي دائود جا پٽ، اسان تي رحم ڪر!“ ^a a v30 ’دائود جو پٽ‘ هڪ مشهور يهودي لقب هو، انهيءَ واعدي ڪيل بادشاهه لاءِ جنهن کي دائود جي شاهي نسل مان اچڻو هو. ³¹ميڙ کين ڇينڀيو تہ چپ ٿين، پر هنن وڌيڪ رڙيون ڪري چيو تہ ”اي خداوند، اي دائود جا پٽ، اسان تي رحم ڪر!“

³²تڏهن يسوع بيهي، کين سڏي چيو تہ ”اوهين ڇا ٿا گھرو تہ آءٌ اوهان لاءِ ڪريان؟“

³³چيائونس تہ ”اي خداوند، اسان جون اکيون کوليون وڃن.“

³⁴يسوع کي رحم آيو، تنهنڪري سندن اکين کي ڇھيائين؛ اهي هڪدم ڏسڻ لڳا ۽ سندس پٺيان هليا.