متی 20

20 ¹«زیرا پادشاهی پدر ما همچون صاحبِ زمینی است که سحرگاهان بیرون رفت تا برای تاکستانِ خود کارگرانی اجیر کند. ²او با کارگران قرار گذاشت که مزدِ یک روزِ کامل بپردازد و ایشان را به تاکستانِ خود فرستاد. ³نزدیک ساعت نُهِ صبح بیرون رفت و دیگرانی را دید که بیکار در بازار ایستاده بودند. ⁴به آنان گفت: ‹شما نیز به تاکستان بروید و هرچه حق باشد به شما خواهم داد.› پس رفتند. ⁵باز نزدیک ظهر و نزدیک ساعت سهِ بعدازظهر بیرون رفت و همین کار را کرد. ⁶نزدیک ساعت پنجِ بعدازظهر بیرون رفت و دیگرانی را ایستاده یافت. از آنان پرسید: ‹چرا تمامِ روز را بیکار اینجا ایستاده‌اید؟›»

⁷«گفتند: ‹زیرا کسی ما را اجیر نکرد.› به آنان گفت: ‹شما نیز به تاکستان بروید.›

⁸«چون شام فرارسید، صاحبِ تاکستان به سرکارگرِ خود گفت: ‹کارگران را فراخوان و مزدشان را بپرداز، از آخرین تا اولین.› ⁹و چون آنان که نزدیک ساعت پنج اجیر شده بودند آمدند، هر یک مزدِ یک روزِ کامل گرفت. ¹⁰چون اولین‌ها آمدند، پنداشتند که بیشتر خواهند گرفت، اما هر یک از آنان نیز مزدِ یک روزِ کامل گرفت. ¹¹و چون آن را گرفتند، بر صاحبِ زمین لب به شکایت گشودند ¹²و گفتند: ‹این آخرین‌ها تنها یک ساعت کار کردند، و تو آنان را با ما که بارِ روز و گرمای سوزان را تحمل کردیم، برابر ساختی.›

¹³«او به یکی از ایشان پاسخ داد: ‹ای دوست، من به تو ستمی نمی‌کنم. مگر با من برای مزدِ یک روزِ کامل قرار نگذاشتی؟ ¹⁴آنچه از آنِ توست بگیر و برو. من می‌خواهم به این آخرین نیز به‌قدرِ تو بدهم. ¹⁵آیا مجاز نیستم با آنچه از آنِ من است هرچه بخواهم بکنم؟ یا از آن‌رو که بخشنده‌ام، چشمِ تو تنگ شده است؟› ¹⁶پس آخرین‌ها اول خواهند شد و اولین‌ها آخر.»

عیسی صلیب را پیشگویی می‌کند

¹⁷چون عیسی به اورشلیم می‌رفت، آن دوازده تن را به کناری برد و در راه به آنان گفت:

¹⁸«اینک ما به اورشلیم می‌رویم، و پسرِ انسان به دستِ سران کاهنان و کاتبان سپرده خواهد شد، و آنان او را به مرگ محکوم خواهند کرد ¹⁹و او را به غیریهودیان تسلیم خواهند نمود تا او را استهزا کنند و تازیانه زنند و بر صلیب کشند؛ و در روزِ سوم برخیزانده خواهد شد.»

بزرگیِ راستین یعنی خدمت کردن

²⁰آنگاه مادرِ پسرانِ زِبِدی همراه با پسرانش نزد او آمد و زانو زد تا چیزی از او درخواست کند.

²¹عیسی از او پرسید: «چه می‌خواهی؟» گفت: «بفرما که این دو پسرِ من در پادشاهی‌ات، یکی به دستِ راست و دیگری به دستِ چپِ تو بنشینند.»

²²اما عیسی پاسخ داد: «نمی‌دانید چه می‌خواهید. آیا می‌توانید از جامی که من به‌زودی خواهم نوشید بنوشید؟» گفتند: «می‌توانیم.»

²³به آنان گفت: «از جامِ من خواهید نوشید، اما نشستن به دستِ راست و چپِ من از آنِ من نیست که ببخشم؛ این از آنِ کسانی است که پدرم برایشان آماده کرده است.»

²⁴چون آن ده تن این را شنیدند، بر آن دو برادر خشمگین شدند.

²⁵عیسی آنان را نزد خود فراخواند و گفت: «می‌دانید که حاکمانِ غیریهودیان بر آنان سروری می‌کنند و بزرگانشان بر ایشان اقتدار می‌رانند. ²⁶در میان شما چنین نباشد. بلکه هر که می‌خواهد در میان شما بزرگ باشد، باید خادمِ شما گردد، ²⁷و هر که می‌خواهد در میان شما اول باشد، باید غلامِ شما گردد، ²⁸چنان‌که پسرِ انسان نیز نیامد تا خدمت شود، بلکه تا خدمت کند و جانِ خود را همچون بهای رهایی برای بسیاری بدهد.»

دو مرد نابینا بینایی می‌یابند

²⁹و چون از اَریحا بیرون می‌رفتند، جمعیتی بزرگ از پی او روان شد. ³⁰دو مرد نابینا که کنارِ راه نشسته بودند، شنیدند که عیسی می‌گذرد، و فریاد برآوردند: «سرورا، بر ما رحم کن، ای پسرِ داوود!» ^a a v30 «پسرِ داوود» لقبی مشهور در میان یهودیان بود برای پادشاهِ موعود که از نسلِ سلطنتیِ داوود می‌آمد. ³¹جمعیت آنان را سرزنش کردند تا خاموش شوند، اما ایشان بلندتر فریاد زدند: «بر ما رحم کن، سرورا، ای پسرِ داوود!»

³²عیسی ایستاد و آنان را فراخواند و گفت: «چه می‌خواهید برایتان بکنم؟»

³³به او گفتند: «سرورا، بگذار چشمانِ ما گشوده شود.»

³⁴و عیسی که از شفقت به رقّت آمده بود، چشمانِ آنان را لمس کرد، و بی‌درنگ بینایی خود را بازیافتند و از پی او روان شدند.