متی 19

19 ¹چون عیسی این سخنان را به پایان رسانید، جلیل را ترک گفت و به نواحی یهودیه در آن سوی رود اردن رفت. ²جمعیتی بزرگ از پی او روانه شدند و او آنان را در آنجا شفا داد.

³فَریسیان نزد او آمدند تا بیازمایندش و پرسیدند: «آیا جایز است که مرد به هر علتی زن خود را طلاق دهد؟»

⁴پاسخ داد: «آیا نخوانده‌اید که پدر ما، که آنان را در آغاز آفرید، ایشان را مرد و زن آفرید، ⁵و فرمود: ‹از همین رو، مرد پدر و مادر خود را ترک کرده، به زن خویش خواهد پیوست و آن دو یک تن خواهند شد›؟ ⁶پس دیگر دو نیستند، بلکه یک تن‌اند؛ بنابراین آنچه را پدر ما به هم پیوسته است، هیچ‌کس جدا نسازد.»

⁷به او گفتند: «پس چرا موسی امر فرمود که مرد طلاق‌نامه بدهد و زن را رها کند؟»

⁸به آنان گفت: «موسی به سبب سختی دل‌هایتان به شما اجازه داد که زنان خود را طلاق دهید، اما از آغاز چنین نبود. ⁹به شما می‌گویم: هر که زن خود را جز به علت بی‌عفتی طلاق دهد و دیگری را به زنی گیرد، زنا می‌کند.»

¹⁰شاگردان به او گفتند: «اگر وضع میان مرد و زن چنین است، بهتر آن است که ازدواج نکنند.»

¹¹به آنان گفت: «همه نمی‌توانند این سخن را بپذیرند، بلکه تنها آنان که به ایشان عطا شده است. ¹²خواجگانی هستند که از شکم مادر چنین زاده شده‌اند؛ و خواجگانی هستند که به دست دیگران چنین ساخته شده‌اند؛ و خواجگانی هستند که به‌خاطر پادشاهی پدر ما خود را چنین ساخته‌اند. آن که می‌تواند این را بپذیرد، بپذیرد.»

عیسی کودکان خردسال را می‌پذیرد

¹³آنگاه کودکان خردسال را نزد او آوردند تا بر آنان دست بگذارد و دعا کند، اما شاگردان آورندگان را سرزنش کردند.

¹⁴اما عیسی گفت: «بگذارید کودکان خردسال نزد من آیند و بازشان مدارید، زیرا پادشاهی پدر ما از آنِ کسانی است که همچون اینان‌اند.»

¹⁵و دستان خود را بر آنان گذاشت و از آنجا رهسپار شد.

آن یک چیزی که کم داشت

¹⁶همان دم مردی نزد او آمد و پرسید: «استاد، چه کار نیکویی باید بکنم تا حیاتِ جاودان بیابم؟»

¹⁷به او گفت: «چرا دربارهٔ آنچه نیکوست از من می‌پرسی؟ تنها یکی نیکوست. اگر می‌خواهی به حیات درآیی، احکام را نگاه دار.»

¹⁸پرسید: «کدام‌ها؟» عیسی گفت: «قتل مکن، زنا مکن، دزدی مکن، شهادت دروغ مده، ¹⁹پدر و مادر خود را حرمت نِه، و همسایه‌ات را همچون خویشتن دوست بدار.»

²⁰آن جوان به او گفت: «همهٔ این‌ها را نگاه داشته‌ام. دیگر چه چیز کم دارم؟»

²¹عیسی به او گفت: «اگر می‌خواهی کامل باشی، برو، دارایی خود را بفروش و به تهیدستان بده، که در آسمان گنج خواهی داشت؛ آنگاه بیا و از پی من روان شو.»

²²چون آن جوان این را شنید، اندوهگین رفت، زیرا ثروت بسیار داشت.

²³عیسی به شاگردان خود گفت: «آمین، به شما می‌گویم: توانگر به‌دشواری به پادشاهی پدر ما درخواهد آمد. ²⁴باز به شما می‌گویم: گذشتن شتر از سوراخ سوزن آسان‌تر است از درآمدن توانگر به پادشاهی پدر ما.»

²⁵چون شاگردان این را شنیدند، بی‌اندازه شگفت‌زده شدند و پرسیدند: «پس که می‌تواند نجات یابد؟»

²⁶عیسی به آنان نگریست و گفت: «این برای انسان‌ها ناممکن است، اما نزد پدر ما همه‌چیز ممکن است.»

²⁷آنگاه پطرس به او گفت: «اینک، ما همه‌چیز را واگذاشته و از پی تو آمده‌ایم. پس ما را چه خواهد بود؟»

²⁸عیسی به آنان گفت: «آمین، در آن تجدید، آنگاه که پسرِ انسان بر تخت پرجلال خود بنشیند، شما نیز که از پی من آمده‌اید، بر دوازده تخت خواهید نشست و دوازده قبیلهٔ اسرائیل را داوری خواهید کرد.

²⁹«و هر که خانه‌ها یا برادران یا خواهران یا پدر یا مادر یا فرزندان یا زمین‌ها را به‌خاطر نام من واگذاشته باشد، صد برابر خواهد یافت و حیاتِ جاودان را به میراث خواهد برد. ³⁰اما بسیاری که اوّلین‌اند، آخرین خواهند شد، و بسیاری که آخرین‌اند، اوّلین خواهند شد.»