متی 18

18 ¹در آن هنگام، شاگردان نزد عیسی آمدند و پرسیدند: «پس در پادشاهی پدر ما چه کسی بزرگ‌ترین است؟»

²او کودکی خردسال را نزد خود فراخواند و در میان ایشان قرار داد،

³و گفت: «براستی به شما می‌گویم: تا بازنگردید و همچون کودکان خردسال نشوید، هرگز به پادشاهی پدر ما در نخواهید آمد. ⁴پس هر که خود را همچون این کودک خردسال فروتن سازد، در پادشاهی پدر ما بزرگ‌ترین است. ⁵و هر که چنین کودکی را به نام من بپذیرد، مرا پذیرفته است.»

لغزاندن کوچکان

⁶«اما هر که یکی از این کوچکان را که به من ایمان دارند بلغزاند، او را بهتر آن است که سنگ آسیای سنگینی بر گردنش آویزند و در ژرفای دریا غرقش کنند.»

⁷«وای بر جهان به سبب چیزهایی که سبب لغزش می‌شوند! ناگزیر باید بیایند، اما وای بر آن کس که آنها را پدید می‌آورد. ⁸اگر دست یا پایت تو را می‌لغزاند، آن را قطع کن و دور بینداز. تو را بهتر است که لنگ یا شل به حیات درآیی تا آنکه با دو دست یا دو پا در آتش جاودان افکنده شوی.» ⁹و اگر چشمت تو را می‌لغزاند، آن را برکَن و دور بینداز. تو را بهتر است که با یک چشم به حیات درآیی تا آنکه با دو چشم در آتش جهنم افکنده شوی.

پدر در جستجوی آن گوسفند گمشده

¹⁰«بنگرید که یکی از این کوچکان را خوار نشمارید. به شما می‌گویم که فرشتگان ایشان در آسمان همواره روی پدر مرا که در آسمان است می‌بینند.» ^a a v10 کهن‌ترین دست‌نوشته‌ها در اینجا آیهٔ ۱۱ را ندارند؛ نسخه‌های متأخرتر می‌افزایند: «زیرا پسرِ انسان آمد تا گمشدگان را نجات دهد.»

¹²«شما چه می‌اندیشید؟ اگر کسی صد گوسفند داشته باشد و یکی از آنها گم شود، آیا آن نود و نه را بر کوه‌ها نمی‌گذارد و به جستجوی آن گمشده نمی‌رود؟ ¹³و اگر آن را بیابد، براستی به شما می‌گویم که بیش از آن نود و نه که هرگز گم نشدند، بر آن شادی می‌کند. ¹⁴‹پس خواست پدر شما که در آسمان است این نیست که یکی از این کوچکان هلاک شود.›

آنگاه که برادری به تو گناه کند

¹⁵«اگر برادرت به تو گناه ورزد، برو و در خلوت، میان خود و او، خطایش را به او بنما. اگر به تو گوش فرا دهد، برادرت را بازیافته‌ای. ¹⁶اما اگر گوش فرا ندهد، یک یا دو تن دیگر را با خود ببر، تا هر امری به گواهی دو یا سه شاهد ثابت شود. ¹⁷و اگر به آنان نیز گوش فرا ندهد، به کلیسا بگو. و اگر به کلیسا هم گوش فرا ندهد، او را همچون بیگانه یا باجگیر بشمار. ¹⁸براستی به شما می‌گویم، هر آنچه بر زمین ببندید در آسمان بسته خواهد شد، و هر آنچه بر زمین بگشایید در آسمان گشوده خواهد شد. ¹⁹باز براستی به شما می‌گویم: اگر دو تن از شما بر روی زمین دربارهٔ هر چه بخواهند همدل شوند، پدر من که در آسمان است آن را برایشان به انجام خواهد رساند. ²⁰زیرا هر جا که دو یا سه تن به نام من گرد آیند، من آنجا در میان ایشان هستم.»

آمرزش پدر و آمرزش ما

²¹آنگاه پطرس نزد عیسی آمد و گفت: «سرورم، تا چند بار باید برادرم را که به من گناه می‌ورزد ببخشم؟ تا هفت بار؟»

²²عیسی پاسخ داد: «به تو می‌گویم، نه هفت بار، بلکه هفتاد و هفت بار. ²³از این رو، پادشاهی پدر ما همچون پادشاهی است که خواست با خادمان خود حساب پاک کند. ²⁴چون به حساب‌رسی آغاز کرد، مردی را نزد او آوردند که ثروتی هنگفت بدهکار بود. ²⁵و چون توانِ پرداخت نداشت، اربابش فرمان داد که او را با زن و فرزندان و هر آنچه داشت بفروشند و آن قرض را بازپردازند.»

²⁶پس آن خادم پیش او زانو زد و التماس‌کنان گفت: «با من شکیبایی کن و من همه را بازخواهم پرداخت.» ²⁷«اربابِ آن خادم، که دلش از شفقت به رحم آمده بود، او را رها کرد و آن قرض را بر او بخشید.»

²⁸«اما آن خادم چون بیرون رفت، یکی از همکاران خود را یافت که صد روز مزد به او بدهکار بود؛ او را گرفت و به خفه کردنش پرداخت و گفت: ‹آنچه به من بدهکاری بازپرداز!›»

²⁹پس همکارش زانو زد و به او التماس کرد: «با من شکیبایی کن و من به تو بازخواهم پرداخت.» ³⁰اما او نپذیرفت و رفت و او را به زندان افکند تا آن قرض را بپردازد. ³¹«چون همکارانش آنچه را روی داده بود دیدند، بسیار اندوهگین شدند و رفتند و هر آنچه رخ داده بود به اربابشان بازگفتند.»

³²آنگاه ارباب او را فراخواند و گفت: «ای خادم شریر، من همهٔ آن قرض را بر تو بخشیدم، زیرا از من التماس کردی. ³³آیا تو نیز نمی‌بایست بر همکار خود رحم می‌کردی، چنانکه من بر تو رحم کردم؟ ³⁴و اربابش خشمگین شده، او را به دست شکنجه‌گران سپرد تا آنگاه که تمام قرض را بازپردازد. ³⁵پدر آسمانی من نیز با شما چنین خواهد کرد، مگر آنکه هر یک از شما برادر خود را از دل بیامرزد.»