Sapa kang Pinunjul Dhewe ing Kratone Rama kita?
Nalika ditakoni sapa kang paling luhur ing Kratoning Ramane, Yesus ngadegake bocah cilik ing satengahe wong-wong mau. Panjenengane ngelingake supaya aja nyandhung para wong cilik, mulang carane ngelingake sadulur kanthi pribadi, lan mungkasi kanthi crita abdi kang wis diapura utang sabandha, nanging banjur nyekik wong merga utang sathithik.
18 1Nalika samana para sakabat padha sowan ing ngarsane Gusti Yesus, sarta padha matur: “Dados, sinten ingkang pinunjul piyambak ing Kratonipun Rama kita?”
2Gusti Yesus tumuli nimbali sawijining bocah cilik, banjur diadegake ana ing tengah-tengahe,
3sarta ngandika: “Satemene Aku pitutur marang kowe kabeh: Manawa kowe ora padha mratobat lan dadi kaya bocah cilik, kowe ora bakal bisa mlebu ing Kratone Rama kita. 4Mulane sapa kang ngasorake awake kaya bocah cilik iki, yaiku kang pinunjul dhewe ing Kratone Rama kita. 5Lan sapa kang nampani salah sawijining bocah cilik kaya mangkono iki atas asmaKu, iku nampani Aku.”
Njalari Para Cilik Padha Kesandhung
6“Nanging sapa kang njalari kesandhunge salah sawijining para cilik kang padha pracaya marang Aku iki, luwih becik gulune digantungi watu panggilingan kang abot, banjur dikelemake ing jroning segara.”
7“Bilai tumrap jagad amarga anane prakara-prakara kang njalari kesandhung! Prakara iku mesthi bakal teka, nanging bilai tumrap wong kang njalari tekane. 8Manawa tanganmu utawa sikilmu njalari kowe kesandhung, kethoken lan buwangen. Luwih becik mlebu ing urip kanthi kagol utawa pincang, tinimbang nduwe tangan loro utawa sikil loro nanging dicemplungake ing geni langgeng.” 9Manawa mripatmu njalari kowe kesandhung, copoten lan buwangen. Luwih becik mlebu ing urip kanthi mripat siji, tinimbang nduwe mripat loro nanging dicemplungake ing geni naraka.
Sang Rama Nggoleki Wedhus Siji kang Ilang
10“Diawas, aja nganti kowe padha ngremehake salah sawijining para cilik iki. Aku pitutur marang kowe, malaekat-malaekate ing swarga tansah padha mirsani pasuryane RamaKu ing swarga.” a a v10 Naskah-naskah kang tuwa dhewe ora ngemot ayat 11 ing kene; turunan kang luwih enom nambahake: “Awit Putraning Manungsa rawuh prelu nylametake wong kang kasasar.”
12“Kepriye panemumu? Manawa ana wong duwe wedhus satus, banjur kang siji kesasar, apa dheweke ora bakal ninggal kang sangang puluh sanga ana ing pagunungan, nuli lunga nggoleki kang kesasar mau? 13Lan manawa wedhus mau ketemu, satemene Aku pitutur marang kowe: wong mau luwih bungah tumrap wedhus siji iku ngungkuli bungahe tumrap wedhus sangang puluh sanga kang ora padha kesasar. 14Mangkono uga dudu karsane Ramamu ing swarga, manawa salah sawijining para cilik iki tumpes.”
Nalika Sedulurmu Gawe Dosa marang Kowe
15“Manawa sedulurmu gawe dosa marang kowe, paranana lan tuduhna kaluputane — mung kowe lan dheweke bae. Manawa dheweke gelem ngrungokake, kowe wis olih maneh sedulurmu iku. 16Nanging manawa dheweke ora gelem ngrungokake, ngajaka wong siji utawa loro maneh, supaya saben prakara bisa ditetepake adhedhasar paseksine wong loro utawa telu. 17Manawa dheweke ora gelem ngrungokake wong-wong mau, kandhakna marang pasamuwan. Lan manawa dheweke uga ora gelem ngrungokake pasamuwan, anggepen kaya wong jaba utawa juru-mupu-beya. 18Satemene Aku pitutur marang kowe kabeh, apa kang kokbanda ana ing bumi, bakal kabanda ana ing swarga, lan apa kang kokuculi ana ing bumi, bakal kauculan ana ing swarga. 19Aku pitutur maneh marang kowe kabeh: manawa ing antaramu ana wong loro ana ing bumi padha sarujuk ing bab apa bae kang disuwun, RamaKu ing swarga bakal nindakake kanggo wong loro mau. 20Awit ing ngendi ana wong loro utawa telu nglumpuk atas asmaKu, ing kono Aku ana ing tengah-tengahe.”
Pangapurane Sang Rama lan Pangapura Kita
21Petrus banjur sowan ing ngarsane Gusti Yesus, matur: “Gusti, ngantos kaping pinten anggen kawula kedah ngapunten dhateng sedherek kawula ingkang damel dosa dhateng kawula? Punapa ngantos kaping pitu?”
22Paring wangsulane Gusti Yesus: “Aku pitutur marang kowe, ora mung kaping pitu, nanging kaping pitung puluh ping pitu. 23Mulane Kratone Rama kita iku kayadene sawijining ratu kang arep ngrampungake petungan karo para abdine. 24Nalika wiwit ngrampungake petungan mau, ana wong kang nduwe utang akeh banget disowanake marang ngarsane. 25Sarehne wong mau ora bisa nyaur, gustine banjur dhawuh supaya wong iku didol dalah bojone, anak-anake, lan sabarang darbeke kabeh, kanggo nyaur utange.”
26Abdi mau nuli sujud ing ngarsane, karo nyuwun kanthi adreng: “Dhuh gusti, mugi karsaa sabar dhateng kawula, kawula temtu badhe nyaur sadaya. 27Gustine abdi mau trenyuh ing panggalihe marga saka welas, banjur ngluwari lan ngapura utange.”
28“Abdi mau banjur metu, ketemu karo kancane saabdi kang nduwe utang marang dheweke satus dina opahan, nuli dicekel lan dicekek gulune, pangucape: ‘Sauren utangmu marang aku!’”
29Kancane saabdi mau banjur sujud lan nyuwun marang dheweke: “Sabara marang aku, aku bakal nyaur. 30Nanging dheweke ora gelem, malah lunga lan nglebokake kancane mau menyang pakunjaran nganti bisa nyaur utange. 31Bareng para kancane saabdi padha weruh apa kang kelakon mau, banjur padha sedhih banget, nuli padha sowan lan nglapurake sakabehe marang gustine.”
32Gustine banjur nimbali wong mau. “He, abdi kang ala,” pangandikane, “Aku wis ngapura utangmu kabeh marga kowe nyuwun-nyuwun marang aku. 33Apa kowe ora kudune uga melasi marang kancamu saabdi, kaya anggonku wis melasi kowe? 34Gustine banget dukane, banjur masrahake wong mau marang para tukang nyiksa, nganti bisa nyaur utange kabeh. 35Kaya mangkono uga RamaKu ing swarga bakal nindakake marang kowe kabeh, manawa saben wong ora ngapura marang sedulure kanthi tulusing ati.”