மத்தேயு 18

18 ¹அந்நேரத்தில் சீஷர்கள் இயேசுவினிடத்தில் வந்து, “அப்படியானால், எங்கள் பிதாவின் ராஜ்யத்தில் யார் பெரியவர்?” என்று கேட்டார்கள்.

²அவர் ஒரு சிறு பிள்ளையைத் தம்மிடத்தில் அழைத்து, அதை அவர்கள் நடுவில் நிறுத்தி,

³“நான் உங்களுக்கு மெய்யாகவே சொல்லுகிறேன்: நீங்கள் மனந்திரும்பி, சிறு பிள்ளைகளைப்போல் ஆகாவிட்டால், எங்கள் பிதாவின் ராஜ்யத்தில் ஒருபோதும் பிரவேசிக்கமாட்டீர்கள். ⁴ஆகையால், இந்தச் சிறு பிள்ளையைப்போல் தன்னைத் தாழ்த்துகிறவனே எங்கள் பிதாவின் ராஜ்யத்தில் பெரியவன். ⁵இப்படிப்பட்ட ஒரு சிறு பிள்ளையை என் நாமத்தினாலே ஏற்றுக்கொள்ளுகிறவன் என்னை ஏற்றுக்கொள்ளுகிறான்.”

சிறியவர்களை இடறப்பண்ணுதல்

⁶“ஆனால், என்னை விசுவாசிக்கிற இந்தச் சிறியவர்களில் ஒருவனை இடறப்பண்ணுகிறவனுக்கோ, அவனுடைய கழுத்தில் ஒரு கனமான ஏந்திரக்கல்லைக் கட்டி, சமுத்திரத்தின் ஆழத்தில் அவனை அமிழ்த்துவது நலமாயிருக்கும்.”

⁷“இடறல்களினிமித்தம் உலகத்திற்கு ஐயோ! இடறல்கள் வரவேண்டியதே, ஆனாலும் அவைகளைக் கொண்டுவருகிறவனுக்கு ஐயோ. ⁸உன் கையாவது உன் காலாவது உன்னை இடறப்பண்ணினால், அதை வெட்டி எறிந்துபோடு. இரண்டு கைகளையும் இரண்டு கால்களையும் வைத்துக்கொண்டு நித்திய அக்கினியில் தள்ளப்படுவதைப்பார்க்கிலும், ஊனமுள்ளவனாய் அல்லது சப்பாணியாய் ஜீவனுக்குள் பிரவேசிப்பது நலமாயிருக்கும்.” ⁹உன் கண் உன்னை இடறப்பண்ணினால், அதைப் பிடுங்கி எறிந்துபோடு. இரண்டு கண்களையும் வைத்துக்கொண்டு நரக அக்கினியில் தள்ளப்படுவதைப்பார்க்கிலும், ஒற்றைக் கண்ணனாய் ஜீவனுக்குள் பிரவேசிப்பது நலமாயிருக்கும்.

காணாமற்போன ஒரே ஆட்டைப் பிதாவானவர் தேடுகிறார்

¹⁰“இந்தச் சிறியவர்களில் ஒருவனையும் அற்பமாய் எண்ணாதபடிக்கு எச்சரிக்கையாயிருங்கள். பரலோகத்தில் அவர்களுடைய தூதர்கள், பரலோகத்திலிருக்கிற என் பிதாவின் முகத்தை எப்பொழுதும் தரிசிக்கிறார்கள் என்று உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்.” ^a a v10 மிகப் பழமையான கையெழுத்துப் பிரதிகளில் இங்கே 11ஆம் வசனம் இல்லை; பிற்காலப் பிரதிகள் சேர்க்கின்றன: “இழந்துபோனதை இரட்சிக்க மனுஷகுமாரன் வந்தார்.”

¹²“உங்களுக்கு எப்படித் தோன்றுகிறது? ஒரு மனுஷனுக்கு நூறு ஆடுகள் இருந்து, அவைகளில் ஒன்று தப்பிப்போனால், அவன் தொண்ணூற்றொன்பது ஆடுகளையும் மலைகளில் விட்டுவிட்டு, தப்பிப்போனதைத் தேடப் போகமாட்டானா? ¹³அதைக் கண்டுபிடித்தால், தப்பிப்போகாத தொண்ணூற்றொன்பது ஆடுகளைக்குறித்து சந்தோஷப்படுகிறதைப்பார்க்கிலும், அதைக்குறித்து அதிகமாய்ச் சந்தோஷப்படுவான் என்று மெய்யாகவே உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன். ¹⁴அப்படியே, இந்தச் சிறியவர்களில் ஒருவனாகிலும் கெட்டுப்போவது பரலோகத்திலிருக்கிற உங்கள் பிதாவின் சித்தமல்ல.’

ஒரு சகோதரன் உனக்கு விரோதமாய்ப் பாவஞ்செய்யும்போது

¹⁵“உன் சகோதரன் உனக்கு விரோதமாய்ப் பாவஞ்செய்தால், நீயும் அவனும் தனித்திருக்கும்போது போய், அவனுடைய குற்றத்தை அவனுக்கு உணர்த்து. அவன் உனக்குச் செவிகொடுத்தால், உன் சகோதரனை ஆதாயப்படுத்திக்கொண்டாய். ¹⁶அவன் செவிகொடாவிட்டால், இரண்டு மூன்று சாட்சிகளுடைய வாக்கினால் சங்கதியெல்லாம் உறுதிப்படும்படி, உன்னோடேகூட ஒருவரையாவது இருவரையாவது அழைத்துக்கொண்டுபோ. ¹⁷அவர்களுக்கும் அவன் செவிகொடாவிட்டால், சபைக்குச் சொல்லு. சபைக்கும் அவன் செவிகொடாவிட்டால், அவனை அந்நியனைப்போலவும் ஆயக்காரனைப்போலவும் எண்ணு. ¹⁸நீங்கள் பூமியிலே கட்டுகிறதெல்லாம் பரலோகத்திலும் கட்டப்பட்டிருக்கும், நீங்கள் பூமியிலே கட்டவிழ்க்கிறதெல்லாம் பரலோகத்திலும் கட்டவிழ்க்கப்பட்டிருக்கும் என்று மெய்யாகவே உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன். ¹⁹மேலும், உங்களில் இரண்டுபேர் பூமியிலே எந்தக் காரியத்தைக்குறித்தாகிலும் ஒருமனப்பட்டு வேண்டிக்கொண்டால், அது பரலோகத்திலிருக்கிற என் பிதாவினால் அவர்களுக்குச் செய்யப்படும் என்று மெய்யாகவே உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன். ²⁰ஏனெனில், இரண்டுபேராவது மூன்றுபேராவது என் நாமத்தினாலே எங்கே கூடிவந்திருக்கிறார்களோ, அங்கே அவர்கள் நடுவில் நான் இருக்கிறேன்.”

பிதாவின் மன்னிப்பும் நமது மன்னிப்பும்

²¹அப்பொழுது பேதுரு இயேசுவினிடத்தில் வந்து, “ஆண்டவரே, என் சகோதரன் எனக்கு விரோதமாய்ப் பாவஞ்செய்துவந்தால், நான் எத்தனைதரம் அவனுக்கு மன்னிக்கவேண்டும்? ஏழுதரமட்டுமா?” என்று கேட்டான்.

²²அதற்கு இயேசு: “ஏழுதரமல்ல, எழுபத்தேழுதரம் என்று உனக்குச் சொல்லுகிறேன். ²³ஆகையால், எங்கள் பிதாவின் ராஜ்யம், தன் ஊழியக்காரரிடத்தில் கணக்குப் பார்க்கவேண்டுமென்றிருந்த ஒரு ராஜாவுக்கு ஒப்பாயிருக்கிறது. ²⁴அவன் கணக்குப் பார்க்கத் தொடங்கினபோது, மகா பெருந்தொகை கடன்பட்ட ஒருவன் அவனிடத்தில் கொண்டுவரப்பட்டான். ²⁵அவன் செலுத்தத் திராணியில்லாதவனாயிருந்தபடியால், அவனையும் அவன் மனைவியையும் பிள்ளைகளையும் அவனுக்கு உண்டான யாவையும் விற்று, கடனைத் தீர்க்கும்படி அவனுடைய எஜமான் கட்டளையிட்டான்.”

²⁶அப்பொழுது அந்த ஊழியக்காரன் அவன் காலில் விழுந்து பணிந்து, “ஆண்டவனே, என்னிடத்தில் பொறுமையாயிரும், நான் எல்லாவற்றையும் செலுத்துகிறேன்” என்று வேண்டிக்கொண்டான். ²⁷அந்த ஊழியக்காரனுடைய எஜமான் மனதுருகி, அவனை விடுதலையாக்கி, கடனை அவனுக்கு மன்னித்துவிட்டான்.”

²⁸“அந்த ஊழியக்காரன் புறப்பட்டுப்போய், தனக்கு நூறு நாள் கூலி கடன்பட்டிருந்த தன் உடன்ஊழியக்காரரில் ஒருவனைக் கண்டு, அவனைப் பிடித்து, தொண்டையை நெரித்து, ‘நீ பட்ட கடனை எனக்குச் செலுத்து!’ என்றான்.”

²⁹அப்பொழுது அவனுடைய உடன்ஊழியக்காரன் அவன் காலில் விழுந்து, “என்னிடத்தில் பொறுமையாயிரும், நான் உனக்குச் செலுத்துகிறேன்” என்று அவனை வேண்டிக்கொண்டான். ³⁰அவனோ சம்மதியாமல், போய், அவன் கடனைச் செலுத்துமளவும் அவனைச் சிறையில் போட்டுவைத்தான். ³¹நடந்ததை அவனுடைய உடன்ஊழியக்காரர் கண்டு, மிகவும் துக்கப்பட்டு, போய், நடந்தவைகளையெல்லாம் தங்கள் எஜமானுக்கு அறிவித்தார்கள்.”

³²அப்பொழுது அவனுடைய எஜமான் அவனை வரவழைத்து, “பொல்லாத ஊழியக்காரனே, நீ என்னை வேண்டிக்கொண்டதினால் அந்தக் கடன் முழுவதையும் உனக்கு மன்னித்துவிட்டேனே. ³³நான் உனக்கு இரக்கம் காண்பித்ததுபோல, நீயும் உன் உடன்ஊழியக்காரனுக்கு இரக்கம் காண்பித்திருக்கவேண்டாமா?” ³⁴அவனுடைய எஜமான் கோபமடைந்து, அவன் கடன் முழுவதையும் செலுத்துமளவும் அவனை உபாதிக்கிறவர்களிடத்தில் ஒப்புக்கொடுத்தான். ³⁵உங்களில் ஒவ்வொருவனும் தன் சகோதரனுடைய குற்றங்களை மனப்பூர்வமாய் மன்னியாவிட்டால், என் பரமபிதாவும் உங்களுக்கு இப்படியே செய்வார்.”