Ewangelia Mateusza 18

18 ¹W tym czasie przyszli uczniowie do Jezusa i zapytali: „Kto więc jest największy w Królestwie naszego Ojca?”

²Przywołał do siebie dziecko, postawił je pośród nich

³i powiedział: „Zaprawdę powiadam wam: jeśli się nie nawrócicie i nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do Królestwa naszego Ojca. ⁴Kto więc uniży się jak to dziecko, ten jest największy w Królestwie naszego Ojca. ⁵A kto przyjmie jedno takie dziecko w moim imieniu, mnie przyjmuje.”

Zgorszenie małych

⁶„Lecz kto doprowadzi do upadku jednego z tych małych, którzy we mnie wierzą — lepiej byłoby zawiesić mu u szyi ciężki kamień młyński i utopić go w głębinie morza.”

⁷„Nieszczęście dla świata z powodu zgorszeń! Muszą one przyjść, lecz nieszczęście temu, przez kogo przychodzą. ⁸Jeśli twoja ręka albo noga doprowadza cię do upadku, odetnij ją i odrzuć. Lepiej ci wejść do życia ułomnym albo chromym, niż mając obie ręce albo obie nogi być wrzuconym w ogień wieczny.” ⁹Jeśli twoje oko doprowadza cię do upadku, wyłup je i odrzuć. Lepiej ci wejść do życia z jednym okiem, niż mając oba być wrzuconym w ogień piekielny.

Ojciec szuka jednej zagubionej owcy

¹⁰„Baczcie, abyście nie gardzili żadnym z tych małych. Powiadam wam, że ich aniołowie w niebie zawsze patrzą na oblicze mojego Ojca, który jest w niebie.” ^a a v10 Najwcześniejsze rękopisy nie mają tutaj wersetu 11; późniejsze odpisy dodają: „Syn Człowieczy przyszedł bowiem, aby zbawić to, co zginęło.”

¹²„Jak wam się wydaje? Jeśli ktoś ma sto owiec i jedna z nich zabłąka się, czy nie zostawi tych dziewięćdziesięciu dziewięciu na wzgórzach i nie pójdzie szukać tej, która się zabłąkała? ¹³A jeśli ją znajdzie, zapewniam was: raduje się z niej bardziej niż z tych dziewięćdziesięciu dziewięciu, które nie zbłądziły. ¹⁴Tak samo nie jest wolą waszego Ojca, który jest w niebie, aby zginął jeden z tych małych.”

Gdy brat zgrzeszy przeciwko tobie

¹⁵„Jeśli twój brat zgrzeszy przeciwko tobie, idź i wykaż mu jego winę — ty i on sam. Jeśli cię posłucha, pozyskałeś swojego brata. ¹⁶Lecz jeśli nie posłucha, weź z sobą jeszcze jednego albo dwóch, aby każda sprawa oparła się na zeznaniu dwóch albo trzech świadków. ¹⁷Jeśli ich nie posłucha, powiedz zborowi. A jeśli i zboru nie posłucha, niech będzie dla ciebie jak obcy albo celnik. ¹⁸Zaprawdę powiadam wam: cokolwiek zwiążecie na ziemi, będzie związane w niebie, a cokolwiek rozwiążecie na ziemi, będzie rozwiązane w niebie. ¹⁹Znowu zaprawdę powiadam wam: jeśli dwaj z was na ziemi zgodzą się co do jakiejkolwiek rzeczy, o którą będą prosić, uczyni to dla nich mój Ojciec, który jest w niebie. ²⁰Bo gdzie dwaj albo trzej są zgromadzeni w moim imieniu, tam jestem pośród nich.”

Przebaczenie Ojca i nasze

²¹Wtedy Piotr przystąpił do Jezusa: „Panie, ile razy mam przebaczyć mojemu bratu, który grzeszy przeciwko mnie? Czy aż siedem razy?”

²²Jezus odpowiedział: „Powiadam ci: nie siedem razy, lecz siedemdziesiąt siedem razy. ²³Dlatego Królestwo naszego Ojca podobne jest do króla, który chciał rozliczyć się ze swoimi sługami. ²⁴Gdy zaczął się rozliczać, przyprowadzono do niego człowieka, który był mu winien ogromną sumę. ²⁵Ponieważ nie miał czym zapłacić, jego pan rozkazał sprzedać jego samego, jego żonę, dzieci i wszystko, co miał, aby dług został spłacony.”

²⁶Wtedy sługa upadł przed nim na kolana i błagał: „Okaż mi cierpliwość, a wszystko ci oddam. ²⁷Pan tego sługi, poruszony miłosierdziem, uwolnił go i darował mu dług.”

²⁸„Lecz gdy sługa ten wyszedł, spotkał jednego ze swoich współsług, który był mu winien zapłatę za sto dni, chwycił go i zaczął dusić: «Oddaj, coś mi winien!»”

²⁹Wtedy jego współsługa upadł na kolana i błagał go: „Okaż mi cierpliwość, a oddam ci. ³⁰Ale on nie chciał, lecz poszedł i wtrącił go do więzienia, dopóki nie spłaci długu. ³¹Gdy jego współsłudzy zobaczyli, co się stało, bardzo się zasmucili, poszli i opowiedzieli swojemu panu wszystko, co zaszło.”

³²Wtedy pan wezwał go. „Zły sługo” — powiedział — „darowałem ci cały ten dług, ponieważ mnie błagałeś. ³³Czy i ty nie powinieneś był zmiłować się nad swoim współsługą, jak ja zmiłowałem się nad tobą? ³⁴I rozgniewany pan jego wydał go katom, dopóki nie spłaci całego długu. ³⁵Tak samo uczyni wam mój Ojciec niebieski, jeśli każdy z was nie przebaczy swojemu bratu z serca.”