Ewangelia Mateusza 17

17 ¹Sześć dni później Jezus wziął Piotra, Jakuba i Jana, jego brata, i zaprowadził ich samych na wysoką górę. ²Został przemieniony przed nimi: twarz jego zajaśniała jak słońce, a jego szaty stały się białe jak światło. ³Nagle ukazali się im Mojżesz i Eliasz, którzy rozmawiali z nim. ⁴Piotr powiedział do Jezusa: „Panie, dobrze, że tu jesteśmy. Jeśli chcesz, zbuduję trzy namioty — jeden dla ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza.”

⁵Gdy jeszcze mówił, jasny obłok okrył ich, a głos z obłoku powiedział: „To jest mój umiłowany Syn, w którym mam upodobanie. Jego słuchajcie.”

⁶Gdy uczniowie to usłyszeli, padli na twarz i bardzo się przerazili.

⁷Ale Jezus podszedł, dotknął ich i powiedział: „Wstańcie i nie bójcie się.”

⁸A gdy podnieśli wzrok, ujrzeli tylko samego Jezusa.

⁹Gdy schodzili z góry, Jezus nakazał im: „Nikomu nie mówcie o tym widzeniu, aż Syn Człowieczy zostanie wzbudzony z martwych.”

¹⁰Uczniowie zapytali go: „Dlaczego więc uczeni w Piśmie mówią, że najpierw musi przyjść Eliasz?”

¹¹On odpowiedział: „Eliasz istotnie przychodzi i wszystko odnowi. ¹²Lecz mówię wam: Eliasz już przyszedł, a nie poznali go, ale postąpili z nim, jak chcieli. Tak i Syn Człowieczy ma cierpieć z ich rąk.”

¹³Wtedy uczniowie zrozumieli, że mówił im o Janie Chrzcicielu.

Jezus uzdrawia udręczonego chłopca

¹⁴A gdy przyszli do tłumu, podszedł do niego pewien człowiek, który padł przed nim na kolana, ¹⁵i powiedział: „Panie, zmiłuj się nad moim synem, bo cierpi na napady padaczki i bardzo się męczy, często wpada w ogień i często w wodę. ¹⁶I przyprowadziłem go do twoich uczniów, ale nie mogli go uzdrowić.”

¹⁷Jezus odpowiedział: „O pokolenie niewierne i przewrotne! Jak długo mam być z wami? Jak długo mam was znosić? Przyprowadźcie go tutaj do mnie.”

¹⁸I Jezus zgromił demona, a ten wyszedł z niego, i chłopiec został uzdrowiony natychmiast.

¹⁹Wtedy uczniowie podeszli do Jezusa na osobności i zapytali: „Dlaczego my nie mogliśmy go wypędzić?”

²⁰Powiedział im: „Z powodu małej waszej wiary. Naprawdę, mówię wam: jeśli macie wiarę jak ziarnko gorczycy, powiecie tej górze: «Przesuń się stąd tam», a przesunie się. I nic nie będzie dla was niemożliwe.” ^a a v20 Najstarsze rękopisy nie mają tutaj wersetu 21; późniejsze odpisy dodają: „Ten rodzaj nie wychodzi inaczej, jak tylko przez modlitwę i post”.

²²A gdy przebywali razem w Galilei, Jezus powiedział im: „Syn Człowieczy ma być wydany w ręce ludzi, ²³i zabiją go, a trzeciego dnia zostanie wzbudzony.” I bardzo się zasmucili.

Podatek na świątynię

²⁴A gdy przybyli do Kafarnaum, poborcy podatku na świątynię podeszli do Piotra i zapytali: „Czy wasz nauczyciel nie płaci podatku na świątynię?”

²⁵Odpowiedział: „Tak.” A gdy wszedł do domu, Jezus odezwał się pierwszy: „Jak ci się wydaje, Szymonie? Od kogo królowie ziemscy pobierają cła lub podatki — od swoich synów czy od obcych?” ^b b v25 Pytanie Jezusa wskazuje na głębszą prawdę: jako Syn w domu swojego Ojca nie jest tam winien żadnego podatku — świątynia należy do jego Ojca, a on jest Synem.

²⁶A gdy Piotr powiedział: „Od obcych”, Jezus powiedział mu: „A więc synowie są wolni.”

²⁷„Lecz abyśmy ich nie zgorszyli, idź nad morze, zarzuć wędkę i weź pierwszą rybę, która się złowi. Otwórz jej pyszczek, a znajdziesz monetę. Weź ją i daj im za mnie i za siebie.”