Ota Oʻz Oʻgʻlini ulugʻlaydi
Togʻda uning yuzi porlaydi va buluttan Otasining ovozi unga quloq solishni buyuradi. Togʻ etagida bir otaning azob chekayotgan oʻgʻli kutib turibdi, shogirdlar esa ojiz qolgan. Iso bolani shifolaydi, ularning imoni kamligini ochiq aytadi va yana qoʻlga topshirilishini aytadi.
17 1Olti kundan keyin Iso Butrus, Yoqub va uning ukasi Yuhannoni olib, ularni yolgʻiz holda baland bir togʻ tepasiga boshlab chiqdi. 2U ularning koʻz oldida qiyofasini oʻzgartirdi: yuzi quyoshdek porladi, kiyimlari nurdek oppoq boʻldi. 3Shu payt Muso bilan Ilyos ularga koʻrindi, ular U bilan suhbatlashardi. 4Butrus Isoga dedi: “Hazratim, bu yerda boʻlganimiz yaxshi boʻldi. Agar istasangiz, men uchta chayla quraman — birini Sizga, birini Musoga va birini Ilyosga.”
5U hali gapirayotganda, yorugʻ bir bulut ularni qoplab oldi va bulutdan bir ovoz keldi: “Bu Mening sevikli Oʻgʻlim, Men Undan mamnunman. Unga quloq solinglar!”
6Shogirdlar buni eshitib, yuztuban yiqildilar va qattiq qoʻrqib ketdilar.
7Lekin Iso kelib, ularga qoʻlini tekkizdi: “Turinglar, qoʻrqmanglar!”
8Ular boshlarini koʻtarib qaraganda, Isodan boshqa hech kimni koʻrmadilar.
9Togʻdan tushib kelayotganlarida, Iso ularga buyurdi: “Inson Oʻgʻli oʻlimdan tirilmaguncha, bu koʻrgan narsangizni hech kimga aytmanglar.”
10Shogirdlar Undan soʻrashdi: “Unda nega Tavrot ustozlari, avval Ilyos kelishi kerak, deyishadi?”
11U javob berdi: “Ilyos haqiqatan ham keladi va hamma narsani tiklaydi. 12Lekin sizlarga aytamanki, Ilyos allaqachon keldi, biroq ular uni tanimadilar, balki unga oʻzlari xohlagancha muomala qildilar. Xuddi shunday, Inson Oʻgʻli ham ularning qoʻlidan azob chekmoqchi.”
13Shunda shogirdlar U choʻmdiruvchi Yahyo haqida gapirganini tushunib yetdilar.
Iso azob chekayotgan bolani sogʻaytiradi
14Ular olomon oldiga qaytib kelganlarida, bir odam Uning oldiga kelib, tiz choʻkdi 15va dedi: “Hazratim, oʻgʻlimga rahm qiling, chunki u tutqanoq kasaliga chalingan va juda qattiq azob chekyapti; koʻpincha oʻtga, koʻpincha suvga yiqilib tushadi. 16Men uni Sizning shogirdlaringizga olib keldim, lekin ular uni sogʻaytira olishmadi.”
17Iso javob berdi: “Ey imonsiz va buzuq avlod! Men qachongacha sizlar bilan boʻlaman, qachongacha sizlarga chidayman? Uni bu yerga, Mening oldimga olib kelinglar.”
18Iso jinni jerkib berdi, jin undan chiqib ketdi va bola oʻsha zahoti sogʻayib ketdi.
19Keyin shogirdlar Isoning yoniga yakkama-yakka kelib, soʻrashdi: “Nega biz uni quvib chiqara olmadik?”
20U ularga dedi: “Chunki imoningiz oz. Sizlarga chinini aytay: agar xantal urugʻidek imoningiz boʻlsa, mana bu togʻga: «Bu yerdan u yerga koʻch», desangiz, u koʻchadi. Sizlar uchun hech narsa imkonsiz boʻlmaydi.” a a v20 Eng qadimgi qoʻlyozmalarda bu yerda 21-oyat yoʻq; keyingi nusxalarda shunday qoʻshilgan: «Lekin bunday jin faqat ibodat va roʻza bilan chiqib ketadi.»
22Ular Jalilada toʻplanib turganlarida, Iso ularga dedi: “Inson Oʻgʻli odamlar qoʻliga topshirilmoqchi, 23ular Uni oʻldiradilar, ammo U uchinchi kuni tiriladi.” Shogirdlar esa qattiq qaygʻuga botdilar.
Maʼbad soligʻi
24Ular Kafarnahumga kelganlarida, maʼbad soligʻini yigʻuvchilar Butrusning oldiga kelib soʻrashdi: “Ustozingiz maʼbad soligʻini toʻlamaydimi?”
25“Toʻlaydi”, dedi Butrus. U uyga kirganda, Iso birinchi boʻlib gap boshladi: “Simun, sen qanday oʻylaysan? Yer yuzidagi podshohlar boj yoki soliqni kimdan oladi — oʻz oʻgʻillaridanmi yoki begonalardanmi?” b b v25 Isoning savoli chuqurroq haqiqatga ishora qiladi: Otasining uyidagi Oʻgʻil sifatida U u yerda hech qanday soliq toʻlashi shart emas — maʼbad Uning Otasinikidir, U esa Oʻgʻildir.
26Butrus: “Begonalardan”, deganda, Iso unga dedi: “Unda oʻgʻillar ozoddir.”
27“Lekin ularni ranjitmaslik uchun, sen koʻlga borib, qarmoq tashla va birinchi ilingan baliqni ol. Uning ogʻzini ochsang, bir tanga topasan. Uni olib, Men va sen uchun ularga bergin.”