मत्तय 17

17 ¹ सहा दिवसांनंतर येशूने पेत्र, याकोब व त्याचा भाऊ योहान यांना बरोबर घेतले आणि त्यांना एका उंच डोंगरावर एकांती नेले. ² त्यांच्यासमोर त्याचे रूपांतर झाले: त्याचा चेहरा सूर्यासारखा तेजस्वी झाला आणि त्याची वस्त्रे प्रकाशासारखी शुभ्र झाली. ³ आणि पाहा, मोशे व एलिया त्यांना दिसले, आणि ते त्याच्याशी बोलत होते. ⁴ तेव्हा पेत्र येशूला म्हणाला, “प्रभु, आपण येथे आहोत हे बरे आहे. आपली इच्छा असेल तर मी येथे तीन मंडप बांधतो—एक आपल्यासाठी, एक मोशेसाठी व एक एलियासाठी.”

⁵ तो अजून बोलत असतानाच एका तेजस्वी ढगाने त्यांना झाकून टाकले, आणि ढगातून एक वाणी झाली, ‘हा माझा प्रिय पुत्र आहे, ह्याच्याविषयी मला संतोष आहे; ह्याचे ऐका.’

⁶ हे ऐकून शिष्य पालथे पडले आणि अत्यंत भयभीत झाले.

⁷ पण येशूने येऊन त्यांना स्पर्श केला व म्हटले, “उठा, भिऊ नका.”

⁸ त्यांनी वर पाहिले तेव्हा त्यांना येशूशिवाय कोणीही दिसले नाही.

⁹ डोंगरावरून खाली उतरत असताना येशूने त्यांना आज्ञा दिली, “मनुष्याचा पुत्र मेलेल्यांतून उठविला जाईपर्यंत हा दृष्टान्त कोणालाही सांगू नका.”

¹⁰ शिष्यांनी त्याला विचारले, “मग शास्त्री असे का म्हणतात की एलियाने प्रथम आले पाहिजे?”

¹¹ त्याने उत्तर दिले, “एलिया खरोखर येतो, आणि तो सर्व गोष्टींची पुनर्स्थापना करील. ¹² पण मी तुम्हांला सांगतो, एलिया तर येऊन गेला आहे, आणि त्यांनी त्याला ओळखले नाही, तर त्यांच्या मर्जीप्रमाणे त्याच्याशी वागले. तसेच मनुष्याच्या पुत्रालाही त्यांच्या हातून दुःख सोसावे लागणार आहे.”

¹³ तेव्हा शिष्यांना समजले की तो त्यांच्याशी बाप्तिस्मा करणाऱ्या योहानाविषयी बोलत होता.

येशू पीडित मुलाला बरे करतो

¹⁴ मग ते लोकसमुदायाजवळ आले तेव्हा एक माणूस त्याच्याजवळ आला व त्याच्यापुढे गुडघे टेकून म्हणाला, ¹⁵ “प्रभु, माझ्या मुलावर दया करा, कारण त्याला फेफरे येतात व तो फार हाल सोसतो; तो पुष्कळ वेळा अग्नीत तर पुष्कळ वेळा पाण्यात पडतो. ¹⁶ मी त्याला आपल्या शिष्यांकडे आणले, पण त्यांना त्याला बरे करता आले नाही.”

¹⁷ येशूने उत्तर दिले, “अहो अविश्वासी व विपरीत पिढी! मी आणखी किती वेळ तुमच्याबरोबर राहू? किती वेळ तुमचे सहन करू? त्याला इकडे माझ्याजवळ आणा.”

¹⁸ मग येशूने त्या भूताला धमकावले आणि ते त्याच्यातून निघून गेले, आणि तो मुलगा तत्काळ बरा झाला.

¹⁹ नंतर शिष्य येशूजवळ एकांती येऊन म्हणाले, “ते आम्हांला का काढता आले नाही?”

²⁰ तो त्यांना म्हणाला, “तुमचा विश्वास लहान आहे म्हणून. मी तुम्हांला खरे सांगतो: मोहरीच्या दाण्याएवढा विश्वास असला तर तुम्ही या डोंगराला म्हणाल, ‘येथून तेथे सर, ’ आणि तो सरेल. तुम्हांला काहीही अशक्य होणार नाही.” ^{21 a} a v21 हे वचन अगदी प्राचीन हस्तलिखितांत नाही; नंतरच्या प्रती अशी भर घालतात: “पण असले भूत प्रार्थना व उपवास केल्यावाचून निघत नाही.”

²² ते गालीलात एकत्र जमले असताना येशूने त्यांना सांगितले, “मनुष्याचा पुत्र माणसांच्या हाती दिला जाणार आहे, ²³ ते त्याला जिवे मारतील, आणि तिसऱ्या दिवशी तो उठविला जाईल.” तेव्हा ते फार खिन्न झाले.

मंदिराचा कर

²⁴ ते कफर्णहूमास आल्यावर मंदिराचा कर गोळा करणारे पेत्राजवळ येऊन म्हणाले, “तुमचे गुरू मंदिराचा कर देत नाहीत काय?”

²⁵ त्याने म्हटले, “देतात.” मग तो घरात आल्यावर येशूने प्रथमच बोलून म्हटले, “शिमोना, तुला काय वाटते? पृथ्वीवरील राजे जकात किंवा कर कोणाकडून घेतात—आपल्या स्वतःच्या मुलांकडून, की परक्यांकडून?” ^b b v25 येशूचा हा प्रश्न एका अधिक खोल सत्याकडे निर्देश करतो: आपल्या पित्याच्या घरातील पुत्र या नात्याने तेथे त्याला कर देणे लागत नाही—मंदिर त्याच्या पित्याचे आहे आणि तो पुत्र आहे.

²⁶ पेत्राने म्हटले, “परक्यांकडून,” तेव्हा येशू त्याला म्हणाला, “मग मुले मुक्त आहेत.

²⁷ तरीही आपण त्यांना अडखळण होऊ नये म्हणून तू समुद्रावर जा, गळ टाक, आणि वर येणारा पहिला मासा धर. त्याचे तोंड उघड म्हणजे तुला एक नाणे मिळेल. ते घेऊन माझ्यासाठी व तुझ्यासाठी त्यांना दे.”