मत्तय 18

18 ¹ त्या वेळी शिष्य येशूकडे येऊन विचारू लागले, “तर मग, आमच्या पित्याच्या राज्यात सर्वांत मोठा कोण?”

² तेव्हा त्याने एका लहान बालकाला आपल्याजवळ बोलावले आणि त्यांच्यामध्ये उभे केले,

³ आणि म्हणाला, “मी तुम्हांला खरे सांगतो: जोपर्यंत तुम्ही वळून लहान बालकांसारखे होत नाही, तोपर्यंत तुम्ही आमच्या पित्याच्या राज्यात कधीच प्रवेश करणार नाही.” ⁴ “म्हणून जो कोणी या लहान बालकासारखा स्वतःला नम्र करतो, तोच आमच्या पित्याच्या राज्यात सर्वांत मोठा आहे.” ⁵ “आणि जो कोणी अशा एका लहान बालकाचा माझ्या नावाने स्वीकार करतो, तो माझा स्वीकार करतो.”

लहानांना अडखळण्यास कारण होणे

⁶ परंतु जो कोणी माझ्यावर विश्वास ठेवणाऱ्या या लहानांतील एकाला अडखळवतो, त्याच्या गळ्यात जड जात्याची तळी बांधून त्याला समुद्राच्या खोल पाण्यात बुडवणे त्याच्यासाठी अधिक बरे होईल.

⁷ अडखळण्यास कारण होणाऱ्या गोष्टींमुळे जगाचा धिक्कार असो! त्या तर आल्याच पाहिजेत, पण ज्याच्याद्वारे त्या येतात त्याचा धिक्कार असो. ⁸ “जर तुझा हात किंवा पाय तुला अडखळवतो, तर तो कापून फेकून दे. दोन्ही हात किंवा दोन्ही पाय असून सार्वकालिक अग्नीत टाकले जाण्यापेक्षा, लंगडा किंवा थोटा होऊन जीवनात प्रवेश करणे तुझ्यासाठी अधिक बरे आहे.” ⁹ जर तुझा डोळा तुला अडखळवतो, तर तो उपटून फेकून दे. दोन्ही डोळे असून नरकाच्या अग्नीत टाकले जाण्यापेक्षा, एका डोळ्याने जीवनात प्रवेश करणे तुझ्यासाठी अधिक बरे आहे.

पिता हरवलेल्या एका मेंढराचा शोध घेतो

¹⁰ “सावध राहा, या लहानांतील एकालाही तुच्छ मानू नका. मी तुम्हांला सांगतो, स्वर्गात त्यांचे दूत स्वर्गातील माझ्या पित्याचे मुख सदैव पाहतात.” ^{11 a} a v11 हे वचन सर्वांत प्राचीन हस्तलिखितांत नाही; नंतरच्या प्रतींत हे जोडलेले आहे: “कारण मनुष्याचा पुत्र हरवलेल्यांना तारण्यासाठी आला.”

¹² “तुम्हांला काय वाटते? जर एखाद्या माणसाजवळ शंभर मेंढरे असतील आणि त्यांतील एक भरकटून गेले, तर तो ती नव्याण्णव डोंगरांवर सोडून, भरकटलेल्या एकाला शोधण्यास जाणार नाही का?” ¹³ “आणि जर ते त्याला सापडले, तर मी तुम्हांला खात्रीने सांगतो: जी नव्याण्णव कधी भरकटली नाहीत त्यांच्यापेक्षा तो त्या एकावर अधिक आनंद करतो.” ¹⁴ “तसेच, या लहानांतील एकाचा नाश व्हावा, ही स्वर्गातील तुमच्या पित्याची इच्छा नाही.”

जेव्हा एखादा भाऊ तुझ्याविरुद्ध पाप करतो

¹⁵ जर तुझा भाऊ तुझ्याविरुद्ध पाप करतो, तर जा, त्याचा दोष त्याला दाखव—फक्त तू आणि तो एकांती. जर त्याने ऐकले, तर तू आपल्या भावाला मिळवलेस. ¹⁶ पण जर त्याने ऐकले नाही, तर आणखी एक-दोघांना आपल्याबरोबर घे, यासाठी की दोन किंवा तीन साक्षीदारांच्या तोंडून प्रत्येक गोष्ट सिद्ध व्हावी. ¹⁷ “जर त्याने त्यांचेही ऐकले नाही, तर मंडळीला सांग. आणि जर त्याने मंडळीचेही ऐकले नाही, तर त्याला परका किंवा जकातदार असे समज.” ¹⁸ “मी तुम्हांला खरे सांगतो, जे काही तुम्ही पृथ्वीवर बांधाल ते स्वर्गात बांधले जाईल, आणि जे काही तुम्ही पृथ्वीवर सोडाल ते स्वर्गात सोडले जाईल.” ¹⁹ “पुन्हा, मी तुम्हांला खरे सांगतो: जर तुमच्यांतील दोघे पृथ्वीवर कोणत्याही गोष्टीविषयी जे मागतील त्याबद्दल एकमत झाले, तर स्वर्गातील माझा पिता ते त्यांच्यासाठी करील.” ²⁰ “कारण जिथे दोघे किंवा तिघे माझ्या नावाने एकत्र जमतात, तिथे त्यांच्यामध्ये मी आहे.”

पित्याची क्षमा आणि आमची

²¹ मग पेत्र येशूकडे येऊन म्हणाला, “प्रभु, माझ्याविरुद्ध पाप करणाऱ्या माझ्या भावाला मी किती वेळा क्षमा करावी? सात वेळांपर्यंत का?”

²² येशूने उत्तर दिले, “मी तुला सांगतो, सात वेळा नव्हे, तर सत्याहत्तर वेळा.” ²³ म्हणून आमच्या पित्याचे राज्य अशा एका राजासारखे आहे, ज्याला आपल्या सेवकांशी हिशेब चुकता करायचा होता. ²⁴ जेव्हा त्याने हिशेब चुकता करण्यास सुरुवात केली, तेव्हा प्रचंड रक्कम देणे असलेल्या एका माणसाला त्याच्यासमोर आणले गेले. ²⁵ “त्याच्याजवळ फेडण्यास काही नसल्यामुळे, त्याच्या धन्याने त्याला व त्याची बायको, मुले आणि त्याचे सर्वस्व विकून कर्ज फेडावे अशी आज्ञा केली.” ²⁶ तेव्हा तो सेवक त्याच्यापुढे गुडघे टेकून विनवणी करू लागला, ‘माझ्याशी धीर धरा, म्हणजे मी सर्व काही फेडीन.’ ²⁷ “त्या सेवकाच्या धन्याला त्याच्या अंतःकरणात कळवळा आला, आणि त्याने त्याला सोडून दिले व त्याचे कर्ज माफ केले.”

²⁸ “पण तोच सेवक बाहेर जाऊन, त्याला शंभर दिवसांची मजुरी देणे असलेला एक सोबतीचा सेवक त्याला आढळला; त्याने त्याला धरून त्याचा गळा दाबीत म्हटले, ‘तू मला देणे आहेस ते फेड!’”

²⁹ तेव्हा त्याचा सोबतीचा सेवक गुडघे टेकून त्याला विनवू लागला, ‘माझ्याशी धीर धर; मी तुला फेडीन.’ ³⁰ “पण त्याने नाकारले, आणि जाऊन त्याने कर्ज फेडेपर्यंत त्याला तुरुंगात टाकले.” ³¹ जे घडले ते पाहून त्याचे सोबतीचे सेवक अत्यंत दुःखी झाले, आणि त्यांनी जाऊन जे काही घडले ते सर्व आपल्या धन्याला सांगितले. ³² तेव्हा धन्याने त्याला बोलावले. तो म्हणाला, ‘अरे दुष्ट सेवका, तू माझ्याजवळ विनवणी केलीस म्हणून मी तुझे ते सर्व कर्ज माफ केले.’ ³³ “मी जशी तुझ्यावर दया केली, तशी तूही आपल्या सोबतीच्या सेवकावर दया करायला नको होती का?” ³⁴ आणि संतापून त्याच्या धन्याने त्याने सर्व कर्ज फेडेपर्यंत त्याला छळ करणाऱ्यांच्या हवाली केले. ³⁵ जर तुमच्यांतील प्रत्येक जण आपल्या भावाला मनापासून क्षमा करणार नाही, तर माझा स्वर्गीय पिताही तुमच्याशी असेच करील.