متی 17

17 ¹شش روز بعد، عیسی پطرس و یعقوب و برادرش یوحنا را برگرفت و ایشان را تنها به کوهی بلند برد. ²در برابر ایشان دگرگون شد: چهره‌اش چون خورشید درخشید و جامه‌هایش چون نور سفید گشت. ³ناگاه موسی و ایلیا بر ایشان ظاهر شدند و با او سخن می‌گفتند. ⁴پطرس به عیسی گفت: «سرور من، نیکوست که ما اینجاییم. اگر بخواهی، سه سایبان برپا خواهم کرد—یکی برای تو، یکی برای موسی و یکی برای ایلیا.»

⁵او هنوز سخن می‌گفت که ابری درخشان بر ایشان سایه افکند، و صدایی از ابر گفت: «این است پسرِ محبوب من که از او خشنودم. به او گوش فرا دهید.»

⁶چون شاگردان این را شنیدند، بر روی درافتادند و سخت هراسان شدند.

⁷اما عیسی آمد و ایشان را لمس کرد و گفت: «برخیزید و مترسید.»

⁸و چون سر برافراشتند، جز عیسی کسی را ندیدند.

⁹هنگام فرود آمدن از کوه، عیسی به ایشان فرمان داد: «تا آنگاه که پسرِ انسان از مردگان برخیزد، این رؤیا را به کسی مگویید.»

¹⁰شاگردان از او پرسیدند: «پس چرا کاتبان می‌گویند که نخست باید ایلیا بیاید؟»

¹¹پاسخ داد: «آری، ایلیا می‌آید و همه‌چیز را به سامان خواهد آورد. ¹²اما به شما می‌گویم که ایلیا پیشتر آمده است و او را نشناختند، بلکه هر آنچه خواستند با او کردند. پسرِ انسان نیز به همین‌گونه از دست ایشان رنج خواهد کشید.»

¹³آنگاه شاگردان دریافتند که او دربارهٔ یحیای تعمیددهنده با ایشان سخن می‌گفت.

عیسی پسری رنج‌دیده را شفا می‌بخشد

¹⁴و چون نزد جمعیت رسیدند، مردی نزد او آمد و در برابرش زانو زد ¹⁵و گفت: «سرور من، بر پسرم رحم کن، زیرا دچار تشنج است و سخت رنج می‌برد؛ بارها در آتش می‌افتد و بارها در آب. ¹⁶او را نزد شاگردانت آوردم، اما نتوانستند شفایش دهند.»

¹⁷عیسی پاسخ داد: «ای نسلِ بی‌ایمان و کج‌رو! تا کی باید با شما بمانم و تا کی شما را تحمل کنم؟ او را اینجا نزد من بیاورید.»

¹⁸و عیسی دیو را توبیخ کرد و آن از او بیرون آمد و پسر در همان دم شفا یافت.

¹⁹آنگاه شاگردان در خلوت نزد عیسی آمدند و گفتند: «چرا ما نتوانستیم آن را بیرون کنیم؟»

²⁰به ایشان گفت: «به سبب کمیِ ایمانتان. به‌راستی به شما می‌گویم: اگر ایمانی به‌اندازهٔ دانهٔ خردل داشته باشید، به این کوه خواهید گفت: ‹از اینجا به آنجا منتقل شو›، و منتقل خواهد شد. و هیچ‌چیز برای شما ناممکن نخواهد بود.» ^a a v20 کهن‌ترین دست‌نوشته‌ها در اینجا آیهٔ ۲۱ را ندارند؛ نسخه‌های متأخرتر می‌افزایند: «اما این‌گونه جز با دعا و روزه بیرون نمی‌رود.»

²²هنگامی که در جلیل گرد هم می‌آمدند، عیسی به ایشان گفت: «پسرِ انسان به‌زودی به دست آدمیان تسلیم خواهد شد، ²³او را خواهند کشت و در روز سوم برخواهد خاست.» و ایشان سخت اندوهگین شدند.

مالیاتِ معبد

²⁴چون به کَفَرناحوم رسیدند، گردآورندگانِ مالیاتِ معبد نزد پطرس آمدند و پرسیدند: «آیا استاد شما مالیاتِ معبد را نمی‌پردازد؟»

²⁵گفت: «چرا، می‌پردازد.» و چون به خانه درآمد، عیسی پیش از او سخن گفت: «ای شمعون، تو چه می‌اندیشی؟ پادشاهانِ زمین از چه کسانی باج یا مالیات می‌گیرند—از پسرانِ خود، یا از دیگران؟» ^b b v25 پرسشِ عیسی به حقیقتی ژرف‌تر اشاره دارد: او که پسر است در خانهٔ پدرِ خویش، در آنجا مالیاتی بدهکار نیست—معبد از آنِ پدرِ اوست و او پسر است.

²⁶و چون پطرس گفت: «از دیگران»، عیسی به او گفت: «پس پسران آزادند.

²⁷اما برای آنکه ایشان را نرنجانیم، به دریا برو و قلابی بینداز و نخستین ماهی‌ای را که بالا می‌آید بگیر. دهانش را که بگشایی سکه‌ای خواهی یافت. آن را بردار و برای من و خود به ایشان بده.»