ڇپيل
ڪتاب

اسان جي پيءُ جي بادشاهيءَ ۾ سڀ کان وڏو ڪير آهي؟

جڏهن پڇيو وڃي ٿو ته سندس پيءُ جي بادشاهيءَ ۾ سڀ کان وڏو ڪير آهي، يسوع هڪ ٻار کي سندن وچ ۾ بيهاري ٿو. هو ننڍڙن کي ٿاٻڙائڻ کان خبردار ڪري ٿو، ڀاءُ کي اڪيلائيءَ ۾ سمجهائڻ جو طريقو ٻڌائي ٿو، ۽ ان نوڪر جي ڪهاڻيءَ تي ختم ڪري ٿو جنهن کي وڏو قرض معاف ٿيو ۽ جيڪو ننڍي قرض تي ڪنهن جو ڳلو ڪٻائي ٿو.

باب 18.

ان وقت شاگرد يسوع وٽ اچي پڇڻ لڳا تہ ”پوءِ اسان جي پيءُ جي بادشاهيءَ ۾ سڀ کان وڏو ڪير آهي؟“

هڪڙي ننڍڙي ٻار کي پاڻ وٽ سڏي، کيس انهن جي وچ ۾ بيهاريائين،

چيائين تہ ”آءٌ اوهان کي سچ ٿو چوان تہ جيستائين اوهين مڙي ننڍڙن ٻارن جهڙا نہ ٿيندا، تيستائين اسان جي پيءُ جي بادشاهيءَ ۾ ڪڏهن بہ داخل نہ ٿيندا. تنهنڪري جيڪو پاڻ کي هن ننڍڙي ٻار وانگر عاجز ڪندو، سو اسان جي پيءُ جي بادشاهيءَ ۾ سڀ کان وڏو آهي. جيڪو منهنجي نالي تي اهڙي هڪ ننڍڙي ٻار کي قبول ڪندو، سو مون کي قبول ڪندو.“

ننڍڙن لاءِ ٺوڪر جو سبب بڻجڻ

”پر جيڪو مون تي ايمان آڻيندڙ انهن ننڍڙن مان ڪنهن هڪ کي ٺوڪر کارائيندو، تہ سندس لاءِ بهتر آهي جو سندس ڳچيءَ ۾ چڪيءَ جو ڳرو پٿر ٽنگيو وڃي ۽ کيس سمنڊ جي اونهائيءَ ۾ ٻوڙيو وڃي.“

”دنيا تي افسوس انهن شين جي ڪري جيڪي ٺوڪر جو سبب بڻجن ٿيون! انهن جو اچڻ تہ لازمي آهي، پر افسوس انهيءَ تي جنهن جي وسيلي اهي اچن ٿيون. جيڪڏهن تنهنجو هٿ يا پير توکي ٺوڪر کارائي، تہ ان کي ڪٽي ڦٽو ڪر. ٻنهي هٿن يا ٻنهي پيرن سميت دائمي باهه ۾ اڇلايو وڃڻ کان، اپاهج يا لنگڙو ٿي زندگيءَ ۾ داخل ٿيڻ تو لاءِ بهتر آهي.“ جيڪڏهن تنهنجي اک توکي ٺوڪر کارائي، تہ ان کي ڪڍي ڦٽو ڪر. ٻئي اکيون رکي دوزخ جي باهه ۾ اڇلايو وڃڻ کان، هڪڙي اک سان زندگيءَ ۾ داخل ٿيڻ تو لاءِ بهتر آهي.

پيءُ هڪڙي گم ٿيل رڍ کي ڳولي ٿو

”خبردار رهو، اوهين انهن ننڍڙن مان ڪنهن کي بہ حقير نہ ڄاڻجو. آءٌ اوهان کي ٿو چوان تہ آسمان ۾ سندن ملائڪ هميشہ آسمان ۾ منهنجي پيءُ جو منهن ڏسندا رهن ٿا.“ a a v10 سڀ کان پراڻن نسخن ۾ هتي ڪا آيت 11 ڪانهي؛ پوين نقلن ۾ هي شامل ڪيو ويو آهي: ”ڇاڪاڻ تہ ابنِ آدم گم ٿيلن کي بچائڻ لاءِ آيو.“

”اوهان جو ڇا خيال آهي؟ جيڪڏهن ڪنهن ماڻهوءَ وٽ سؤ رڍون هجن ۽ انهن مان هڪڙي ڀٽڪي وڃي، تہ ڇا هو نوانوي کي ٽڪرين تي ڇڏي، وڃي ڀٽڪيل کي نہ ڳولهيندو؟ جيڪڏهن کيس اها ملي وڃي، تہ آءٌ اوهان کي يقين سان ٿو چوان تہ انهن نوانوي کان، جيڪي ڪڏهن نہ ڀٽڪيون، وڌيڪ هو انهيءَ هڪڙي تي خوش ٿيندو. تنهنڪري اوهان جي آسمان واري پيءُ جي مرضي ناهي تہ انهن ننڍڙن مان ڪو هڪڙو بہ هلاڪ ٿئي.“

جڏهن ڀاءُ تو خلاف گناهه ڪري

”جيڪڏهن تنهنجو ڀاءُ تو خلاف گناهه ڪري، تہ وڃ ۽ رڳو تون ۽ هو اڪيلائيءَ ۾ کيس سندس غلطي ڏيکار. جيڪڏهن هو ٻڌي، تہ تو پنهنجي ڀاءُ کي حاصل ڪري ورتو. پر جيڪڏهن هو نہ ٻڌي، تہ هڪ يا ٻه ٻيا پاڻ سان وٺي وڃ، تہ جيئن هر ڳالهه ٻن يا ٽن شاهدن جي واتان قائم ٿئي. جيڪڏهن هو انهن جو بہ نہ ٻڌي، تہ ڪليسيا کي ٻڌاءِ. جيڪڏهن هو ڪليسيا جو بہ نہ ٻڌي، تہ کيس غير قوم واري يا ٽيڪس وصول ڪندڙ وانگر سمجهه. آءٌ اوهان کي سچ ٿو چوان تہ جيڪو ڪجهه اوهين زمين تي ٻڌندا سو آسمان ۾ ٻڌيل هوندو، ۽ جيڪو ڪجهه زمين تي کوليندا سو آسمان ۾ کليل هوندو. ٻيهر آءٌ اوهان کي سچ ٿو چوان تہ جيڪڏهن زمين تي اوهان مان ٻه ماڻهو ڪنهن بہ ڳالهه بابت، جيڪا گهرن، هڪ دل ٿين، تہ منهنجو آسمان وارو پيءُ سندن لاءِ اها ڪندو. ڇاڪاڻ تہ جتي ٻه يا ٽي منهنجي نالي تي گڏ ٿين ٿا، اتي آءٌ سندن وچ ۾ آهيان.“

پيءُ جي معافي ۽ اسان جي معافي

پوءِ پطرس يسوع وٽ اچي چيو تہ ”خداوند، منهنجو ڀاءُ مون خلاف گناهه ڪندو رهي تہ آءٌ کيس ڪيترا ڀيرا معاف ڪريان؟ ست ڀيرا تائين؟“

يسوع وراڻيو تہ ”آءٌ توکي ٿو چوان تہ ست ڀيرا نہ، پر ستتر ڀيرا. تنهنڪري اسان جي پيءُ جي بادشاهي ان بادشاهه جهڙي آهي جنهن پنهنجن نوڪرن سان حساب نبيرڻ چاهيو. جڏهن هن حساب نبيرڻ شروع ڪيو، تڏهن وڏي رقم جو قرضدار هڪڙو ماڻهو سندس اڳيان آندو ويو. جيئن تہ هو ادا ڪري نہ سگهيو، تنهنڪري سندس مالڪ حڪم ڏنو تہ کيس، سندس زال، ٻارن ۽ جيڪي ڪجهه اٿس سو سڀ وڪرو ڪيو وڃي ۽ قرض ادا ڪيو وڃي.“

پوءِ ان نوڪر سندس اڳيان گوڏا کوڙي منٿ ڪئي تہ ”مون سان صبر ڪر، آءٌ سڀ ڪجهه موٽائي ڏيندس. ان نوڪر جي مالڪ کي رحم آيو، تنهنڪري کيس آزاد ڪري قرض معاف ڪري ڇڏيائينس.“

”پوءِ اهو نوڪر ٻاهر نڪري، پنهنجي هڪ ساٿي نوڪر کي، جنهن تي سندس سؤ ڏينهن جي مزدوريءَ جيترو قرض هو، ڳولي، پڪڙي، ڳچيءَ کان ڀڪوڙڻ لڳو تہ ’جيڪو مون کي ڏيڻو اٿئي سو موٽائي ڏي!‘“

تنهنڪري سندس ساٿي نوڪر گوڏا کوڙي کيس منٿ ڪئي تہ ”مون سان صبر ڪر، آءٌ توکي موٽائي ڏيندس. پر هن انڪار ڪري، وڃي کيس قيدخاني ۾ اڇلايو، جيستائين هو سڄو قرض ادا نہ ڪري. جيڪو ٿيو سو ڏسي سندس ساٿي نوڪر ڏاڍا ڏکارا ٿي، وڃي پنهنجي مالڪ کي سڀ ڪجهه ٻڌايائون جيڪو ٿيو هو.“

پوءِ مالڪ کيس سڏايو. ”اي بڇڙا نوڪر،“ چيائين تہ ”مون تنهنجو اهو سڄو قرض معاف ڪيو، ڇاڪاڻ تہ تو مون کي منٿ ڪئي. جيئن مون تو تي رحم ڪيو، تيئن ڇا توکي بہ پنهنجي ساٿي نوڪر تي رحم ڪرڻ نہ گهربو هو؟ سندس مالڪ ڏاڍي ڪاوڙ ۾ اچي کيس عذاب ڏيندڙن جي حوالي ڪيو، جيستائين هو سڄو قرض موٽائي ڏئي. جيستائين اوهان مان هر ڪو پنهنجي ڀاءُ کي دل سان معاف نہ ڪندو، تيستائين منهنجو آسمان وارو پيءُ اوهان سان بہ ائين ئي ڪندو.“