اسان جي پيءُ جي بادشاهيءَ ۾ سڀ کان وڏو ڪير آهي؟
جڏهن پڇيو وڃي ٿو ته سندس پيءُ جي بادشاهيءَ ۾ سڀ کان وڏو ڪير آهي، يسوع هڪ ٻار کي سندن وچ ۾ بيهاري ٿو. هو ننڍڙن کي ٿاٻڙائڻ کان خبردار ڪري ٿو، ڀاءُ کي اڪيلائيءَ ۾ سمجهائڻ جو طريقو ٻڌائي ٿو، ۽ ان نوڪر جي ڪهاڻيءَ تي ختم ڪري ٿو جنهن کي وڏو قرض معاف ٿيو ۽ جيڪو ننڍي قرض تي ڪنهن جو ڳلو ڪٻائي ٿو.
18 1ان وقت شاگرد يسوع وٽ اچي پڇڻ لڳا تہ ”پوءِ اسان جي پيءُ جي بادشاهيءَ ۾ سڀ کان وڏو ڪير آهي؟“
2هڪڙي ننڍڙي ٻار کي پاڻ وٽ سڏي، کيس انهن جي وچ ۾ بيهاريائين،
3چيائين تہ ”آءٌ اوهان کي سچ ٿو چوان تہ جيستائين اوهين مڙي ننڍڙن ٻارن جهڙا نہ ٿيندا، تيستائين اسان جي پيءُ جي بادشاهيءَ ۾ ڪڏهن بہ داخل نہ ٿيندا. 4تنهنڪري جيڪو پاڻ کي هن ننڍڙي ٻار وانگر عاجز ڪندو، سو اسان جي پيءُ جي بادشاهيءَ ۾ سڀ کان وڏو آهي. 5جيڪو منهنجي نالي تي اهڙي هڪ ننڍڙي ٻار کي قبول ڪندو، سو مون کي قبول ڪندو.“
ننڍڙن لاءِ ٺوڪر جو سبب بڻجڻ
6”پر جيڪو مون تي ايمان آڻيندڙ انهن ننڍڙن مان ڪنهن هڪ کي ٺوڪر کارائيندو، تہ سندس لاءِ بهتر آهي جو سندس ڳچيءَ ۾ چڪيءَ جو ڳرو پٿر ٽنگيو وڃي ۽ کيس سمنڊ جي اونهائيءَ ۾ ٻوڙيو وڃي.“
7”دنيا تي افسوس انهن شين جي ڪري جيڪي ٺوڪر جو سبب بڻجن ٿيون! انهن جو اچڻ تہ لازمي آهي، پر افسوس انهيءَ تي جنهن جي وسيلي اهي اچن ٿيون. 8جيڪڏهن تنهنجو هٿ يا پير توکي ٺوڪر کارائي، تہ ان کي ڪٽي ڦٽو ڪر. ٻنهي هٿن يا ٻنهي پيرن سميت دائمي باهه ۾ اڇلايو وڃڻ کان، اپاهج يا لنگڙو ٿي زندگيءَ ۾ داخل ٿيڻ تو لاءِ بهتر آهي.“ 9جيڪڏهن تنهنجي اک توکي ٺوڪر کارائي، تہ ان کي ڪڍي ڦٽو ڪر. ٻئي اکيون رکي دوزخ جي باهه ۾ اڇلايو وڃڻ کان، هڪڙي اک سان زندگيءَ ۾ داخل ٿيڻ تو لاءِ بهتر آهي.
پيءُ هڪڙي گم ٿيل رڍ کي ڳولي ٿو
10”خبردار رهو، اوهين انهن ننڍڙن مان ڪنهن کي بہ حقير نہ ڄاڻجو. آءٌ اوهان کي ٿو چوان تہ آسمان ۾ سندن ملائڪ هميشہ آسمان ۾ منهنجي پيءُ جو منهن ڏسندا رهن ٿا.“ a a v10 سڀ کان پراڻن نسخن ۾ هتي ڪا آيت 11 ڪانهي؛ پوين نقلن ۾ هي شامل ڪيو ويو آهي: ”ڇاڪاڻ تہ ابنِ آدم گم ٿيلن کي بچائڻ لاءِ آيو.“
12”اوهان جو ڇا خيال آهي؟ جيڪڏهن ڪنهن ماڻهوءَ وٽ سؤ رڍون هجن ۽ انهن مان هڪڙي ڀٽڪي وڃي، تہ ڇا هو نوانوي کي ٽڪرين تي ڇڏي، وڃي ڀٽڪيل کي نہ ڳولهيندو؟ 13جيڪڏهن کيس اها ملي وڃي، تہ آءٌ اوهان کي يقين سان ٿو چوان تہ انهن نوانوي کان، جيڪي ڪڏهن نہ ڀٽڪيون، وڌيڪ هو انهيءَ هڪڙي تي خوش ٿيندو. 14تنهنڪري اوهان جي آسمان واري پيءُ جي مرضي ناهي تہ انهن ننڍڙن مان ڪو هڪڙو بہ هلاڪ ٿئي.“
جڏهن ڀاءُ تو خلاف گناهه ڪري
15”جيڪڏهن تنهنجو ڀاءُ تو خلاف گناهه ڪري، تہ وڃ ۽ رڳو تون ۽ هو اڪيلائيءَ ۾ کيس سندس غلطي ڏيکار. جيڪڏهن هو ٻڌي، تہ تو پنهنجي ڀاءُ کي حاصل ڪري ورتو. 16پر جيڪڏهن هو نہ ٻڌي، تہ هڪ يا ٻه ٻيا پاڻ سان وٺي وڃ، تہ جيئن هر ڳالهه ٻن يا ٽن شاهدن جي واتان قائم ٿئي. 17جيڪڏهن هو انهن جو بہ نہ ٻڌي، تہ ڪليسيا کي ٻڌاءِ. جيڪڏهن هو ڪليسيا جو بہ نہ ٻڌي، تہ کيس غير قوم واري يا ٽيڪس وصول ڪندڙ وانگر سمجهه. 18آءٌ اوهان کي سچ ٿو چوان تہ جيڪو ڪجهه اوهين زمين تي ٻڌندا سو آسمان ۾ ٻڌيل هوندو، ۽ جيڪو ڪجهه زمين تي کوليندا سو آسمان ۾ کليل هوندو. 19ٻيهر آءٌ اوهان کي سچ ٿو چوان تہ جيڪڏهن زمين تي اوهان مان ٻه ماڻهو ڪنهن بہ ڳالهه بابت، جيڪا گهرن، هڪ دل ٿين، تہ منهنجو آسمان وارو پيءُ سندن لاءِ اها ڪندو. 20ڇاڪاڻ تہ جتي ٻه يا ٽي منهنجي نالي تي گڏ ٿين ٿا، اتي آءٌ سندن وچ ۾ آهيان.“
پيءُ جي معافي ۽ اسان جي معافي
21پوءِ پطرس يسوع وٽ اچي چيو تہ ”خداوند، منهنجو ڀاءُ مون خلاف گناهه ڪندو رهي تہ آءٌ کيس ڪيترا ڀيرا معاف ڪريان؟ ست ڀيرا تائين؟“
22يسوع وراڻيو تہ ”آءٌ توکي ٿو چوان تہ ست ڀيرا نہ، پر ستتر ڀيرا. 23تنهنڪري اسان جي پيءُ جي بادشاهي ان بادشاهه جهڙي آهي جنهن پنهنجن نوڪرن سان حساب نبيرڻ چاهيو. 24جڏهن هن حساب نبيرڻ شروع ڪيو، تڏهن وڏي رقم جو قرضدار هڪڙو ماڻهو سندس اڳيان آندو ويو. 25جيئن تہ هو ادا ڪري نہ سگهيو، تنهنڪري سندس مالڪ حڪم ڏنو تہ کيس، سندس زال، ٻارن ۽ جيڪي ڪجهه اٿس سو سڀ وڪرو ڪيو وڃي ۽ قرض ادا ڪيو وڃي.“
26پوءِ ان نوڪر سندس اڳيان گوڏا کوڙي منٿ ڪئي تہ ”مون سان صبر ڪر، آءٌ سڀ ڪجهه موٽائي ڏيندس. 27ان نوڪر جي مالڪ کي رحم آيو، تنهنڪري کيس آزاد ڪري قرض معاف ڪري ڇڏيائينس.“
28”پوءِ اهو نوڪر ٻاهر نڪري، پنهنجي هڪ ساٿي نوڪر کي، جنهن تي سندس سؤ ڏينهن جي مزدوريءَ جيترو قرض هو، ڳولي، پڪڙي، ڳچيءَ کان ڀڪوڙڻ لڳو تہ ’جيڪو مون کي ڏيڻو اٿئي سو موٽائي ڏي!‘“
29تنهنڪري سندس ساٿي نوڪر گوڏا کوڙي کيس منٿ ڪئي تہ ”مون سان صبر ڪر، آءٌ توکي موٽائي ڏيندس. 30پر هن انڪار ڪري، وڃي کيس قيدخاني ۾ اڇلايو، جيستائين هو سڄو قرض ادا نہ ڪري. 31جيڪو ٿيو سو ڏسي سندس ساٿي نوڪر ڏاڍا ڏکارا ٿي، وڃي پنهنجي مالڪ کي سڀ ڪجهه ٻڌايائون جيڪو ٿيو هو.“
32پوءِ مالڪ کيس سڏايو. ”اي بڇڙا نوڪر،“ چيائين تہ ”مون تنهنجو اهو سڄو قرض معاف ڪيو، ڇاڪاڻ تہ تو مون کي منٿ ڪئي. 33جيئن مون تو تي رحم ڪيو، تيئن ڇا توکي بہ پنهنجي ساٿي نوڪر تي رحم ڪرڻ نہ گهربو هو؟ 34سندس مالڪ ڏاڍي ڪاوڙ ۾ اچي کيس عذاب ڏيندڙن جي حوالي ڪيو، جيستائين هو سڄو قرض موٽائي ڏئي. 35جيستائين اوهان مان هر ڪو پنهنجي ڀاءُ کي دل سان معاف نہ ڪندو، تيستائين منهنجو آسمان وارو پيءُ اوهان سان بہ ائين ئي ڪندو.“