Kabeh Padha Katampa ing Pahargyane Sang Rama

Pitakon siji lan sijine dipasang minangka jiret — pajeg kanggo Kaisar, wong wadon kang dadi randha kaping pitu, angger-angger kang paling gedhe, nresnani Rama kita kanthi sakabehing samubarang — lan saben pitakon dibalekake marang kang takon. Banjur Yesus paring pitakon dhewe bab Gustine Dawud, lan ora ana wong kang wani nakoni Panjenengane maneh.

Pasal 22.

Gusti Yesus ngandika maneh marang wong-wong mau kanthi pasemon, pangandikane:

“Kratone Rama kita iku kaya sawijining raja kang nyawisake pahargyan mantu kanggo putrane. Raja mau ngutus para abdine supaya nyeluk para tamu kang wis diundang menyang pahargyan mantu, nanging padha ora gelem teka. Banjur ngutus maneh para abdi liyane, dhawuhe: ‘Kandhakna marang para tamu kang wis diundang: Delengen, aku wis nyawisake jamuanku; sapi-sapiku lan kewan-kewan lemu wis dibeleh, kabeh wis cumawis. Padha tekaa menyang pahargyan mantu.’ Nanging wong-wong mau ora padha nggatekake, malah padha lunga, kang siji menyang tegalane, sijine menyang dagangane, dene sing liyane padha nyekel para abdine mau, dianiaya, banjur dipateni. Raja mau banjur duka, nuli ngutus wadya-balane, numpes para wong kang mateni mau, lan ngobong kuthane. Banjur ngandika marang para abdine: ‘Pahargyan mantu wis cumawis, nanging para tamu kang wis diundang mau ora padha pantes. Mulane padha lungaa menyang dalan-dalan gedhe, lan sapa wae kang koktemoni undangen menyang pahargyan mantu.’ Para abdi mau banjur padha metu menyang dalan-dalan, lan nglumpukake saben wong kang ditemoni, ala lan becik, temahan bangsal pahargyan mantu kebak tamu.

Nanging bareng raja mau mlebu arep mirsani para tamu, pirsa ana wong siji kang ora nganggo busana pahargyan. Raja ndangu: ‘Kanca, kepriye anggonmu bisa mlebu mrene tanpa busana pahargyan?’ Wong mau meneng wae ora bisa mangsuli. Raja mau banjur dhawuh marang para abdi: ‘Tangan lan sikile talenana, banjur uncalna menyang pepeteng ing jaba, ing kono bakal ana tangis lan keroting untu.’ Awit akeh wong kang katimbalan, nanging mung sethithik kang kapilih.”

Caosna marang Rama kita Apa kang Dadi Kagungane

Para wong Farisi banjur padha lunga, sarta ngrantam kepriye anggone bisa njiret Gusti Yesus srana pangandikane piyambak.

Wong-wong mau banjur ngutus para muride marang Panjenengane, bebarengan karo para pandhereke Herodes, matur: “Guru, kawula sami sumerep bilih Panjenengan punika tiyang ingkang jujur saha saestu mulangaken margining Allah; Panjenengan boten mawang tiyang, awit boten mbedak-mbedakaken tiyang adhedhasar pangkat. Pramila, mugi Panjenengan paring pirsa dhateng kawula, kadospundi pamanggih Panjenengan: Punapa kenging mbayar paos dhateng Kaisar, punapa boten?”

Nanging Gusti Yesus mirsa pangrantaming piawone wong-wong mau, banjur ngandika: “Heh wong lamis, yagene kowe padha nyoba marang Aku? Coba tuduhna marang Aku dhuwit kang dianggo mbayar paos.” Wong-wong mau banjur ngaturake dhinar sakeping marang Panjenengane.

Panjenengane banjur ngandika marang wong-wong mau: “Iki gambar lan tulisane sapa?”

Wangsulane: “Kagungane Kaisar.” Gusti Yesus banjur ngandika: “Mulane caosna marang Kaisar apa kang dadi duweke Kaisar, lan marang Rama kita apa kang dadi kagungane Rama kita.”

Bareng padha krungu mangkono, banjur padha kaeraman; wong-wong mau banjur ninggal Panjenengane lan padha lunga.

Rama kita iku Allahe Wong kang Urip

Ing dina iku uga ana wong Saduki padha sowan marang Panjenengane, yaiku wong-wong kang ngarani ora ana patangen, banjur padha matur pitakon marang Panjenengane, ature: “Guru, Nabi Musa sampun ngandika: manawi wonten tiyang jaler pejah tanpa anak, sadherekipun jaler kedah ngrabeni randhanipun saha nuwuhaken turun kangge sadherekipun. Wonten ing antawis kawula sami, wonten tiyang sadherek pitu. Ingkang sepuh piyambak emah-emah, lajeng pejah, sarehning boten gadhah anak, semahipun dipuntilaraken dhateng sadherekipun. Makaten ugi ingkang kaping kalih saha kaping tiga, ngantos dumugi ingkang kaping pitu. Wekasanipun tiyang estri wau inggih pejah. Milanipun, benjing ing patangen, tiyang estri wau badhe dados semahipun sinten saking tiyang pitu wau? Amargi sadaya sampun sami ngrabeni piyambakipun.”

Gusti Yesus paring wangsulan: “Kowe padha kliru, awit ora ngerti marang Kitab Suci, uga ora ngerti marang panguwasane Rama kita. Awit ing patangen wong-wong ora padha omah-omah lan ora padha dikawinake, nanging padha kaya para malaekat ing swarga. Dene bab patangene wong mati, apa kowe padha ora maca apa kang wis dipangandikakake dening Rama kita marang kowe:

‘Aku iki Allahe Abraham, Allahe Iskak, lan Allahe Yakub’? Panjenengane iku dudu Allahe wong mati, nanging Allahe wong urip.”

Bareng wong akeh padha krungu bab iku, padha kaeraman marang piwulange.

Tresnaa marang Ramamu kanthi Sakabehe kang Kokduweni

Nanging bareng para wong Farisi padha krungu yen Gusti Yesus wis mbungkem wong Saduki, banjur padha nglumpuk bebarengan. Salah sawijine, yaiku ahli Toret, banjur matur pitakon kanggo nyoba Panjenengane: “Guru, pepaken pundi ingkang ageng piyambak wonten ing Toret?”

Paring wangsulane Gusti Yesus: “Tresnaa marang Ramamu kanthi gumolonging atimu, gumolonging nyawamu, lan gumolonging budimu. Iki pepakon kang gedhe lan kang kapisan. Lan pepakon kang kapindho padha karo iku: Tresnaa marang pepadhamu kaya marang awakmu dhewe. Sakabehe Toret lan kitab para Nabi iku gumantung ing pepakon loro iki.”

Sang Kristus iku Putrane Sapa?

Nalika para wong Farisi lagi padha nglumpuk, Gusti Yesus ndangu marang wong-wong mau: “Kepriye panemumu bab Sang Kristus? Panjenengane iku putrane sapa?” Wong-wong mau padha matur: “Putrane Prabu Dawud.”

Gusti Yesus ngandika: “Yagene Prabu Dawud, awit saka kawangsit dening Sang Roh Suci, nyebut Panjenengane Gusti, pangucape:

‘Rama kita ngandika marang Gustiku: “Lenggaha ing tengenKu, nganti mungsuh-mungsuhMu Dakdokok ana ing sangisoring tlapakanMu”’?

Dadi yen Prabu Dawud nyebut Sang Kristus iku Gusti, kepriye bisane Sang Kristus dadi putrane Prabu Dawud?”

Ora ana wong siji-sijia kang bisa mangsuli sakecap marang Panjenengane, lan wiwit dina iku ora ana wong kang wani ndangu apa-apa maneh marang Panjenengane.