Ewangelia Mateusza 22

22 ¹Jezus znowu przemówił do nich w przypowieściach, mówiąc:

²„Królestwo naszego Ojca podobne jest do króla, który wyprawił ucztę weselną dla swego syna. ³Posłał swoje sługi, aby wezwały zaproszonych gości na ucztę weselną, ale oni nie chcieli przyjść. ⁴Znowu posłał inne sługi, mówiąc: «Powiedzcie zaproszonym: Oto przygotowałem moją ucztę, woły moje i tuczne bydło są pozabijane, wszystko gotowe. Przyjdźcie na ucztę weselną». ⁵Ale oni zlekceważyli to i odeszli, jeden na swoją rolę, drugi do swego handlu, ⁶a pozostali pochwycili jego sługi, znieważyli ich i pozabijali. ⁷Król rozgniewał się i posłał swoje wojska, wytracił tych morderców i spalił ich miasto. ⁸Wtedy powiedział swoim sługom: «Uczta weselna jest gotowa, ale zaproszeni nie byli godni. ⁹Idźcie więc na rozstajne drogi i zaproście na ucztę weselną wszystkich, których spotkacie». ¹⁰Słudzy ci wyszli na drogi i zgromadzili wszystkich, których spotkali, złych i dobrych, i sala weselna napełniła się gośćmi.

¹¹„Ale gdy król wszedł, aby zobaczyć gości, ujrzał człowieka nieubranego w strój weselny. ¹²Zapytał go: «Przyjacielu, jak tu wszedłeś bez stroju weselnego?» A on zaniemówił. ¹³Wtedy król powiedział sługom: «Zwiążcie mu ręce i nogi i wyrzućcie go w ciemności zewnętrzne, gdzie będzie płacz i zgrzytanie zębów». ¹⁴Bo wielu jest wezwanych, lecz mało wybranych.”

Oddajcie naszemu Ojcu to, co jego

¹⁵Wtedy faryzeusze poszli i naradzali się, jak by go usidlić jego własnymi słowami.

¹⁶Posłali do niego swoich uczniów wraz z herodianami, mówiąc: „Nauczycielu, wiemy, że jesteś prawdomówny i że zgodnie z prawdą nauczasz drogi Bożej; nie oglądasz się na nikogo, ponieważ nie oceniasz ludzi według ich pozycji. ¹⁷Powiedz nam więc, co sądzisz: Czy wolno płacić podatek cesarzowi, czy nie?”

¹⁸Ale Jezus, znając ich przewrotność, powiedział: „Czemu mnie kusicie, obłudnicy? ¹⁹Pokażcie mi monetę, którą płaci się podatek.” A oni przynieśli mu denara.

²⁰I zapytał ich: „Czyj to wizerunek i czyj napis?”

²¹Odpowiedzieli: „Cesarza.” Wtedy powiedział im: „Oddajcie więc cesarzowi to, co należy do cesarza, a naszemu Ojcu to, co należy do naszego Ojca.”

²²Gdy to usłyszeli, zdziwili się, zostawili go i odeszli.

Nasz Ojciec jest Bogiem żywych

²³Tego samego dnia przyszli do niego saduceusze, którzy twierdzą, że nie ma zmartwychwstania, i zapytali go, ²⁴mówiąc: „Nauczycielu, Mojżesz powiedział: jeśli ktoś umrze bezdzietnie, jego brat ma poślubić wdowę i wzbudzić potomstwo swemu bratu. ²⁵Otóż było u nas siedmiu braci. Pierwszy ożenił się i umarł, a nie mając potomstwa, zostawił swoją żonę swemu bratu. ²⁶Podobnie drugi i trzeci, aż do siódmego. ²⁷Na koniec ze wszystkich umarła ta kobieta. ²⁸Przy zmartwychwstaniu więc, którego z tych siedmiu będzie żoną? Bo wszyscy ją mieli.”

²⁹Jezus odpowiedział: „Błądzicie, nie znając ani Pism, ani mocy naszego Ojca. ³⁰Bo przy zmartwychwstaniu ani się nie żenią, ani za mąż nie wychodzą, lecz są jak aniołowie w niebie. ³¹A co do zmartwychwstania umarłych, czy nie czytaliście tego, co wam powiedział nasz Ojciec:

³²«Jestem Bogiem Abrahama, Bogiem Izaaka i Bogiem Jakuba»? Nie jest on Bogiem umarłych, lecz żywych.”

³³A gdy tłumy to usłyszały, zdumiewały się jego nauką.

Miłuj swego Ojca wszystkim, co masz

³⁴Lecz gdy faryzeusze usłyszeli, że zamknął usta saduceuszom, zebrali się razem. ³⁵I jeden z nich, znawca Prawa, zapytał go, aby wystawić go na próbę: ³⁶„Nauczycielu, które przykazanie w Prawie jest największe?”

³⁷Odpowiedział mu: „Będziesz miłował swego Ojca całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem. ³⁸To jest największe i pierwsze przykazanie. ³⁹A drugie jest do niego podobne: Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego. ⁴⁰Na tych dwóch przykazaniach opiera się całe Prawo i Prorocy.”

Czyim synem jest Chrystus?

⁴¹A gdy faryzeusze byli zebrani razem, Jezus zapytał ich, ⁴²„Co sądzicie o Chrystusie? Czyim jest synem?” Odpowiedzieli mu: „Dawida.”

⁴³Zapytał ich: „Jak więc Dawid w Duchu Świętym nazywa go Panem, mówiąc:

⁴⁴«Nasz Ojciec powiedział do mojego Pana: „Siądź po mojej prawicy, aż położę twoich nieprzyjaciół pod twoje stopy”»?

⁴⁵Jeśli więc Dawid nazywa Chrystusa Panem, to jak może on być jego synem?”

⁴⁶I nikt nie mógł mu odpowiedzieć ani słowa, i od tego dnia nikt już nie odważył się go o nic więcej pytać.