Wong Yahudi Ngasorake Mungsuh-mungsuhe

Ing dina kang samesthine kanggo nyirnakake wong Yahudi, malah mungsuh-mungsuhe kang padha tumpes — anak lanange Haman sapuluh, pitung puluh lima ewu ing nagara-nagara bawahan, tanpa njupuk jarahan. Mordekhai lan Ester banjur netepake paprangan iku dadi riyaya saben taun, yaiku Purim: ngaso, kirim-kiriman panganan, lan peparing marang wong mlarat.

Pasal 9.

Ing sasi kaping rolas, yaiku sasi Adar, tanggal ping telulas, nalika dhawuh lan undhang-undhange sang prabu arep ditindakake, ing dina nalika mungsuh-mungsuhe wong Yahudi ngarep-arep bisa nguwasani wong Yahudi mau, kelakone malah suwalike: wong Yahudi kang ngasorake wong-wong kang sengit marang dheweke. Wong Yahudi padha nglumpuk ing kutha-kuthane ing saindenging wilayahe Prabu Ahasyweros, arep nempuh wong-wong kang ngarah cilakane. Ora ana wong siji-sijia kang bisa tahan ana ing ngarepe, amarga kabeh bangsa padha diwedeni. Para panggedhe ing wilayah-wilayah, para gubernur, para bupati lan para pegawene sang prabu padha ngrewangi wong Yahudi, amarga wong-wong mau padha wedi marang Mordekhai. Mordekhai dadi kuwasa ing kratone sang prabu, sarta kondhange sumebar ing saben wilayah, amarga Mordekhai saya suwe saya gedhe pangwasane. Wong Yahudi padha nggebugi sakehe mungsuhe nganggo pedhang, mateni lan numpes, sarta nindakake sakarsane marang wong-wong kang sengit marang dheweke. Ing beteng Susan wong Yahudi mateni lan numpes wong lanang limang atus. Uga padha mateni Parsandata, Dalfon, Aspata, Porata, Adalia, Aridata, Parmasta, Arisai, Aridai lan Waizata, yaiku anak lanang sepuluh saka Haman bin Hamedata, mungsuhe wong Yahudi; nanging wong-wong mau ora njarah barang-barange.

Ing dina iku cacahe wong kang dipateni ing beteng Susan dilapurake marang sang prabu. Sang prabu banjur ngandika marang Sang Prameswari Ester: “Ing beteng Susan wong Yahudi wis mateni lan numpes wong lanang limang atus lan anake lanang Haman sepuluh. Apa kang wis ditindakake ing wilayah-wilayahku liyane? Saiki apa panyuwunmu? Mesthi bakal diparingake marang kowe. Apa maneh pamintamu? Mesthi bakal dikabulake.”

Ature Ester: “Manawi keparenging panggalih sang prabu, mugi tiyang Yahudi ing Susan sami kalilana malih benjing enjing nindakaken dhawuh ing dinten punika, sarta anakipun jaler Haman ingkang sadasa kagantunga ing tiyang panyaliban.”

Sang prabu banjur dhawuh supaya iku ditindakake. Undhang-undhang diwetokake ing Susan, sarta anake lanang Haman sepuluh padha digantung. Wong Yahudi ing Susan uga padha nglumpuk ing tanggal ping patbelas sasi Adar, sarta mateni wong lanang telung atus ana ing kono, nanging ora ndemek jarahan.

Wong Yahudi liyane ing wilayah-wilayahe sang prabu uga padha nglumpuk, mbelani nyawane, sarta oleh katentreman saka mungsuh-mungsuhe. Wong-wong mau mateni wong kang sengit marang dheweke pitung puluh lima ewu, nanging ora ndemek jarahan. Iku kelakon ing tanggal ping telulas sasi Adar; dene ing tanggal ping patbelas padha ngaso, sarta dina iku didadekake dina pesta lan kabungahan.

Nanging wong Yahudi ing Susan padha nglumpuk ing tanggal ping telulas lan ping patbelas, banjur ngaso ing tanggal ping limalas, sarta dina iku didadekake dina pesta lan kabungahan. Mulane wong Yahudi ing desa-desa, kang manggon ing kutha-kutha tanpa tembok, padha ngriyayakake tanggal ping patbelas sasi Adar kanthi bungah, pesta lan dina gedhe, sarta padha kirim-kiriman panganan.

Netepake Riyaya Purim

Mordekhai nyerat kabeh lelakon iki, banjur ngirim layang marang sakehe wong Yahudi ing saindenging wilayahe Prabu Ahasyweros, kang cedhak lan kang adoh, supaya padha mesthi ngriyayakake tanggal ping patbelas lan ping limalas sasi Adar saben taun, yaiku dina-dina nalika wong Yahudi oleh katentreman saka mungsuh-mungsuhe, lan sasi kang malih tumrap dheweke saka kasusahan dadi kabungahan, saka tangisan dadi dina gedhe. Mordekhai ngongkon wong-wong mau netepi dina-dina iku dadi dina pesta lan kabungahan, sarta padha kirim-kiriman panganan lan paweweh marang wong mlarat. Wong Yahudi banjur netepake dadi adat apa kang wis diwiwiti ditindakake, ngepasi karo apa kang diseratake Mordekhai marang wong-wong mau. Amarga Haman bin Hamedata, wong Agag, mungsuhe sakehe wong Yahudi, wis ngrancang numpes wong Yahudi, sarta wis mbuwang pur, yaiku undhi, arep ngremuk lan numpes wong-wong mau. Nanging nalika prakara iku tekan ngarsane sang prabu, panjenengane dhawuh kanthi layang, supaya rancangan ala kang direka Haman tumrap wong Yahudi iku bali tumiba ing sirahe dhewe, sarta supaya Haman lan anak-anake padha digantung ing tiyang panyaliban.

Mulane dina-dina iku diarani Purim, saka tembung pur. Awit saka iku, marga saka kabeh isine layang iki, lan marga saka apa kang wis dideleng sarta apa kang wis tumiba ing wong-wong mau, wong Yahudi padha netepake lan nganggep dadi wajib tumrap awake dhewe, turun-turune lan sakehe wong kang nggabung karo dheweke, supaya ora kena ora netepi dina loro iku saben taun ing mangsa kang wis ditetepake, kaya kang wis diserat. Dina-dina iku padha dieling-eling lan ditetepi turun-temurun, ing saben kulawarga, saben wilayah lan saben kutha; dina-dina Purim iku ora bakal sirna ana ing antarane wong Yahudi, lan pangeling-elinge iku ora bakal ilang saka turun-turune.

Sang Prameswari Ester, putrane Abihail, bebarengan karo Mordekhai, wong Yahudi iku, nyerat kanthi sakehing pangwasa, netepake layang Purim kang kapindho iki. Layang-layang banjur dikirim marang sakehe wong Yahudi ing wilayah satus pitulikur ing krajane Ahasyweros, isi tembung katentreman lan kayektenan, netepake dina-dina Purim iku ing mangsa kang wis ditemtokake, kaya kang wis didhawuhake dening Mordekhai, wong Yahudi iku, lan Sang Prameswari Ester tumrap wong-wong mau, sarta kaya kang wis ditetepake dening wong-wong mau tumrap awake dhewe lan turun-turune, yaiku bab pasa lan panangise. Dhawuhe Ester netepake pranatan bab Purim iku, sarta iku kaserat ing kitab.