اِستَر 9 FHB Father's Heart Bible™

9 ¹د دولسمې مياشتې يعنې ادار په دَيارلسمه ورځ، چې کله د بادشاه حُکم او فرمان نافذېدو ته نزدې وو، هغه ورځ چې د يهوديانو دښمنانو په دوئ باندې غلبه موندلو اُميد کړے وو، نو برعکس شو، يهوديانو په خپلو دښمنانو باندې غلبه وموندله. ²يهوديان د اَخَسوَيرُس بادشاه د صوبو په خپلو ښارونو کښې راغونډ شول، چې په هغه چا باندې حمله وکړى څوک چې د دوئ نقصان غوښتلو. هيچا د دوئ په مقابل کښې مقاومت ونۀ شو کولے، ځکه چې د دوئ وېره په ټولو قومونو باندې پرېوتې وه. ³د صوبو ټولو حاکمانو، صوبه‌دارانو، ګورنرانو او د بادشاه مُهتمِمانو د يهوديانو مدد وکړو، ځکه چې د مردکى وېره په دوئ باندې پرېوتې وه. ⁴مردکى د بادشاه په کور کښې طاقتور شو او د هغۀ شهرت په هره صوبه کښې خور شو، ځکه چې مردکى په خپله زيات او زيات طاقتور کېدو. ⁵يهوديانو په خپلو ټولو دښمنانو باندې د تُورې وار وکړو او هغوئ يې ووژل او تباه کړل، او د خپلو دښمنانو سره يې څنګه چې خوښ وو هغه شان وکړل. ⁶د سُوسن په قلعه کښې يهوديانو پينځۀ سوه کسان ووژل او تباه کړل. ⁷دوئ پَرشَنداتا، دَلفون، اَسپاتا، ⁸پوراتا، اَدَليا، اَريداتا، ⁹پَرمَشتا، اَريسى، اَريدى او وَيزاتا هم ووژل. ¹⁰دوئ د هَمَداتا د زوئ هامان لس زامن ووژل، هغه هامان چې د يهوديانو دښمن وو، خو دوئ هيڅ مالِ غنيمت وانۀ خستو.

¹¹هغه ورځ د سُوسن په قلعه کښې د وژلو شوو کسانو شمېر بادشاه ته ووئيلے شو. ¹²بادشاه ملکه اِستَر ته ووئيل، ”د سُوسن په قلعه کښې يهوديانو پينځۀ سوه کسان او د هامان لس زامن ووژل او تباه کړل. نو د بادشاه په نورو صوبو کښې به يې څۀ کړى وى؟ ستا سوال څۀ دے؟ درکولے به شى. تۀ نور څۀ غواړې؟ هغه به کيږى.“

¹³اِستَر ووئيل، ”کۀ بادشاه ته خوښ وى، نو په سُوسن کښې يهوديانو ته اِجازت وى چې سبا هم د نن ورځې د فرمان مطابق عمل وکړى، او د هامان لس زامن په سولۍ باندې وځړوى.“

¹⁴بادشاه حُکم وکړو چې داسې دې وشى. په سُوسن کښې فرمان جارى شو او هغوئ د هامان لس زامن وځړول. ¹⁵په سُوسن کښې يهوديان د ادار په څوارلسمه ورځ هم راغونډ شول او هلته يې درې سوه کسان ووژل، خو په مالِ غنيمت باندې يې لاس نۀ ايښودو.

¹⁶د بادشاه په صوبو کښې نور يهوديان د خپل ژوند د بچاؤ دپاره راغونډ شول، او د دښمنانو نه يې آرام وموندلو، او پينځۀ اويا زره هغه کسان يې ووژل چې د دوئ نه يې نفرت کولو، خو په مالِ غنيمت باندې يې لاس نۀ ايښودو. ¹⁷دا د ادار په دَيارلسمه ورځ وشول، او په څوارلسمه يې آرام وکړو، او هغه يې د دعوت او خوشحالۍ ورځ وګرځوله.

¹⁸خو په سُوسن کښې يهوديان د دَيارلسمې او څوارلسمې ورځې راغونډ شول، او په پينځلسمه يې آرام وکړو، او هغه يې د دعوت او خوشحالۍ ورځ وګرځوله. ¹⁹ځکه نو هغه يهوديان چې په خلاصو کليو کښې اوسيږى، د ادار څوارلسمه ورځ د خوشحالۍ، دعوت، د اختر او يو بل ته د خوراکى سوغاتونو د لېږلو سره ملمانځى.

د پوريم اختر مقرر کول

²⁰مردکى دا پېښې وليکلې او ټولو هغو يهوديانو ته يې چې د اَخَسوَيرُس بادشاه په صوبو کښې، نزدې او لرې، وُو، خطونه ولېږل، ²¹چې دوئ پابند کړى چې د ادار مياشتې څوارلسمه او پينځلسمه ورځ هر کال ملمانځى، ²²لکه څنګه چې په هغه ورځو کښې يهوديانو د خپلو دښمنانو نه آرام وموندلو، او هغه مياشت د دوئ دپاره د غم نه خوشحالۍ ته او د ماتم نه خوشحالۍ ته واوختله. هغۀ دوئ ته ووئيل چې دا د دعوت او خوشحالۍ ورځې وساتى، او يو بل ته د خوراکى سوغاتونه او غريبانو ته سوغاتونه ولېږى. ²³نو يهوديانو هغه کار چې شروع کړے يې وو د دستور په توګه قبول کړو، لکه څنګه چې مردکى دوئ ته ليکلى وُو. ²⁴ځکه چې د اَجاجى هَمَداتا زوئ هامان، د ټولو يهوديانو دښمن، د دوئ د تباهۍ منصوبه جوړه کړې وه، او هغۀ پوريم يعنې قُرعه واچوله چې دوئ تباه او برباد کړى. ²⁵خو کله چې دا معامله بادشاه ته ورسېده، نو هغۀ په خط سره حُکم وکړو چې هغه بده منصوبه چې هامان د يهوديانو خلاف جوړه کړې وه، د هغۀ په خپل سر باندې راوګرځى، او هغه او د هغۀ زامن په سولۍ باندې وځړول شى.

²⁶ځکه نو دا ورځې د پوريم په نوم ياديږى، د پوريم د کلمې له مخې، د دې خط د ټولو خبرو له سببه، او د هغه څۀ له سببه چې دوئ وليدل او چې په دوئ باندې راغلل. ²⁷يهوديانو ځانونه، خپل اولاد او هغه ټول چې ورسره يوځائ شول، پابند کړل چې دا دوه ورځې هر کال په مقررۀ وخت کښې بغير له ناغې نه، لکه څنګه چې ليکلى وُو، وساتى. ²⁸هره نسل، هره کورنۍ، هره صوبه او هر ښار دا ورځې يادوى او ساتى، او د پوريم دا ورځې به د يهوديانو په مينځ کښې هيچرې ختمې نۀ شى، او نۀ به د دوئ يادونه د دوئ د اولاد نه محوه شى.

²⁹د اَبى‌هيل لور ملکه اِستَر او يهودى مردکى د پوريم دا دوېم خط د تصديق دپاره په پوره اِختيار سره وليکلو. ³⁰د اَخَسوَيرُس د بادشاهۍ په يو سل اَووۀ ويشتو صوبو کښې ټولو يهوديانو ته خطونه ولېږلے شول، د سلامتۍ او رښتياؤ خبرې، ³¹چې د پوريم دا ورځې په خپلو مقررو وختونو کښې قائمې کړى، لکه څنګه چې يهودى مردکى او ملکه اِستَر دوئ ته حُکم کړے وو، او لکه څنګه چې دوئ د ځان او د خپل اولاد دپاره مقرر کړل، د روژې او ماتم وختونه. ³²د اِستَر حُکم د پوريم د دې اصولو تصديق وکړو، او دا په کتاب کښې وليکلے شو.