Οι Ιουδαίοι νικούν τους εχθρούς τους

Την ημέρα που προοριζόταν για τον αφανισμό τους, πέφτουν αντίθετα οι εχθροί των Ιουδαίων — οι δέκα γιοι του Αμάν, εβδομήντα πέντε χιλιάδες στις επαρχίες, χωρίς να παρθούν λάφυρα. Ο Μαρδοχαίος και η Εσθήρ καθιερώνουν έπειτα γραπτώς τη μάχη ως ετήσια γιορτή, το Πουρίμ: ανάπαυση, δώρα φαγητού και δώρα στους φτωχούς.

Κεφάλαιο 9.

Τον δωδέκατο μήνα, τον Αδάρ, τη δέκατη τρίτη μέρα —όταν η εντολή και το διάταγμα του βασιλιά επρόκειτο να εφαρμοστούν, τη μέρα που οι εχθροί των Ιουδαίων έλπιζαν να τους κυριαρχήσουν— όλα αντιστράφηκαν: οι Ιουδαίοι κυριάρχησαν πάνω σ' εκείνους που τους μισούσαν. Οι Ιουδαίοι συγκεντρώθηκαν στις πόλεις τους σ' όλες τις επαρχίες του βασιλιά Ξέρξη, για να επιτεθούν σ' εκείνους που ζητούσαν το κακό τους. Κανείς δεν μπορούσε να τους αντισταθεί· ο φόβος τους είχε πέσει πάνω σ' όλους τους λαούς. Όλοι οι αξιωματούχοι των επαρχιών, οι σατράπες, οι διοικητές και οι βασιλικοί διαχειριστές υποστήριζαν τους Ιουδαίους, γιατί ο φόβος του Μαρδοχαίου είχε πέσει πάνω τους. Ο Μαρδοχαίος έγινε ισχυρός στο παλάτι του βασιλιά· η φήμη του απλώθηκε σ' όλες τις επαρχίες, γιατί ο ίδιος ο Μαρδοχαίος γινόταν όλο και πιο ισχυρός. Οι Ιουδαίοι χτύπησαν όλους τους εχθρούς τους με το σπαθί, σκοτώνοντας και καταστρέφοντας, κάνοντας ό,τι ήθελαν σ' εκείνους που τους μισούσαν. Στην ακρόπολη των Σούσων οι Ιουδαίοι σκότωσαν και εξόντωσαν πεντακόσιους άντρες. Σκότωσαν επίσης τον Φαρσανδαθά, τον Δαλφών, τον Ασπαθά, τον Φοραθά, τον Αδαλία, τον Αριδαθά, τον Φαρμαστά, τον Αρισαΐ, τον Αριδαΐ και τον Βαϊζαθά. Σκότωσαν τους δέκα γιους του Αμάν, γιου του Αμεδαθά, του εχθρού των Ιουδαίων —αλλά δεν πήραν λάφυρα.

Εκείνη τη μέρα ο αριθμός όσων σκοτώθηκαν στην ακρόπολη των Σούσων αναφέρθηκε στον βασιλιά. Ο βασιλιάς είπε στη βασίλισσα Εσθήρ: «Στην ακρόπολη των Σούσων οι Ιουδαίοι σκότωσαν και εξόντωσαν πεντακόσιους άντρες και τους δέκα γιους του Αμάν. Τι να έχουν κάνει στις υπόλοιπες επαρχίες του βασιλιά; Ποιο είναι το αίτημά σου; Θα σου δοθεί. Τι άλλο ζητάς; Θα γίνει».

Η Εσθήρ είπε: «Αν αρέσει στον βασιλιά, ας ενεργήσουν οι Ιουδαίοι των Σούσων και αύριο σύμφωνα με το σημερινό διάταγμα, και ας κρεμάσουν τους δέκα γιους του Αμάν σε πασσάλους».

Ο βασιλιάς διέταξε να γίνει έτσι. Εκδόθηκε διάταγμα στα Σούσα, και κρέμασαν τους δέκα γιους του Αμάν. Οι Ιουδαίοι των Σούσων συγκεντρώθηκαν επίσης τη δέκατη τέταρτη μέρα του Αδάρ, σκότωσαν εκεί τριακόσιους άντρες, αλλά δεν άγγιξαν τα λάφυρα.

Οι υπόλοιποι Ιουδαίοι στις επαρχίες του βασιλιά συγκεντρώθηκαν για να υπερασπιστούν τη ζωή τους, βρήκαν ανακούφιση από τους εχθρούς τους, σκότωσαν εβδομήντα πέντε χιλιάδες απ' όσους τους μισούσαν, αλλά δεν άγγιξαν λάφυρα. Αυτό έγινε τη δέκατη τρίτη μέρα του Αδάρ· τη δέκατη τέταρτη αναπαύθηκαν, κάνοντάς την μέρα γιορτής και χαράς.

Στα Σούσα οι Ιουδαίοι συγκεντρώθηκαν τη δέκατη τρίτη και τη δέκατη τέταρτη μέρα, και αναπαύθηκαν τη δέκατη πέμπτη, κάνοντάς την μέρα γιορτής και χαράς. Γι' αυτό οι Ιουδαίοι των χωριών γιορτάζουν τη δέκατη τέταρτη μέρα του Αδάρ με χαρά, φαγοπότι και γιορτή, στέλνοντας ο ένας στον άλλο δώρα φαγητού.

Η καθιέρωση της γιορτής των Πουρίμ

Ο Μαρδοχαίος κατέγραψε αυτά τα γεγονότα και έστειλε επιστολές σ' όλους τους Ιουδαίους στις επαρχίες του βασιλιά Ξέρξη, κοντινούς και μακρινούς, για να τους υποχρεώσει να γιορτάζουν τη δέκατη τέταρτη και τη δέκατη πέμπτη μέρα του μήνα Αδάρ κάθε χρόνο, ως τις μέρες που οι Ιουδαίοι αναπαύθηκαν από τους εχθρούς τους, και ο μήνας μετατράπηκε γι' αυτούς από θλίψη σε χαρά και από πένθος σε γιορτή. Τους είπε να τις τηρούν ως μέρες γιορτής και χαράς, στέλνοντας ο ένας στον άλλο δώρα φαγητού και δώρα στους φτωχούς. Οι Ιουδαίοι υιοθέτησαν ως έθιμο αυτό που είχαν αρχίσει να κάνουν, ακριβώς όπως τους έγραψε ο Μαρδοχαίος. Ο Αμάν, γιος του Αμεδαθά του Αγαγίτη, εχθρός όλων των Ιουδαίων, σχεδίασε την καταστροφή τους και έριξε το πουρ —δηλαδή τον κλήρο— για να τους συντρίψει και να τους εξολοθρεύσει. Αλλά όταν αυτό έφτασε μπροστά στον βασιλιά, εκείνος διέταξε με επιστολή το κακό σχέδιο που μηχανεύτηκε ο Αμάν εναντίον των Ιουδαίων να πέσει πάνω στο κεφάλι του, και να κρεμαστούν αυτός και οι γιοι του στους πασσάλους.

Γι' αυτό οι μέρες αυτές ονομάζονται Πουρίμ, από τη λέξη πουρ, εξαιτίας όλων των λόγων αυτής της επιστολής, και εξαιτίας αυτών που είδαν και αυτών που τους συνέβησαν. Οι Ιουδαίοι δεσμεύτηκαν, οι ίδιοι, οι απόγονοί τους και όλοι όσοι ενώθηκαν μαζί τους, να τηρούν αυτές τις δύο μέρες κάθε χρόνο στον ορισμένο χρόνο, χωρίς παράλειψη, όπως ήταν γραμμένο. Κάθε γενιά, κάθε οικογένεια, κάθε επαρχία και κάθε πόλη θυμάται και τηρεί αυτές τις μέρες· οι μέρες αυτές των Πουρίμ δεν θα πάψουν ποτέ ανάμεσα στους Ιουδαίους, ούτε η μνήμη τους θα σβήσει ανάμεσα στους απογόνους τους.

Η βασίλισσα Εσθήρ, κόρη του Αβιχαίλ, και ο Μαρδοχαίος ο Ιουδαίος έγραψαν με πλήρη εξουσία, επικυρώνοντας αυτή τη δεύτερη επιστολή για τα Πουρίμ. Στάλθηκαν επιστολές σ' όλους τους Ιουδαίους στις εκατόν είκοσι επτά επαρχίες του βασιλείου του Ξέρξη —λόγια ειρήνης και αλήθειας— επικυρώνοντας αυτές τις μέρες των Πουρίμ στους καθορισμένους χρόνους τους, όπως τους πρόσταξαν ο Μαρδοχαίος ο Ιουδαίος και η βασίλισσα Εσθήρ, και όπως όρισαν οι ίδιοι για τον εαυτό τους και για τους απογόνους τους, χρόνους νηστείας και πένθους. Η εντολή της Εσθήρ επικύρωσε αυτούς τους κανονισμούς για τα Πουρίμ, και γράφτηκε στα αρχεία.