Sang Rama Nuntun Saul marang Nabi Samuel

Saul lunga nggolèki keledai-keledaié bapakné sing ilang lan ora ketemu, banjur abdiné ngusulaké supaya takon marang juru tingal ing kono. Samuel, sing sedina sadurungé wis dielingaké déning Rama kita, wis ngentèni karo bagéan daging sing disimpen, lan menehi sasmita yèn kabèh sing diajèni Israèl saiki gumantung marang Saul.

Pasal 9.

Ana sawijining wong Benyamin kang jenenge Kis, anake Abiel, anake Zeror, anake Bekorat, anake Afiah, wong Benyamin, wong kang sugih lan kajen. Kis duwe anak lanang kang jenenge Saul, nom-noman kang bagus—ora ana wong Israel liya kang luwih bagus tinimbang dheweke; saka pundhak munggah dheweke luwih dhuwur tinimbang sapa wae.

Kuldi-kuldine Kis, bapakne Saul, padha ilang, mulane Kis kandha marang Saul anake: “Ngajaka salah sijine abdi, banjur lungaa nggoleki kuldi-kuldi mau.” Dheweke banjur ngliwati pagunungan Efraim lan tanah Salisa, nanging ora padha ketemu. Nuli padha ngliwati tanah Saalim, nanging kuldi-kuldi mau ora ana ing kono. Banjur ngliwati tanah Benyamin, nanging isih ora ketemu uga.

Bareng tekan tanah Zuf, Saul kandha marang abdi kang ngancani: “Ayo padha bali wae, mundhak bapakku wis ora mikirake kuldi-kuldi maneh, malah dadi nguwatirake kita.”

Nanging abdi mau matur: “Lah, ing kutha punika wonten abdinipun Rama kita, satunggaling tiyang ingkang kaaosaken; samukawis ingkang dipun ngendikaken dening piyambakipun mesthi kelampahan. Sumangga sapunika kula sami mrika; bokmanawi piyambakipun saged nedahaken margi ingkang prelu kita tempuh.”

Saul kandha marang abdine: “Nanging yen kita mrana, apa kang bakal kita wenehake marang wong iku? Roti ing kanthong kita wis entek, lan ora ana pisungsung kanggo abdine Rama kita. Apa kang kita duwe?”

Abdi mau wangsulan malih marang Saul: “Lah, kula gadhah arta salaka seprapat sekel. Punika badhe kula aturaken dhateng abdinipun Rama kita, supados panjenenganipun nedahaken margi dhateng kula sadaya.” (Ing jaman biyen ing Israel, sapa wae kang arep nyuwun pirsa marang Rama kita mesthi kandha: “Ayo padha menyang nggone wong sidik,” amarga nabi ing jaman saiki mau biyene disebut wong sidik.).

Wangsulane Saul: “Becik, ayo padha mangkat.” Banjur padha lunga menyang kutha panggonane abdine Rama kita mau. Nalika padha munggah menyang kutha, padha kepethuk karo para prawan kang lagi metu arep ngangsu, banjur padha ditakoni: “Apa wong sidik ana ing kene?”

Wangsulane para prawan mau: “Ana, lagi ana ing ngarep kana. Age-agea, dina iki panjenengane rawuh ing kutha, amarga wong akeh padha nganakake kurban ing pucaking pangurbanan. Samangsa kowe padha lumebu ing kutha, kowe bakal bisa ketemu panjenengane sadurunge tindak munggah menyang pucaking pangurbanan arep dhahar. Wong akeh ora bakal padha mangan sadurunge panjenengane rawuh, amarga panjenengane kang kudu mberkahi kurban mau; sawise iku para tamu lagi padha mangan. Mula padha munggaha saiki—kowe bakal enggal ketemu panjenengane.”

Banjur padha munggah menyang kutha. Nalika padha lumebu, Nabi Samuel mapagake, arep tindak munggah menyang pucaking pangurbanan.

Anadene sadina sadurunge Saul teka, Rama kita wis mbabarake pangandika iki marang Nabi Samuel:

“Kira-kira wayah iki sesuk Aku bakal ngutus marang kowe sawijining wong saka tanah Benyamin. Jebadana wong iku dadi panuntuning umatKu Israel; dheweke bakal ngluwari umatKu saka tangane wong Filisti, amarga Aku wis mirsani umatKu, lan panjerite wis tekan ngarsaKu.”

Bareng Nabi Samuel mirsani Saul, Rama kita ngandika marang panjenengane: “Iki wonge kang wis Dakkandhakake marang kowe; wong iki kang bakal mrentah umatKu.”

Saul banjur nyaket marang Nabi Samuel ing gapura, sarta matur: “Nyuwun pirsa, pundi dalemipun wong sidik punika?”

Wangsulane Nabi Samuel: “Aku iki wong sidik mau. Munggaha dhisik ngarepake aku menyang pucaking pangurbanan. Dina iki kowe mangana bareng karo aku; sesuk esuk kowe bakal dakuculake lan bakal dakkandhani samubarang kang ana ing atimu. Dene bab kuldi-kuldi kang ilang telung dina kepungkur, iku wis padha ketemu, mulane aja dadi pikiranmu. Lan sapa kang nduweni samubarang kang diaji-aji dening Israel, yen dudu kowe lan sakehing brayate bapakmu kabeh?”

Saul mangsuli: “Rak kula punika tiyang Benyamin, saking taler ingkang paling alit ing Israel, lan gotrah kula punika ingkang paling asor ing antawisipun gotrah-gotrahipun Benyamin? Punapa sababipun panjenengan ngandika makaten dhateng kula?”

Nabi Samuel banjur ngajak Saul lan abdine lumebu ing bangsal, sarta dilungguhake ana ing panggonan pangarep dhewe ing antarane para tamu kang diaturi—kira-kira telung puluh wong. Nabi Samuel ngandika marang juru masak: “Gawanen mrene panduman kang wis dakwenehake marang kowe, kang wis dakkandhakake supaya koksimpen.” Juru masak banjur ngangkat pupu lan apa kang ana ing sanduwure, nuli disuguhake ana ing ngarepe Saul. Nabi Samuel ngandika: “Iki apa kang wis disimpen kanggo kowe. Mangana, amarga iki wis dicawisake kanggo kowe kanggo prastawa iki, wiwit aku ngundang para tamu iki.” Dadi ing dina iku Saul mangan bareng karo Nabi Samuel.

Banjur padha mudhun saka pucaking pangurbanan menyang kutha, lan Nabi Samuel ngandika karo Saul ana ing payon. Esuk umun-umun padha tangi, lan nalika wiwit padhang Nabi Samuel nimbali Saul ana ing payon: “Tangia, kowe arep dakuculake.” Saul banjur tangi, nuli sakarone, yaiku dheweke lan Nabi Samuel, bebarengan metu menyang dalan. Nalika padha mudhun menyang pinggiring kutha, Nabi Samuel ngandika marang Saul: “Kongkonen abdimu lumaku dhisik”—abdi mau banjur lunga—“nanging kowe ngentenana sedhela, supaya aku bisa mratelakake pangandikane Rama kita marang kowe.”