1.سموئيل 9 FHB Father's Heart Bible™

9 ¹بنيمين جي قبيلي ۾ قيس نالي هڪڙو ماڻهو هو، جيڪو ابي ايل جو پٽ، جيڪو زرور جو پٽ، جيڪو بڪورات جو پٽ، جيڪو افيح جو پٽ هو. هو بنيمين جي نسل جو مالدار ۽ معزز ماڻهو هو. ²کيس ساؤل نالي هڪڙو پٽ هو، جيڪو سهڻو جوان هو. بني اسرائيل ۾ ڪو بہ ماڻهو کانئس وڌيڪ سهڻو نہ هو. هو ڪلهن کان مٿي سڀني کان ڊگھو هو.

³ساؤل جي پيءُ قيس جا گڏھ گم ٿي ويا، تنهنڪري قيس پنهنجي پٽ ساؤل کي چيو تہ ”نوڪرن مان هڪڙي کي پاڻ سان وٺي وڃ ۽ گڏهن کي ڳولي اچ.“ ⁴هو افرائيم جي جبلي ملڪ ۽ سليشا جي ملڪ مان لنگھي ويو، پر گڏھ کين نہ لڌا. پوءِ اهي شعليم جي ملڪ مان گذريا، پر گڏھ اتي نہ هئا. هو بنيمين جي ملڪ مان لنگھي ويو، تڏهن بہ کين نہ لڌا.

⁵جڏهن اهي صوف جي ملڪ ۾ پهتا، تڏهن ساؤل پنهنجي گڏيل نوڪر کي چيو تہ ”اچ، موٽي هلون، نہ تہ منهنجو پيءُ گڏهن جي ڳڻتي ڇڏي اسان جي ڳڻتي ڪرڻ لڳندو.“

⁶پر نوڪر چيس تہ ”ڏس، هن شهر ۾ اسان جي پيءُ جو هڪ ماڻهو آهي، جنهن جي ڏاڍي عزت آهي. جيڪي هو چوي ٿو سو ضرور پورو ٿئي ٿو. هاڻي اچ، اتي هلون. ٿي سگھي ٿو تہ هو اسان کي ٻڌائي تہ ڪهڙي واٽ وٺون.“

⁷ساؤل پنهنجي نوڪر کي چيو تہ ”پر جيڪڏهن اسين وڃون تہ ان ماڻهوءَ کي ڇا کڻي ڏيون؟ اسان جي ٿيلهن ۾ ماني ختم ٿي وئي آهي، ۽ اسان جي پيءُ جي ماڻهوءَ کي ڏيڻ لاءِ ڪو تحفو بہ ناهي. اسان وٽ ڇا آهي؟“

⁸نوڪر وري ساؤل کي وراڻيو تہ ”ڏس، مون وٽ چانديءَ جو هڪ ننڍو سڪو آهي. اهو آئون اسان جي پيءُ جي ماڻهوءَ کي ڏيندس تہ هو اسان کي اسان جي واٽ ٻڌائي.“ ⁹(اڳي اسرائيل ۾ جڏهن ڪو ماڻهو اسان جي پيءُ کان پڇڻ ويندو هو، تڏهن چوندو هو تہ ”اچو، غيب ڏسندڙ وٽ هلون،“ ڇاڪاڻ تہ اڄ جنهن کي نبي چئجي ٿو، تنهن کي تڏهن غيب ڏسندڙ چيو ويندو هو.).

¹⁰ساؤل وراڻيو تہ ”چڱو، هلون.“ پوءِ اهي انهيءَ شهر ڏانهن هليا جتي اسان جي پيءُ جو ماڻهو هو. ¹¹جڏهن اهي جبل تي چڙهي شهر ڏانهن وڃي رهيا هئا، تڏهن کين ڪي ڇوڪريون پاڻي ڀرڻ لاءِ نڪرنديون مليون، ۽ کانئن پڇيائون تہ ”ڇا غيب ڏسندڙ هتي آهي؟“

¹²ڇوڪرين وراڻيو تہ ”ها، آهي. بس اوهان جي اڳيان آهي. جلدي ڪريو، هو اڄ شهر ۾ آيو آهي، ڇاڪاڻ تہ ماڻهن جي اڄ مٿانهين جاءِ تي قرباني آهي. ¹³جيئن ئي اوهين شهر ۾ داخل ٿيندؤ، تيئن ئي کيس ڏسندؤ، ان کان اڳ جو هو کائڻ لاءِ مٿانهين جاءِ تي چڙهي. ماڻهو جيستائين هو نہ ايندو، تيستائين نہ کائيندا، ڇاڪاڻ تہ قرباني کي برڪت هن ئي ڏيڻي آهي. تنهن کان پوءِ ئي سڏيل مهمان کائيندا. هاڻي مٿي وڃو، کيس سڌو ملندؤ.“

¹⁴اهي شهر ڏانهن مٿي چڙهي ويا. جڏهن شهر ۾ داخل ٿي رهيا هئا، تڏهن سموئيل مٿانهين جاءِ ڏانهن چڙهڻ لاءِ سندن سامهون آيو.

¹⁵ساؤل جي اچڻ کان هڪ ڏينهن اڳ اسان جي پيءُ سموئيل کي هيءَ ڳالهہ ظاهر ڪئي هئي تہ

¹⁶”سڀاڻي هن ئي وقت آئون بنيمين جي ملڪ مان تو ڏانهن هڪ ماڻهو موڪليندس. کيس منهنجي قوم اسرائيل تي اڳواڻ ڪري مسح ڪر. هو منهنجي قوم کي فلستين جي هٿان بچائيندو، ڇاڪاڻ تہ مون پنهنجي قوم کي ڏٺو آهي، ۽ سندن دانهن مون تائين پهتي آهي.“

¹⁷جڏهن سموئيل ساؤل کي ڏٺو، تڏهن اسان جي پيءُ کيس فرمايو تہ ”ڏس، هي اهو ماڻهو آهي جنهن بابت مون تو کي ٻڌايو هو. هي ئي منهنجي قوم تي حڪومت ڪندو.“

¹⁸ساؤل دروازي ۾ سموئيل جي ويجھو وڃي چيائينس تہ ”مهرباني ڪري مون کي ٻڌاءِ تہ غيب ڏسندڙ جو گھر ڪٿي آهي؟“

¹⁹سموئيل وراڻيو تہ ”آئون ئي غيب ڏسندڙ آهيان. مون کان اڳي مٿانهين جاءِ ڏانهن مٿي وڃ. اڄ تون مون سان گڏ کائيندين. صبح جو آئون توکي موڪليندس ۽ جيڪو ڪجھ تنهنجي دل ۾ آهي سو سڀ ٻڌائيندسانءِ. ²⁰ٽي ڏينهن اڳ جيڪي گڏھ تو وڃائي ڇڏيا هئا، سي لڌا ويا آهن، تنهنڪري انهن جي ڳڻتي نہ ڪر. ۽ اسرائيل جي سڀ پياري شيءِ ڪنهن جي آهي؟ ڇا تنهنجي ۽ تنهنجي پيءُ جي سڄي گھراڻي جي ناهي؟“

²¹ساؤل وراڻيو تہ ”ڇا آئون بنيمين جو نہ آهيان، جيڪو اسرائيل جي سڀ کان ننڍي قبيلي مان آهي، ۽ منهنجو ڪٽنب بنيمين جي سڀني ڪٽنبن کان ننڍو ناهي؟ تون مون کي اها ڳالهہ ڇو ٿو چوين؟“

²²پوءِ سموئيل ساؤل ۽ سندس نوڪر کي وٺي وڏي ڪمري ۾ آيو ۽ کين سڏيل مهمانن جي مٿين جاءِ تي ويهاريائين. اهي اٽڪل ٽيهه ماڻهو هئا. ²³سموئيل باورچيءَ کي چيو تہ ”اهو حصو آڻ جيڪو مون توکي ڏنو هو، ۽ جنهن لاءِ مون چيو هو تہ ان کي الڳ رک.“ ²⁴باورچيءَ ران ۽ ان تي جيڪو ڪجھ هو سو کڻي ساؤل جي اڳيان رکيو. سموئيل چيو تہ ”ڏس، جيڪو تو لاءِ رکيل هو سو هي آهي. کاءُ، ڇاڪاڻ تہ اهو هن موقعي لاءِ تو لاءِ رکيل هو، جڏهن کان مون انهن مهمانن کي سڏيو هو.“ پوءِ ساؤل انهيءَ ڏينهن سموئيل سان گڏ کاڌو.

²⁵اهي مٿانهين جاءِ تان لهي شهر ۾ آيا، ۽ سموئيل ڇت تي ساؤل سان ڳالهايو. ²⁶اهي سوير اٿيا، ۽ صبح جو سوجھرو ٿيڻ مهل سموئيل ڇت تي ساؤل کي سڏي چيو تہ ”اُٿ، تہ آئون توکي موڪلايان.“ ساؤل اُٿيو، ۽ اهي ٻئي، هو ۽ سموئيل، گڏجي ٻاهر گهٽيءَ ۾ نڪتا. ²⁷جڏهن اهي شهر جي ڪنڊ ڏانهن هيٺ لهي رهيا هئا، تڏهن سموئيل ساؤل کي چيو تہ ”نوڪر کي اڳيان موڪل“—۽ هو هليو ويو—”پر تون ٿورڙي دير ترس، تہ آئون توکي اسان جي پيءُ جو ڪلام ٻڌايان.“