اول سموئیل 9

9 ¹مردی بود از قبیلهٔ بنیامین به نام قیس، پسر ابیئیل، پسر صرور، پسر بِکورَت، پسر اَفیح، مردی بنیامینی، توانگر و صاحب‌مقام. ²او پسری داشت به نام شائول، جوانی خوش‌سیما — در میان اسرائیل کسی زیباتر از او نبود؛ از شانه به بالا از همهٔ مردم بلندقامت‌تر بود.

³روزی الاغ‌های قیس، پدر شائول، گم شدند؛ پس قیس به پسر خود شائول گفت: «یکی از خادمان را با خود بردار و برو الاغ‌ها را بجوی.» ⁴او از کوهستان افرایم و سرزمین شلیشه گذشت، اما آن‌ها را نیافتند. از سرزمین شَعَلیم عبور کردند، ولی الاغ‌ها آنجا نبودند. از سرزمین بنیامین گذشت، اما باز هم آن‌ها را نیافتند.

⁵چون به سرزمین صوف رسیدند، شائول به خادمی که همراهش بود گفت: «بیا برگردیم، مبادا پدرم دیگر نگران الاغ‌ها نباشد و به‌جای آن نگران ما شود.»

⁶اما خادم گفت: «بنگر، در این شهر مردی از آنِ پدر ما هست که محترم است؛ هرچه می‌گوید بی‌گمان به‌وقوع می‌پیوندد. اکنون به آنجا برویم؛ شاید او راهی را که باید در پیش گیریم به ما نشان دهد.»

⁷شائول به خادم خود گفت: «اما اگر برویم، برای آن مرد چه ببریم؟ نانی که در انبان‌های ما بود تمام شده، و هدیه‌ای برای مرد پدر ما نداریم. چه با خود داریم؟»

⁸خادم بار دیگر به شائول پاسخ داد: «بنگر، سکه‌ای کوچک از نقره دارم. آن را به مرد پدر ما می‌دهم تا راه ما را به ما بگوید.» ⁹(در گذشته در اسرائیل، هر که می‌رفت تا از پدر ما مشورت جوید، می‌گفت: «بیایید نزد رایی برویم»، زیرا نبیِ امروز را در آن روزگار رایی می‌خواندند.)

¹⁰شائول پاسخ داد: «نیکوست. برویم.» پس به آن شهر که مرد پدر ما در آن بود، رفتند. ¹¹چون از تپه به سوی شهر بالا می‌رفتند، دخترانی را دیدند که برای کشیدن آب بیرون می‌آمدند و از آنان پرسیدند: «آیا رایی اینجاست؟»

¹²گفتند: «آری، درست پیشِ روی شماست. شتاب کنید، او امروز به شهر آمده است، زیرا مردم امروز بر مکان بلند قربانی دارند. ¹³به‌محض ورود به شهر، پیش از آنکه او برای خوردن به مکان بلند بالا رود، او را خواهید یافت. مردم تا او نیاید نمی‌خورند، زیرا او باید قربانی را برکت دهد؛ آنگاه مهمانان خواهند خورد. اکنون بالا بروید — همین حالا او را خواهید یافت.»

¹⁴پس به شهر بالا رفتند. چون داخل شدند، سموئیل به سویشان می‌آمد و به مکان بلند بالا می‌رفت.

¹⁵و روزی پیش از آمدن شائول، پدر ما این را بر سموئیل آشکار کرده بود:

¹⁶«فردا نزدیک همین وقت، مردی را از سرزمین بنیامین نزد تو می‌فرستم. او را به رهبری قوم من اسرائیل مسح کن؛ او قوم مرا از دست فلسطینیان خواهد رهانید، زیرا قوم خود را دیده‌ام و فریادشان به من رسیده است.»

¹⁷چون سموئیل شائول را دید، پدر ما به او گفت: «این همان مردی است که دربارهٔ او با تو سخن گفتم؛ همین کس بر قوم من فرمان خواهد راند.»

¹⁸شائول در دروازه به سموئیل نزدیک شد و گفت: «تمنا می‌کنم به من بگو خانهٔ رایی کجاست.»

¹⁹سموئیل پاسخ داد: «رایی منم. پیش از من به مکان بلند بالا برو. امروز با من خواهی خورد؛ بامدادان تو را روانه می‌کنم و هرآنچه در دل داری به تو خواهم گفت. ²⁰و در خصوص الاغ‌هایی که سه روز پیش گم کردی، غم مخور، زیرا پیدا شده‌اند. و آرزوی سراسر اسرائیل از آنِ کیست، اگر نه از آنِ تو و همهٔ خاندان پدرت؟»

²¹شائول پاسخ داد: «مگر من بنیامینی نیستم، از کوچک‌ترین قبیلهٔ اسرائیل، و طایفه‌ام کمترینِ طوایف بنیامین؟ چرا چنین سخنی به من می‌گویی؟»

²²آنگاه سموئیل شائول و خادمش را به تالار درآورد و آنان را در صدرِ مهمانانِ دعوت‌شده که حدود سی تن بودند، نشانید. ²³سموئیل به آشپز گفت: «آن سهمی را که به تو دادم و گفتم کنار بگذار، بیاور.» ²⁴آشپز ران و آنچه بر آن بود برداشت و پیش شائول نهاد. سموئیل گفت: «اینک آنچه برای تو نگاه داشته شده است. بخور، زیرا برای همین هنگام و از زمانی که این مهمانان را دعوت کردم، برای تو کنار گذاشته شده بود.» پس شائول در آن روز با سموئیل خورد.

²⁵سپس از مکان بلند به شهر فرود آمدند، و سموئیل بر پشت‌بام با شائول گفت‌وگو کرد. ²⁶سحرگاهان برخاستند، و به‌هنگام دمیدن سپیده، سموئیل شائول را که بر پشت‌بام بود، ندا داد: «برخیز تا تو را روانه کنم.» شائول برخاست، و هر دو، او و سموئیل، با هم به کوچه بیرون رفتند. ²⁷چون به کنارهٔ شهر فرود می‌آمدند، سموئیل به شائول گفت: «به خادم بگو پیش از ما برود» — و او رفت — «اما تو اندکی درنگ کن تا کلام پدر ما را به تو بگویم.»