اول سموئیل 8

8 ¹و چون سموئیل پیر شد، پسران خود را بر اسرائیل داوران گماشت. ²نام پسر نخست‌زاده‌اش یوئیل و نام دومینش اَبیّا بود؛ ایشان در بئرشِبَع داوری می‌کردند. ³اما پسرانش در راه‌های او گام برنداشتند، بلکه در پی سود ناراست رفتند و رشوه گرفتند و عدالت را منحرف ساختند.

⁴پس همهٔ مشایخ اسرائیل گرد آمدند و نزد سموئیل به رامَه آمدند. ⁵و به او گفتند: «تو پیر شده‌ای و پسرانت در راه‌های تو گام برنمی‌دارند. اکنون پادشاهی بر ما بگمار تا مانند همهٔ قوم‌ها بر ما حکومت کند.» ⁶چون گفتند: «پادشاهی به ما بده تا بر ما فرمان راند»، این سخن در نظر سموئیل ناپسند آمد، و او نزد پدر ما دعا کرد.

⁷آنگاه پدر ما به سموئیل گفت: «به هر آنچه این قوم به تو می‌گویند گوش فرا ده؛ زیرا نه تو را، بلکه مرا به عنوان پادشاه خود رد کرده‌اند. ⁸همان‌گونه که از روزی که ایشان را از مصر بیرون آوردم تا به امروز، مرا ترک کرده و خدایان دیگر را خدمت کرده‌اند، با تو نیز چنین رفتار می‌کنند. ⁹پس اکنون به ایشان گوش فرا ده، اما آنان را به‌صراحت هشدار ده و بگو که پادشاهشان چگونه بر ایشان حکومت خواهد کرد.»

سموئیل دربارهٔ رفتار پادشاه هشدار می‌دهد

¹⁰پس سموئیل همهٔ سخنان پدر ما را به قومی که از او پادشاه می‌خواستند بازگفت. ¹¹و گفت: «رفتار پادشاهی که بر شما سلطنت خواهد کرد چنین خواهد بود: پسرانتان را خواهد گرفت و آنان را برای ارابه‌ها و سواران خود می‌گمارد تا پیشاپیش ارابه‌هایش بدوند. ¹²برای خود از ایشان فرماندهان هزاره و فرماندهان پنجاه‌نفره تعیین می‌کند؛ گروهی را برای شخم‌زدن زمین و درو کردن محصولش، و گروهی دیگر را برای ساختن جنگ‌افزارها و ساز و برگ ارابه‌هایش. ¹³دخترانتان را خواهد گرفت تا عطرساز و آشپز و نانوا باشند. ¹⁴بهترین کشتزارها و تاکستان‌ها و باغ‌های زیتون شما را خواهد گرفت و به خادمان خود خواهد داد. ¹⁵از غلّه و تاکستان‌های شما ده‌یک می‌گیرد و آن را به صاحب‌منصبان و خادمان خود می‌دهد. ¹⁶غلامان و کنیزان و بهترین جوانان و الاغ‌های شما را برای کار خود خواهد گرفت. ¹⁷از گله‌های شما ده‌یک می‌گیرد، و خودِ شما بردگان او خواهید شد. ¹⁸و چون آن روز فرا رسد، به سبب پادشاهی که برای خود برگزیده‌اید فریاد برخواهید آورد، اما پدر ما در آن روز شما را پاسخ نخواهد داد.»

¹⁹اما قوم نخواستند به سخن سموئیل گوش دهند و گفتند: «نه! ما پادشاهی بر خود می‌خواهیم، ²⁰تا ما نیز مانند همهٔ قوم‌ها باشیم، و پادشاهمان بر ما حکومت کند و پیشاپیش ما بیرون رود و در جنگ‌هایمان بجنگد.»

²¹چون سموئیل همهٔ سخنان قوم را شنید، آنها را در گوش پدر ما بازگفت.

²²پدر ما به سموئیل گفت: «به سخنشان گوش فرا ده و پادشاهی بر ایشان بگمار.» آنگاه سموئیل به مردان اسرائیل گفت: «هر کس به شهر خود بازگردد.»