Bangsa kang Nyingkur marang Rajane

Anak-anaké Samuel nampa suap, mula para pinituwa njaluk ratu kaya bangsa-bangsa liyané. Rama kita ngandika marang Samuel yèn sing ditampik iku Panjenengané, dudu Samuel. Samuel njlèntrèhaké apa sing bakal dijupuk ratu: anak lanang, anak wadon, pategalan, saprasepuluhé samubarang, lan bangsa iku tetep mangsuli iya.

Pasal 8.

Bareng Nabi Samuel wis sepuh, anak-anake lanang padha diangkat dadi hakim ngereh wong Israel. Anake lanang pambarep jenenge Yoel, lan kang nomer loro Abia; sakarone padha dadi hakim ing Bersyeba. Nanging anak-anake mau ora padha nulad patrape, malah padha mburu bathi kang ora jujur, nampani besel, sarta mbengkokake kaadilan.

Banjur para pinituwane Israel kabeh padha nglumpuk, sowan marang Nabi Samuel ing Ramah. Ature marang panjenengane: “Panjenengan sampun sepuh, lan putra-putra panjenengan boten sami nulad patrap panjenengan. Mila sapunika mugi panjenengan ngangkat raja kangge mrentah kawula sadaya, kadosdene sakehing bangsa.” Nanging Nabi Samuel ora seneng atine bareng krungu ature wong-wong mau: “Mugi kawula sami kaparingan raja kangge mrentah kawula,” banjur ndedonga marang Rama kita.

Rama kita banjur ngandika marang Nabi Samuel: “Turutana sakabehe panjaluke rakyat marang kowe; dudu kowe kang ditampik, nanging Aku kang ditampik minangka rajane. Kayadene wiwit Aku ngentasake dheweke saka tanah Mesir nganti saiki, dheweke padha ninggal Aku lan ngabekti marang allah-allah liya, mangkono uga anggone padha nandukake marang kowe. Saiki turutana panjaluke, nanging elingna kanthi tegas lan kandhanana kepriye bakal patrape raja kang ngereh dheweke.”

Nabi Samuel Ngelikake bab Patrape Raja

Nabi Samuel banjur ngandharake sakehe pangandikane Rama kita marang wong-wong kang padha njaluk raja mau. Pangandikane: “Mangkene bakal patrape raja kang ngereh kowe kabeh: anak-anakmu lanang bakal padha dijupuk, didadekake tukang nglakokake kreta perange lan prajurit numpak jaran, sarta kon mlayu ing ngarsane. Bakal ngangkat sawenehe dadi panggedhe nglurahi wong sewu lan seket, ana sing didhawuhi ngluku palemahane lan ngeneni panene, ana maneh sing gawe gegamane perang lan piranti kretane. Anak-anakmu wadon bakal dijupuki, didadekake tukang gawe lenga wangi, tukang olah-olah, lan tukang gawe roti. Pategalanmu, kebon anggur lan kebon zaitunmu kang becik dhewe bakal dijupuki, banjur diwenehake marang para abdine. Gandum lan asil kebon anggurmu bakal dijupuki saprasepuluhe, diwenehake marang para punggawa lan abdine. Batur-baturmu lanang lan wadon, nom-noman kang prayoga dhewe, sarta kuldimu bakal dijupuki kanggo pagaweane. Wedhusmu bakal dijupuki saprasepuluhe, lan kowe kabeh dhewe bakal padha dadi bature tukon. Besuk ing dina iku kowe bakal padha sesambat marga saka raja kang wis kokpilih kanggo awakmu dhewe, nanging Rama kita ora bakal paring wangsulan marang kowe ing dina iku.”

Nanging wong-wong mau padha emoh ngrungokake marang Nabi Samuel. Ature: “Mboten! Kawula sami kepengin gadhah raja ingkang ngereh kawula, supados kawula sami dados kados sakehing bangsa, raja kawula ingkang mrentah kawula, nuntun kawula wonten ing paprangan, sarta merangi mengsah kawula.”

Bareng Nabi Samuel mireng sakehe aturing rakyat mau, banjur diaturake marang Rama kita.

Rama kita banjur ngandika marang Nabi Samuel: “Turutana panjaluke; wenehana raja.” Nabi Samuel nuli ngandika marang wong Israel: “Padha baliya menyang kuthamu dhewe-dhewe.”