اول سموئیل 10

10 ¹آنگاه سموئیل ظرف روغن را برداشت و آن را بر سر شائول ریخت و او را بوسید و گفت: «آیا پدر ما تو را به فرمانروایی بر میراث خویش مسح نکرده است؟ ²امروز که از نزد من بروی، دو مرد را کنار مقبرهٔ راحیل در صَلصَح، در سرزمین بنیامین، خواهی یافت که به تو خواهند گفت: ‹الاغ‌هایی که در جستجویشان بودی پیدا شده‌اند؛ پدرت دیگر نگران آنها نیست، بلکه اکنون نگران توست و می‌پرسد: «برای پسرم چه کنم؟»›

³از آنجا پیش‌تر برو تا به بلوط تابور برسی، جایی که سه مرد که نزد پدر ما به بیت‌ئیل می‌روند تو را ملاقات خواهند کرد—یکی سه بزغاله، یکی سه قرص نان و یکی مشکی شراب با خود دارد. ⁴آنان بر تو سلام خواهند کرد و دو قرص نان به تو خواهند داد که آنها را از دستشان خواهی پذیرفت.

⁵سپس به جِبعهٔ پدر ما خواهی رسید، جایی که پادگان فلسطینیان است؛ چون به شهر درآیی، گروهی از انبیا را خواهی دید که از مکان بلند فرود می‌آیند و در پیشاپیش آنان بربط و دف و نی و عود نواخته می‌شود و آنان نبوّت می‌کنند. ⁶روح پدر ما بر تو خواهد آمد و همراه آنان نبوّت خواهی کرد و به مردی دیگر تبدیل خواهی شد. ⁷چون این نشانه‌ها به تو رسید، هر چه دستت یابد انجام بده، زیرا پدر ما با توست. ⁸پیشاپیش من به جِلجال فرود آی. من به‌یقین نزد تو خواهم آمد تا قربانی‌های سوختنی تقدیم کنم و قربانی‌های سلامتی بگذرانم. هفت روز صبر کن تا نزد تو بیایم و به تو بگویم چه باید بکنی.»

نشانه‌های پدر به وقوع می‌پیوندند

⁹چون شائول روی از سموئیل برگرداند، پدر ما دل او را دگرگون ساخت و همهٔ این نشانه‌ها در همان روز به وقوع پیوست. ¹⁰در جِبعه گروهی از انبیا او را ملاقات کردند و روح پدر ما بر او آمد و او در میان ایشان نبوّت کرد. ¹¹همهٔ کسانی که او را از پیش می‌شناختند، دیدند که با انبیا نبوّت می‌کند، و مردم به یکدیگر گفتند: «پسر قیس را چه شده است؟ آیا شائول نیز در میان انبیاست؟»

¹²یکی از حاضران پرسید: «پدر ایشان کیست؟» پس این ضرب‌المثل شد: «آیا شائول نیز در میان انبیاست؟» ^a a v12 پرسشِ «پدر ایشان کیست؟» بدین معناست که انبیا به نسبی خاص نیاز ندارند—هر کس می‌تواند روح را بیابد. ¹³چون از نبوّت کردن فارغ شد، به مکان بلند برآمد.

¹⁴عموی شائول به او و خدمتکارش گفت: «کجا رفته بودید؟» او پاسخ داد: «در جستجوی الاغ‌ها. اما چون دیدیم که پیدا نمی‌شوند، نزد سموئیل رفتیم.»

¹⁵عموی شائول گفت: «لطفاً به من بگو سموئیل به شما چه گفت.»

¹⁶شائول به عمویش گفت: «او به ما اطمینان داد که الاغ‌ها پیدا شده‌اند.» اما شائول آنچه را سموئیل دربارهٔ سلطنت گفته بود، به عمویش نگفت.

پدر پادشاه برگزیدهٔ خود را آشکار می‌سازد

¹⁷آنگاه سموئیل قوم را نزد پدر ما به مِصفه فراخواند،

¹⁸به بنی‌اسرائیل گفت: «پدر ما، پدرِ اسرائیل، چنین می‌فرماید: ‹من اسرائیل را از مصر برآوردم و شما را از دست مصریان و همهٔ ممالکی که بر شما ستم می‌کردند، رهانیدم.›

¹⁹اما امروز شما پدر خود را رد کرده‌اید، همان که خودْ شما را از همهٔ سختی‌ها و تنگی‌هایتان می‌رهاند، و به او گفتید: ‹نه—پادشاهی بر ما بگمار.› اکنون خود را به تفکیک قبیله و طایفه به حضور پدر ما حاضر سازید.» ^b b v19 درخواست اسرائیل برای پادشاهی انسانی، در ژرفای خود، ردّ حکمرانی پرمحبت پدرشان بر ایشان بود.

²⁰چون سموئیل همهٔ قبایل اسرائیل را پیش آورد، قبیلهٔ بنیامین به قرعه برگزیده شد. ²¹او قبیلهٔ بنیامین را به تفکیک طایفه پیش آورد؛ طایفهٔ مَطری برگزیده شد، سپس شائول پسر قیس برگزیده گشت. او را جستند اما نیافتند.

²²پس بار دیگر از پدر ما پرسیدند: «آیا آن مرد هنوز به اینجا آمده است؟» و پدر ما فرمود: «او خود را در میان اسباب پنهان کرده است.»

²³دویدند و او را از آنجا آوردند. چون در میان قوم ایستاد، از سرشانه به بالا از همه بلندتر بود. ²⁴سموئیل به همهٔ قوم گفت: «آیا می‌بینید که پدر ما چه کسی را برگزیده است؟ در میان تمامی قوم کسی مانند او نیست.» و همهٔ قوم فریاد برآوردند: «زنده باد پادشاه!»

²⁵سموئیل قوانین سلطنت را برای قوم بیان کرد، آنها را بر طوماری نوشت و به حضور پدر ما نهاد. آنگاه سموئیل همهٔ قوم را مرخص کرد تا هر یک به خانهٔ خود بازگردد. ²⁶شائول نیز به خانهٔ خود در جِبعه رفت، و مردان جنگی‌ای که پدر ما دلهایشان را لمس کرده بود، همراه او رفتند. ²⁷اما برخی مردمان فرومایه گفتند: «این مرد چگونه می‌تواند ما را نجات دهد؟» او را خوار شمردند و هدیه‌ای برایش نیاوردند. اما شائول چیزی نگفت.