Barudak Ngalawan ka Rama-Na

Israil ceurik hayang balik ka Mesir, sarta Rama maranéhna nyebut éta hiji panghina sanggeus sagala rupa anu ku Mantenna geus dipintonkeun ka maranéhna. Musa ngadu'a ku dadasar pribadi-Na — panjang kasabaran, pinuh ku asih — sarta meunang hampura, tapi generasi éta bakal maot di gurun keusik.

Pasal 14.

Tuluy sakumna jamaah ngagorowok bari ceurik, sarta urang Israil careurik sapeupeuting. Sakabeh urang Israil kukulutus ka Musa jeung Harun; sakumna jamaah ngomong ka duanana, “Leuwih hade kami paraeh bae di tanah Mesir, atawa paraeh di gurun keusik ieu! Ku naon Rama urang nungtun kami ka tanah ieu supaya paraeh ku pedang? Pamajikan jeung barudak kami bakal jadi rampasan. Lain leuwih hade balik deui ka Mesir?” Tuluy maranehna silih omong, “Hayu urang nangtukeun hiji pamingpin tuluy balik ka Mesir.”

Tuluy Musa jeung Harun ngarumpuyuk sujud di hareupeun sakumna jamaah urang Israil.

Yosua bin Nun jeung Kaleb bin Yepune, anu kaasup nu milu nalengteng eta tanah, nyoehkeun pakeanana. Maranehna ngomong ka sakumna jamaah urang Israil, “Tanah anu geus kaliwatan jeung ditalengteng ku kami teh kacida alusna. Lamun Rama urang kersa ka urang, tangtu urang baris dicandak ka tanah ieu sarta dipaparinkeun ka urang, nya eta tanah anu ngaburicak ku cisusu jeung madu. Ngan ulah ngalawan ka Rama urang, jeung ulah sieun ku urang tanah eta—maranehna teh jadi kadaharan keur urang. Panangtayunganana geus leungit; Rama urang nyarengan urang. Ulah sieun ku maranehna.”

Tapi sakumna jamaah ngajak maledogan Yosua jeung Kaleb ku batu. Harita kamulyaan Rama urang nembongan di Kemah Tepangan ka sakumna urang Israil.

Tuluy Rama urang ngandika ka Musa, “Nepi ka iraha ieu bangsa ngahina ka Kami? Jeung nepi ka iraha maranehna teu palercaya ka Kami, sanajan geus loba tanda anu dijieun ku Kami di antara maranehna? Maranehna rek dironom ku Kami ku pagebug sarta dicabut warisna, geus kitu maneh ku Kami rek dijieun hiji bangsa anu leuwih gede tur leuwih kuat ti batan maranehna.”

Musa Neneda ka Rama

Tapi Musa unjukan ka Rama urang, “Urang Mesir bakal ngadarenge hal eta, sabab Ama parantos ngaluarkeun ieu bangsa ti antara maranehna ku kakawasaan Ama, sarta maranehna bakal ngabejaan ka urang pangeusi tanah ieu, anu geus ngadarenge yen Ama, Rama urang, aya di tengah-tengah ieu bangsa, yen Ama, Rama urang, katingal adu hareupan, yen mega Ama ngaung di luhureun maranehna, sarta Ama angkat miheulaan maranehna dina tihang mega ti beurang jeung tihang seuneu ti peuting. Lamun Ama numpes ieu bangsa sakaligus, bangsa-bangsa anu geus ngadenge kamashuran Ama bakal ngaromong, ‘Ku lantaran Allah teu iasa nungtun ieu bangsa ka tanah anu geus disumpahkeun ka maranehna, nya ditumpes maranehna di gurun keusik.’ Jeung ayeuna, mugi, kawasa Gusti Rama jadi langkung ageung, sakumaha anu parantos didawuhkeun ku Ama, saurna, ‘Rama urang teh teu gancang bendu, mantuhu ku asih satia, ngahampura kalepatan jeung kajahatan—tapi Mantenna moal pisan ngabebaskeun nu salah tina hukuman, sarta nurunkeun dosa kolot ka anak incu nepi ka turunan katilu jeung kaopat.’ Mugi hampura kalepatan ieu bangsa luyu jeung agungna asih satia Ama, sakumaha Ama parantos ngahampura maranehna ti Mesir nepi ka ayeuna.”

Tuluy Rama urang ngandika, “Kami geus ngahampura, luyu jeung omongan maneh.

“Tapi saestuna, demi Kami hirup, jeung demi sakuliah bumi bakal pinuh ku kamulyaan Kami, tangtu kabeh jelema anu geus nyaksian kamulyaan Kami jeung tanda-tanda anu dijieun ku Kami di Mesir jeung di gurun keusik, tapi geus nyoba ka Kami sapuluh kali sarta teu ngadenge kana soara Kami, moal narenjo tanah anu disumpahkeun ku Kami ka karuhunna. Taya saurang ge anu ngahina ka Kami baris nenjo eta tanah. Tapi abdi Kami, Kaleb, boga sumanget anu beda sarta geus nurut ka Kami sagemblengna—manehna ku Kami rek dibawa asup ka tanah anu geus kasorang ku manehna, sarta turunanana bakal ngabogaan eta tanah. Urang Amalek jeung urang Kanaan maratuh di lebak. Isukan, maraneh kudu malik tuluy miang ka gurun keusik ngajugjug ka Laut Beureum.”

Tuluy Rama urang ngandika ka Musa jeung Harun, saur-Na,

“Nepi ka iraha ieu jamaah nu jahat kukulutus ka Kami? Kami geus ngadenge kukulutusna urang Israil ka Kami. Bejakeun ka maranehna, ‘Demi Kami hirup, saur Rama urang, Kami rek nerapkeun ka maraneh persis sakumaha anu geus kadenge ku Kami diucapkeun ku maraneh:

‘Bangke maraneh bakal ngalumbuk di gurun keusik ieu—sakabeh anu kaasup kana itungan, sakumna jumlah maraneh, ti umur dua puluh taun ka luhur, anu geus kukulutus ka Kami. Taya saurang ge ti maraneh anu bakal asup ka tanah anu ku Kami disumpahkeun pikeun pamatuhan maraneh, iwal ti Kaleb bin Yepune jeung Yosua bin Nun. Tapi barudak maraneh nu leutik, anu ceuk maraneh bakal jadi rampasan, ku Kami rek dibawa asup; maranehna bakal nyaho kana tanah anu ditampik ku maraneh. Tapi maraneh mah, bakal paraeh ngalumbuk di gurun keusik ieu. Anak-anak maraneh bakal ngangon di gurun keusik opat puluh taun lilana, mangku kahianatan maraneh, nepi ka bangke maraneh nu panungtungan ngalumbuk di gurun keusik. Sakumaha lilana poe maraneh nalengteng tanah eta—opat puluh poe—sapoe diitung sataun, maraneh bakal mangku kalepatan maraneh opat puluh taun, sarta bakal nyaho kana panglawan Kami ka maraneh. Kami, Rama maraneh, geus ngandika: tangtu Kami rek nerapkeun ieu ka sakumna jamaah nu jahat anu geus ngarumpul ngalawan ka Kami—maranehna bakal tumpur di gurun keusik ieu, sarta paraeh di dinya.’”

Jelema-jelema anu diutus ku Musa pikeun nalengteng tanah eta geus baralik, tuluy ngajak sakumna jamaah kukulutus ka Musa ku laporan goreng ngeunaan eta tanah. Jelema-jelema anu mawa laporan goreng ngeunaan tanah eta paraeh ku pagebug di payuneun Rama urang. Tapi Yosua bin Nun jeung Kaleb bin Yepune tetep hirup, ti antara jelema-jelema anu indit nalengteng tanah eta.

Sanggeus Musa nepikeun ieu dawuhan ka sakabeh urang Israil, jalma rea kacida nalangsana.

Isuk-isuk maranehna harudang tuluy naraek ka puncak pasir, pokna, “Ieu kami. Kami rek naek ka tempat anu dijangjikeun ku Rama urang, sabab kami geus doraka.”

Tapi Musa ngomong, “Ku naon ayeuna maraneh ngalanggar parentah Rama urang? Moal hasil. Ulah naraek, sabab Rama urang henteu nyarengan maraneh, bisi maraneh eleh dihareupeun musuh. Sabab urang Amalek jeung urang Kanaan aya di ditu hareupeun maraneh; maraneh bakal paraeh ku pedang. Ku sabab maraneh geus ngabalieur tina nurut ka Rama urang, Mantenna moal nyarengan maraneh.”

Tapi maranehna ngawani-wani naek ka puncak pasir, sanajan Peti Perjangjian Rama urang jeung Musa teu ingkah ti pasanggrahan. Tuluy urang Amalek jeung urang Kanaan anu maratuh di pasir eta turun, narajang maranehna, sarta ngaremukkeun maranehna nepi ka Horma.