Mga Bilang 14

14 ¹Nang magkagayo'y itinaas ng buong kapisanan ang kanilang mga tinig at humiyaw, at ang bayan ay tumangis nang gabing iyon. ²Nagreklamo ang lahat ng mga Israelita laban kina Moises at Aaron; sinabi sa kanila ng buong sambayanan, “Mabuti pa sana'y namatay na lamang tayo sa lupain ng Egipto, o kaya'y namatay sa ilang na ito! ³Bakit tayo dinadala ng ating Ama sa lupaing ito upang mabuwal sa tabak? Ang aming mga asawa at mga anak ay magiging samsam. Hindi ba't mas mabuti pang bumalik sa Egipto?” ⁴At sinabi nila sa isa't isa, “Maghalal tayo ng isang pinuno at bumalik sa Egipto.”

⁵Nang magkagayo'y nagpatirapa sina Moises at Aaron sa harap ng buong kapulungan ng kapisanan ng Israel.

⁶Sina Josue na anak ni Nun at Caleb na anak ni Jefune, na kabilang sa mga tumiktik sa lupain, ay hinapak ang kanilang mga damit. ⁷Sinabi nila sa buong sambayanan ng Israel, “Ang lupaing aming dinaanan at siniyasat ay napakabuti. ⁸Kung nalulugod sa atin ang ating Ama, dadalhin niya tayo sa lupaing ito at ibibigay ito sa atin, isang lupaing dinadaluyan ng gatas at pulot-pukyutan. ⁹Huwag lamang kayong maghimagsik laban sa ating Ama, at huwag matakot sa mga tao sa lupain—sila'y pagkain para sa atin. Ang kanilang kalinga ay wala na; ang ating Ama ay kasama natin. Huwag silang katakutan.”

¹⁰Ipinag-utos ng buong sambayanan na batuhin sina Josue at Caleb. Nang magkagayo'y napakita ang kaluwalhatian ng ating Ama sa tolda ng pagpupulong sa harap ng buong bayan ng Israel.

¹¹At sinabi ng ating Ama kay Moises, “Hanggang kailan hahamakin ako ng bayang ito? At hanggang kailan sila hindi maniniwala sa akin, sa kabila ng lahat ng mga tanda na aking ginawa sa gitna nila? ¹²Sasalantain ko sila ng salot at aalisan ng mana, at gagawin kitang isang bansang lalong dakila at malakas kaysa kanila.”

Namamagitan si Moises sa Ama

¹³Ngunit sinabi ni Moises sa ating Ama, “Mababalitaan ito ng mga taga-Egipto, sapagkat inilabas mo ang bayang ito mula sa gitna nila sa pamamagitan ng iyong kapangyarihan, ¹⁴at sasabihin nila sa mga naninirahan sa lupaing ito, na nakabalita nang ikaw, na aming Ama, ay nasa gitna ng bayang ito, na ikaw, na aming Ama, ay nakikitang mukhaan, na ang iyong ulap ay nakatayo sa ibabaw nila, at ikaw ay nangunguna sa kanila sa isang haliging ulap sa araw at isang haliging apoy sa gabi. ¹⁵Kung papatayin mo ang bayang ito nang sabay-sabay, ang mga bansang nakabalita sa iyong kabantugan ay magsasabi, ¹⁶‘Sapagkat hindi madala ng Diyos ang bayang ito sa lupaing kaniyang ipinangako sa kanila, kaya't pinatay niya sila sa ilang.’ ¹⁷At ngayon, isinasamo ko, magpakadakila nawa ang kapangyarihan ng Kataas-taasang Ama, gaya ng iyong sinabi, na nagwiwika, ¹⁸‘Ang ating Ama ay banayad sa pagkagalit, at sagana sa pag-ibig ng tipan, nagpapatawad ng kasalanan at pagsalangsang—ngunit hindi niya lubos na ipinawawalang-sala ang salarin, na dinadala ang kasalanan ng mga magulang sa mga anak hanggang sa ikatlo at ikaapat na salinlahi.’ ¹⁹Isinasamo ko, patawarin mo ang kasalanan ng bayang ito ayon sa kadakilaan ng iyong pag-ibig ng tipan, gaya ng iyong pagpapatawad sa kanila mula sa Egipto hanggang ngayon.”

²⁰Nang magkagayo'y sinabi ng ating Ama, “Aking pinatawad, ayon sa iyong salita.

²¹“Ngunit tunay, na buhay ako, at na ang buong lupa ay mapupuno ng aking kaluwalhatian, ²²tiyak na ang lahat ng mga taong nakakita ng aking kaluwalhatian at ng mga tandang aking ginawa sa Egipto at sa ilang, ngunit tinukso ako nang makasampung ulit at hindi nakinig sa aking tinig, ²³ay hindi makakakita ng lupaing aking ipinangako sa kanilang mga magulang. Walang sinuman sa mga humamak sa akin ang makakakita nito. ²⁴Ngunit ang aking lingkod na si Caleb ay may ibang espiritu at sumunod sa akin nang buong-puso—dadalhin ko siya sa lupaing kaniyang pinasok, at aariin ito ng kaniyang mga anak. ²⁵Ang mga Amalekita at ang mga Cananeo ay naninirahan sa mga libis. Bukas, bumalik kayo at tumungo sa ilang patungo sa Dagat na Pula.”

²⁶At nagsalita ang ating Ama kina Moises at Aaron, na nagwiwika,

²⁷“Hanggang kailan bubulung-bulong laban sa akin ang masamang kapisanang ito? Narinig ko ang bulung-bulungan ng mga Israelita laban sa akin. ²⁸Sabihin ninyo sa kanila, ‘Buhay ako, sabi ng ating Ama, gagawin ko sa inyo ang tunay na aking narinig na inyong sinabi:

²⁹‘Ang inyong mga bangkay ay mabubuwal sa ilang na ito—kayong lahat na binilang, ang inyong buong bilang, dalawampung taon pataas, na bumulung-bulong laban sa akin. ³⁰Walang sinuman sa inyo ang makakapasok sa lupaing aking isinumpang patitirahan sa inyo, maliban kina Caleb na anak ni Jefune at Josue na anak ni Nun. ³¹Ngunit ang inyong mga bata, na sinabi ninyong magiging samsam, ay aking dadalhin; makikilala nila ang lupaing inyong itinakwil. ³²Ngunit tungkol sa inyo, kayo'y mabubuwal na patay sa ilang na ito. ³³Ang inyong mga anak ay magiging pastol sa ilang sa loob ng apatnapung taon, na dinadala ang inyong kataksilan, hanggang sa ang huli sa inyong mga bangkay ay mahiga sa ilang. ³⁴Ayon sa mga araw na inyong tiniktikan ang lupain—apatnapung araw—isang araw sa bawat taon, dadalhin ninyo ang inyong kasalanan sa loob ng apatnapung taon, at makikilala ninyo ang aking pagsalungat sa inyo. ³⁵Ako, ang inyong Ama, ang nagsalita: tiyak na gagawin ko ito sa buong masamang kapulungang ito na nagkatipon laban sa akin—sila'y mauuwi sa ilang na ito, at mamamatay roon.’”

³⁶Ang mga taong isinugo ni Moises upang tumiktik sa lupain ay bumalik, na pinabulung-bulong ang buong sambayanan laban kay Moises sa pamamagitan ng masamang balita tungkol dito. ³⁷Ang mga taong nagdala ng masamang balita tungkol sa lupain ay namatay sa salot sa harap ng ating Ama. ³⁸Ngunit sina Josue na anak ni Nun at Caleb na anak ni Jefune ay nakaligtas, sa mga taong yaong nagpunta upang siyasatin ang lupain.

³⁹Nang sabihin ni Moises ang mga salitang ito sa lahat ng mga anak ng Israel, ang bayan ay lubhang nagdalamhati.

⁴⁰Sila'y bumangong maaga sa umaga at umakyat sa tuktok ng burol, na nagsasabi, “Narito kami. Aakyat kami sa dakong ipinangako ng ating Ama, sapagkat kami'y nagkasala.”

⁴¹Ngunit sinabi ni Moises, “Bakit ngayon ay sinusuway ninyo ang utos ng ating Ama? Hindi ito magtatagumpay. ⁴²Huwag kayong umakyat, sapagkat ang ating Ama ay wala sa gitna ninyo, at baka kayo'y masugatan sa harap ng inyong mga kaaway. ⁴³Sapagkat ang mga Amalekita at ang mga Cananeo ay naroon sa harap ninyo; kayo'y mabubuwal sa tabak. Yamang kayo'y tumalikod sa pagsunod sa ating Ama, hindi niya kayo sasamahan.”

⁴⁴Ngunit nangahas silang umakyat sa tuktok ng lupaing maburol, bagaman ang kaban ng tipan ng ating Ama at si Moises ay hindi umalis sa kampo. ⁴⁵Nang magkagayo'y bumaba ang mga Amalekita at ang mga Cananeong naninirahan sa lupaing maburol na iyon, sinugatan sila, at dinurog sila hanggang sa Horma.