Numeri 14 FHB Father's Heart Bible™

14 ¹Toe het die hele gemeente hulle stemme verhef en uitgeroep, en die volk het daardie nag gehuil. ²Al die Israeliete het teen Moses en Aäron gekla; die hele gemeenskap het vir hulle gesê: “As ons maar in Egipteland gesterf het, of as ons maar in hierdie woestyn gesterf het! ³Waarom bring ons Vader ons na hierdie land toe om deur die swaard te val? Ons vrouens en kinders sal buit wees. Sal dit nie beter wees om na Egipte toe terug te keer nie?” ⁴En hulle het vir mekaar gesê: “Kom ons stel ’n leier aan en keer terug na Egipte toe.”

⁵Toe het Moses en Aäron op hulle gesigte neergeval voor die hele vergadering van Israel.

⁶Josua, die seun van Nun, en Kaleb, die seun van Jefunne, wat onder die manne was wat die land verken het, het hulle klere geskeur. ⁷Hulle het vir die hele Israelitiese gemeenskap gesê: “Die land waardeur ons getrek en wat ons verken het, is besonder goed. ⁸As ons Vader behae in ons het, sal hy ons in hierdie land inbring en dit vir ons gee, ’n land wat oorloop van melk en heuning. ⁹Net moenie teen ons Vader in opstand kom nie, en moenie bang wees vir die mense van die land nie—hulle is kos vir ons. Hulle beskerming is weg; ons Vader is by ons. Moenie vir hulle bang wees nie.”

¹⁰Die hele gemeenskap het geroep dat Josua en Kaleb gestenig moet word. Toe het die heerlikheid van ons Vader by die tent van samekoms verskyn voor al die mense van Israel.

¹¹En ons Vader het vir Moses gesê: “Hoe lank sal hierdie volk my verag? En hoe lank sal hulle nie in my glo nie, ten spyte van al die tekens wat ek onder hulle gedoen het? ¹²Ek sal hulle met die pes tref en hulle onterf, en dan sal ek van jou ’n nasie maak wat groter en sterker is as hulle.”

Moses pleit by die Vader

¹³Maar Moses het vir ons Vader gesê: “Die Egiptenaars sal daarvan hoor, want u het hierdie volk deur u mag onder hulle uitgelei, ¹⁴en hulle sal dit vertel aan die inwoners van hierdie land, wat gehoor het dat u, ons Vader, onder hierdie volk is, dat u, ons Vader, van aangesig tot aangesig gesien word, dat u wolk oor hulle staan, en dat u voor hulle uitgaan in ’n wolkkolom bedags en ’n vuurkolom snags. ¹⁵As u hierdie volk almal op een slag doodmaak, sal die nasies wat van u faam gehoor het, sê: ¹⁶‘Omdat God nie hierdie volk kon inbring in die land wat hy aan hulle met ’n eed beloof het nie, het hy hulle in die woestyn afgeslag.’ ¹⁷En nou, asseblief, laat die krag van die soewereine Vader groot wees, soos u gespreek het toe u gesê het: ¹⁸‘Ons Vader is lankmoedig, oorvloedig in verbondsliefde, wat skuld en oortreding vergewe—tog sal hy die skuldige geensins ongestraf laat nie, en hy bring die sonde van die vaders oor die kinders tot in die derde en vierde geslag.’ ¹⁹Vergewe asseblief die skuld van hierdie volk volgens die grootheid van u verbondsliefde, net soos u hulle van Egipte af tot nou toe vergewe het.”

²⁰Toe het ons Vader gesê: “Ek het vergewe, volgens jou woord.

²¹“Maar waarlik, so waar as ek leef, en soos die hele aarde met my heerlikheid gevul sal word, ²²sekerlik sal al die manne wat my heerlikheid gesien het en die tekens wat ek in Egipte en die woestyn gedoen het, en my tog tien keer getoets en nie na my stem geluister het nie, ²³die land nie sien wat ek aan hulle vaders met ’n eed beloof het nie. Niemand wat my verag het, sal dit sien nie. ²⁴Maar my dienaar Kaleb het ’n ander gees en het my volkome gevolg—ek sal hom inbring in die land waarin hy ingegaan het, en sy nakomelinge sal dit besit. ²⁵Die Amalekiete en die Kanaäniete woon in die laagtes. Draai môre om en trek die woestyn in in die rigting van die Rooisee.”

²⁶En ons Vader het met Moses en Aäron gepraat en gesê:

²⁷“Hoe lank sal hierdie goddelose gemeente teen my murmureer? Ek het die gemurmureer van die Israeliete teen my gehoor. ²⁸Sê vir hulle: ‘So waar as ek leef, sê ons Vader, ek sal met julle presies doen wat ek julle hoor sê het:

²⁹‘Julle lyke sal in hierdie woestyn val—julle almal wat getel is, julle hele getal, twintig jaar oud en ouer, wat teen my gemurmureer het. ³⁰Niemand van julle sal die land ingaan wat ek met ’n eed beloof het om julle daarin te laat woon nie, behalwe Kaleb, die seun van Jefunne, en Josua, die seun van Nun. ³¹Maar julle kindertjies, van wie julle gesê het hulle sal buit word, sal ek inbring; en hulle sal die land ken wat julle verwerp het. ³²Maar wat julle betref, julle sal dood neerval in hierdie woestyn. ³³Julle kinders sal veertig jaar lank herders in die woestyn wees en julle ontrou dra, totdat die laaste van julle lyke in die woestyn lê. ³⁴Volgens die dae wat julle die land verken het—veertig dae—’n dag vir ’n jaar, sal julle veertig jaar lank julle skuld dra, en julle sal my teenstand teen julle leer ken. ³⁵Ek, julle Vader, het gespreek: sekerlik sal ek dit doen aan hierdie hele goddelose vergadering wat teen my saamgespan het—hulle sal in hierdie woestyn tot ’n einde kom en daar sterwe.’”

³⁶Die manne wat Moses gestuur het om die land te verken, het teruggekom en die hele gemeenskap teen Moses laat murmureer met ’n slegte berig daaroor. ³⁷Die manne wat ’n slegte berig oor die land gebring het, het aan die pes gesterf voor ons Vader. ³⁸Maar Josua, die seun van Nun, en Kaleb, die seun van Jefunne, het in die lewe gebly, van daardie manne wat gegaan het om die land te verken.

³⁹Toe Moses hierdie woorde aan al die kinders van Israel vertel het, het die volk baie getreur.

⁴⁰Hulle het vroeg in die môre opgestaan en na die top van die berg opgeklim en gesê: “Hier is ons. Ons sal opgaan na die plek wat ons Vader beloof het, want ons het gesondig.”

⁴¹Maar Moses het gesê: “Waarom oortree julle nou die bevel van ons Vader? Dit sal nie slaag nie. ⁴²Moenie opgaan nie, want ons Vader is nie onder julle nie, anders sal julle voor julle vyande verslaan word. ⁴³Want die Amalekiete en Kanaäniete is daar voor julle; julle sal deur die swaard val. Omdat julle teruggedraai het van die navolging van ons Vader af, sal hy nie by julle wees nie.”

⁴⁴Maar hulle was so vermetel om na die top van die bergland te klim, al het die verbondsark van ons Vader en Moses nie die kamp verlaat nie. ⁴⁵Toe het die Amalekiete en die Kanaäniete wat in daardie bergland gewoon het, afgekom, hulle verslaan en hulle verpletter tot by Horma.