شمېر 14 FHB Father's Heart Bible™

14 ¹نو ټول جماعت خپل آوازونه پورته کړل او چغې يې کړلې، او هغه خلقو په هغه شپه ژړا وکړله. ²ټولو اِسرائيليانو د موسىٰ او هارون په خلاف شکايت وکړو؛ ټول جماعت هغوئ ته ووئيل چې، ”کاش چې مونږ د مصر په مُلک کښې مړۀ شوى وَى، يا کاش چې په دې بيابان کښې مړۀ شوى وَى! ³زمونږ پلار مونږ ولې دې مُلک ته راولى چې د تورې نه قتل شُو؟ زمونږ ښځې او بچى به لوټ شى. آيا مصر ته بېرته ورتلل به ښۀ نۀ وى؟“ ⁴او هغوئ يو بل ته ووئيل چې، ”راځئ چې يو مشر مقرر کړو او بېرته مصر ته لاړ شُو.“

⁵نو موسىٰ او هارون د اِسرائيل د ټول جماعت په مخکښې په مخ پرېوتل.

⁶د نون زوئ يشوع او د يفُنه زوئ کالب، چې د مُلک جاسوسى کوونکو نه وُو، خپلې جامې يې وشلولې. ⁷هغوئ د اِسرائيل ټول جماعت ته ووئيل چې، ”کوم مُلک چې مونږ ترې تېر شُو او کتنه مو وکړله، هغه ډېر ښۀ دے. ⁸کۀ زمونږ پلار په مونږ خوشحاله وى، نو هغه به مونږ دې مُلک ته راولى او مونږ ته به يې راکړى، داسې مُلک چې پئ او شات پکښې بهيږى. ⁹خو تاسو د زمونږ پلار په خلاف بغاوت مۀ کوئ، او د دې مُلک د خلقو نه مۀ يرېږئ—هغوئ زمونږ دپاره خوراک دى. د هغوئ ساتنه ختمه شوه؛ زمونږ پلار زمونږ سره دے. د هغوئ نه يرېږئ مه.“

¹⁰ټول جماعت د يشوع او کالب د سنګسارولو غوښتنه وکړله. نو د زمونږ پلار جلال د ملاقات په خېمه کښې د اِسرائيل ټولو خلقو ته ښکاره شو.

¹¹او زمونږ پلار موسىٰ ته وفرمائيل چې، ”دا خلق به تر کله پورې زۀ حقير ګڼى؟ او هغوئ به تر کله پورې په ما ايمان رانۀ وړى، سره له دې چې ما د هغوئ په مينځ کښې ټولې نښانې ښودلې دى؟ ¹²زۀ به هغوئ په وبا باندې ووهم او وراثت نه به يې محروم کړم، بيا به زۀ تا د هغوئ نه يو لوئ او طاقتور قوم جوړ کړم.“

موسىٰ د پلار سره عرض کوى

¹³خو موسىٰ زمونږ پلار ته ووئيل چې، ”مصريان به دا واورى، ځکه چې تا دا خلق د خپل قوت په وسيله د هغوئ د مينځ نه راوايستل، ¹⁴او هغوئ به د دې مُلک اوسېدونکو ته ووائى، چې هغوئ اورېدلى دى چې تۀ، زمونږ پلار، د دې خلقو په مينځ کښې يې، چې تۀ، زمونږ پلار، مخامخ ليدلے کيږې، چې ستا وريځ د هغوئ د پاسه ولاړه ده، او تۀ د ورځې د وريځو په ستُون کښې او د شپې د اور په ستُون کښې د هغوئ په مخکښې روان يې. ¹⁵کۀ تۀ دا ټول خلق په يو ځل مړۀ کړې، نو کوم قومونو چې ستا شهرت اورېدلے دے هغوئ به ووائى چې، ¹⁶’ځکه چې خُدائ پاک دا خلق هغه مُلک ته راوستلے نۀ شو چې د هغه قسم يې ورته کړے وو، نو هغۀ په بيابان کښې قتل کړل.‘ ¹⁷او اوس، مهربانى وکړه، د مالِک پلار قدرت دې لوئ شى، لکه چې تا فرمائيلى دى چې، ¹⁸’زمونږ پلار په غصه کښې ارام دے، په مينه کښې راوبهيدونکے دے، د ګناه او خطا معافى کوونکے دے—خو هغه ګناهګار به هيچرې بې‌ګناه ونۀ ګڼى، د پلارانو ګناه به په بچو باندې تر دريم او څلورم پښت پورې راولى.‘ ¹⁹د دې خلقو ګناه مهربانى وکړه معاف کړه د خپلې مينې د لوئئ مطابق، لکه چې تا هغوئ د مصر نه تر اوسه پورې معاف کړى دى.“

²⁰نو زمونږ پلار وفرمائيل چې، ”ما ستا د وينا مطابق معاف کړل.

²¹”خو رښتيا، لکه چې زۀ ژوندے يم، او لکه چې ټوله زمکه به زما د جلال نه ډکه شى، ²²يقيناً هغه ټول سړى چې زما جلال او هغه نښانې يې وليدلې کومې چې ما په مصر او بيابان کښې ښودلې وې، خو بيا يې هم لس ځله زما آزمينه وکړله او زما آواز يې وانۀ ورېدو، ²³هغه مُلک به ونۀ وينى چې ما د هغوئ پلارانو ته قسم کړے وو. هيڅوک چې زۀ يې حقير ګڼلے يم هغه به دا ونۀ وينى. ²⁴خو زما نوکر کالب يو بل قِسم روح لرى او په بشپړه توګه زما پېروى يې کړې ده—زۀ به هغه هغه مُلک ته راولم چې هغه پکښې ننوتلے وو، او د هغۀ اولاد به د هغې مالِکان شى. ²⁵عمالِقيان او کنعانيان په ناوو کښې اوسيږى. سبا، وګرځئ او د بحرِ قُلزم په لور بيابان ته روان شئ.“

²⁶او زمونږ پلار موسىٰ او هارون ته وفرمائيل چې،

²⁷”دا بد جماعت به تر کله پورې زما په خلاف شکايت کوى؟ ما د اِسرائيليانو شکايت زما په خلاف اورېدلے دے. ²⁸هغوئ ته ووايه چې، ’لکه چې زۀ ژوندے يم، زمونږ پلار فرمائى، زۀ به تاسو سره بالکل هغه شان وکړم څنګه چې ما تاسو وئيل اورېدلى دى:

²⁹’ستاسو لاشونه به په دې بيابان کښې پرېوځى—تاسو ټول چې شمارلى شوى يئ، ستاسو ټول شمير، د شلو کالو او د دې نه پاس، چې زما په خلاف يې شکايت کړے دے. ³⁰ستاسو نه هيڅوک هغه مُلک ته نۀ ننوځى چې ما قسم کړے وو چې تاسو به پکښې اوسوم، بې د يفُنه د زوئ کالب او د نون د زوئ يشوع نه. ³¹خو ستاسو وړوکى بچى، چې تاسو وئيل چې هغوئ به لوټ شى، هغوئ به زۀ راولم؛ هغوئ به هغه مُلک وپېژنى چې تاسو رد کړے وو. ³²خو تاسو، تاسو به په دې بيابان کښې مړۀ پرېوځئ. ³³ستاسو بچى به په بيابان کښې څلويښت کاله شپانه وى، ستاسو بې‌وفائى به اوچتوى، ترڅو چې ستاسو د لاشونو آخرى يو هم په بيابان کښې پروت وى. ³⁴لکه هغه ورځې چې تاسو د مُلک جاسوسى کوله—څلويښت ورځې—د هرې ورځې دپاره يو کال، تاسو به خپله ګناه څلويښت کاله اوچتوئ، او زما مخالفت به درباندې وپېژنئ. ³⁵زۀ، ستاسو پلار، وئيلى دى: يقيناً زۀ به دا دې ټول بد جماعت سره وکړم چې زما په خلاف راغونډ شوى دے—هغوئ به په دې بيابان کښې ختم شى، او هلته به مړۀ شى.‘“

³⁶هغه سړى چې موسىٰ د مُلک د جاسوسى دپاره لېږلى وُو بېرته راغلل، او ټول جماعت يې د هغه مُلک د بد خبر په وسيله د موسىٰ په خلاف شکايتى کړو. ³⁷هغه سړى چې د مُلک بد خبر يې راوړے وو د زمونږ پلار په مخکښې په وبا باندې مړۀ شول. ³⁸خو د نون زوئ يشوع او د يفُنه زوئ کالب ژوندى پاتې شول، د هغه سړو نه چې د مُلک د کتنې دپاره لاړ وُو.

³⁹کله چې موسىٰ د اِسرائيل ټولو بچو ته دا خبرې وکړلې، نو خلقو ډېره ماتم وکړو.

⁴⁰هغوئ سحر وختى پاڅېدل او د غرۀ سر ته وختل، او ويل يې چې، ”دلته مونږ يُو. مونږ به هغه ځائ ته وخيژُو چې زمونږ پلار وعده کړې وه، ځکه چې مونږ ګناه کړې ده.“

⁴¹خو موسىٰ ووئيل چې، ”تاسو اوس ولې د زمونږ پلار د حُکم نافرمانى کوئ؟ دا به کامياب نۀ شى. ⁴²مۀ وخيژئ، ځکه چې زمونږ پلار ستاسو په مينځ کښې نۀ دے، ګنې ستاسو د دُښمنانو په مخکښې به ووهلے شئ. ⁴³ځکه چې عمالِقيان او کنعانيان هلته ستاسو په مخکښې دى؛ تاسو به د تورې نه پرېوځئ. څنګه چې تاسو د زمونږ پلار د پېروۍ نه بېرته ګرځېدلى يئ، نو هغه به ستاسو سره نۀ وى.“

⁴⁴خو هغوئ جُرأت وکړو چې د غرنى سيمې سر ته وخيژى، اګر چې د زمونږ پلار د لوظ صندوق او موسىٰ د خېمه‌ګاه نه ونۀ وتل. ⁴⁵نو عمالِقيان او هغه کنعانيان چې په هغه غرنۍ سيمه کښې اوسېدل راکوز شول، هغوئ يې ووهل، او تر حُرمه پورې يې له مينځه يوړل.