Para Anak Padha Mbalela marang Sang Rama
Israel nangis kepengin bali menyang Mesir, lan Ramane nyebut iku ngremehake sawise kabeh sing wis dituduhake marang wong-wong mau. Musa nyuwun adhedhasar watake Panjenengane — panjang sabare, limpah sih katresnane — lan oleh pangapura, nanging turun kuwi bakal mati ing ara-ara samun.
14 1Tumuli sapasamuan kabeh padha nywara seru lan bengok-bengok, sarta wong-wong mau padha nangis ing bengi iku. 2Wong Israel kabeh padha grundelan marang Musa lan Harun; sapasamuan kabeh padha kandha marang wong loro mau: “Luwih becik aku padha mati ana ing tanah Mesir, utawa mati ana ing ara-ara samun iki! 3Yagene Rama kita ngirid aku padha menyang tanah iki, supaya padha tiwas dening pedhang? Bojo lan anak-anakku bakal dadi jarahan. Apa ora luwih becik bali menyang Mesir?” 4Banjur padha sapocapan: “Ayo kita padha ngangkat panuntun, nuli bali menyang Mesir.”
5Tumuli Musa lan Harun padha nyungkemi bumi ana ing ngarepe sapasamuan Israel kabeh.
6Yusak bin Nun lan Kaleb bin Yefune, kang klebu wong-wong kang padha nliti tanah mau, padha nyuwek-nyuwek sandhangane. 7Wong loro mau padha kandha marang sapasamuan Israel kabeh: “Tanah kang wis padha dakambah lan daktliti iku becik banget. 8Manawa Rama kita rena marang kita, Panjenengane bakal ngirid kita menyang tanah iki lan maringake tanah iku marang kita, yaiku tanah kang luber ing puwan lan madu. 9Mung aja padha mbalela marang Rama kita, lan aja padha wedi marang wong-wong ing tanah kono — wong-wong iku dadi pangan tumrap kita. Pangayomane wis sirna; Rama kita nunggil karo kita. Aja padha wedi marang wong-wong mau.”
10Nanging sapasamuan kabeh padha ngajak mbenturi watu marang Yusak lan Kaleb. Tumuli kamulyane Rama kita ngatingal ana ing Tarub Pasewakan marang wong Israel kabeh.
11Banjur Rama kita ngandika marang Musa: “Nganti sepira suwene bangsa iki anggone ngremehake Aku? Lan nganti sepira suwene anggone padha ora ngandel marang Aku, sanajan wis Daktindakake sakehing pratandha ana ing tengahe? 12Aku bakal nggepuk wong-wong mau nganggo pageblug lan ngilangi warisane, tumuli Aku bakal ndadekake kowe sawijining bangsa kang luwih gedhe lan luwih kuwat tinimbang bangsa iku.”
Musa Nyenyuwun marang Sang Rama
13Nanging Musa munjuk marang Rama kita: “Tiyang Mesir badhe mireng bab punika, awit Paduka sampun ngirid bangsa punika medal saking satengahipun kanthi pangwaos Paduka, 14saha badhe criyos dhateng tiyang-tiyang ingkang manggen ing tanah punika, ingkang sampun mireng bilih Paduka, dhuh Rama, wonten ing satengahing bangsa punika, bilih Paduka, dhuh Rama, katingal adhep-adhepan, bilih mega Paduka jumeneng ing sanginggilipun, saha Paduka tindak ngrumiyini wonten ing salebeting tugu mega ing wanci siyang saha tugu latu ing wanci dalu. 15Manawi Paduka nyedani bangsa punika sakala sadaya, bangsa-bangsa ingkang sampun mireng pawartos bab Paduka badhe sami ngucap: 16‘Awit Gusti Allah boten saged ngirid bangsa punika dhateng tanah ingkang sampun dipunsupaosaken dhateng tiyang-tiyang punika, pramila lajeng dipunpejahi wonten ing ara-ara samun.’ 17Lan samangke, mugi karsaa, panguwaosipun Sang Rama ingkang Mahaluhur kaagengna, kados ingkang sampun Paduka ngandikakaken, mekaten: 18‘Rama kita punika sareh ing bebendu, luber ing sih-kadarman, ngapunten kalepatan lan panerak — nanging mesthi boten badhe nganggep resik tiyang ingkang kaluputan, saha nandukaken dosaning para bapak dhateng anak-anak dumugi turunan kaping tiga lan kaping sakawan.’ 19Mugi Paduka karsaa ngapunten kalepatanipun bangsa punika miturut ageng-agenging sih-kadarman Paduka, kadosdene anggen Paduka sampun ngapunten tiyang-tiyang punika wiwit saking Mesir ngantos sapriki.”
20Banjur Rama kita ngandika: “Aku wis ngapura, miturut tembungmu.
21Nanging satemene, demi uripKu, lan sarehne salumahing bumi bakal kebak ing kamulyanKu, 22mesthi kabeh wong lanang kang wis padha ndeleng kamulyanKu lan pratandha kang wis Daktindakake ana ing Mesir lan ing ara-ara samun, nanging wis nyoba Aku ping sepuluh lan ora ngrungokake swaraKu, 23mesthi ora bakal ndeleng tanah kang wis Daksupaosake marang para leluhure. Ora ana siji-sijia kang ngremehake Aku bakal ndeleng tanah iku. 24Nanging abdiKu Kaleb nduweni roh kang beda lan wis ngetuti Aku kanthi gumolonging ati — Aku bakal ngirid dheweke menyang tanah kang wis diambah, lan turune bakal ngenggoni tanah iku. 25Wong Amalek lan wong Kanaan padha manggon ing lebak-lebak. Sesuk kowe padha mingera lan mangkata menyang ara-ara samun, ngener menyang Segara Abang.”
26Rama kita banjur ngandika marang Musa lan Harun, mangkene:
27“Nganti sepira suwene pasamuan kang ala iki anggone padha grundelan marang Aku? Aku wis mireng grundelane wong Israel marang Aku. 28Kandhakna marang wong-wong mau: ‘Demi uripKu, mangkono pangandikane Rama kita, Aku bakal tumindak marang kowe kabeh pancen kaya kang wis Dakrungu saka kandhamu:
29‘Mayitmu bakal padha ambruk ing ara-ara samun iki — kowe kabeh kang wis kaetung, saka gunggungmu kabeh, kang umure rong puluh taun munggah, kang wis padha grundelan marang Aku. 30Ora bakal ana siji-sijia saka kowe kabeh kang lumebu menyang tanah kang wis Daksupaosake dadi papan dununganmu, kajaba Kaleb bin Yefune lan Yusak bin Nun. 31Nanging anak-anakmu kang cilik-cilik, kang wis kokkandhakake bakal dadi jarahan, iku bakal Dakirid lumebu; wong-wong iku bakal ngreti tanah kang wis koktampik. 32Nanging kowe kabeh, bakal padha ambruk mati ana ing ara-ara samun iki. 33Anak-anakmu bakal padha dadi pangon ana ing ara-ara samun patang puluh taun suwene, padha nyangga pamblasarmu, nganti mayitmu kang keri dhewe gumlethak ana ing ara-ara samun. 34Cocog karo cacahing dina anggonmu nliti tanah mau — patang puluh dina — sadina kaetung sataun, kowe bakal padha nyangga kaluputanmu patang puluh taun, lan bakal ngreti anggonKu nglawan kowe. 35Aku, Ramamu, wis ngandika: mesthi Aku bakal tumindak mangkono marang sakehing pasamuan kang ala iki kang wis padha nglumpuk nglawan Aku — wong-wong iku bakal entek ing ara-ara samun iki, lan padha mati ana ing kono.’”
36Wong-wong kang diutus dening Musa nliti tanah mau padha bali, sarta njalari sapasamuan kabeh padha grundelan marang Musa, marga saka pawarta ala bab tanah iku. 37Wong-wong kang nggawa pawarta ala bab tanah iku padha mati dening pageblug ana ing ngarsane Rama kita. 38Nanging Yusak bin Nun lan Kaleb bin Yefune padha slamet, saka antarane wong-wong kang padha lunga nliti tanah mau.
39Bareng Musa nglantarake tembung-tembung iku marang wong Israel kabeh, wong-wong mau padha susah banget.
40Esuk umun-umun wong-wong mau padha tangi lan munggah menyang pucuking gunung, karo padha ngucap: “Lah iki aku kabeh. Aku padha bakal munggah menyang panggonan kang wis diprasetyakake dening Rama kita, awit aku wis padha gawe dosa.”
41Nanging Musa kandha: “Yagene saiki kowe padha nerak dhawuhe Rama kita? Iku ora bakal kaleksanan. 42Aja padha munggah, awit Rama kita ora nunggil karo kowe, supaya kowe aja nganti dialahake ana ing ngarepe mungsuh-mungsuhmu. 43Awit wong Amalek lan wong Kanaan ana ing kono, ana ing ngarepmu; kowe bakal padha tiwas dening pedhang. Sarehne kowe wis padha mlengos ora ngetut-buri marang Rama kita, mulane Panjenengane ora bakal nunggil karo kowe.”
44Nanging wong-wong mau padha wani munggah menyang pucuking pagunungan, sanajan Pethi Prajanjiane Rama kita lan uga Musa padha ora ngalih saka ing palereban. 45Banjur wong Amalek lan wong Kanaan kang padha manggon ing pagunungan kono padha mudhun, nggebug wong-wong mau, lan numpes nganti tekan Horma.