ٻارن پنهنجي پيءُ جي خلاف بغاوت ڪئي
بني اسرائيل مصر ڏانھن موٽڻ لاءِ روئن ٿا، ۽ سندن پيءُ ان کي حقارت ڪوٺي ٿو، ان کان پوءِ به جو هن کين ڪجھ ڏيکاريو. موسيٰ سندس ڪردار جي بنياد تي منٿ ڪري ٿو — غصي ۾ دير ڪندڙ، محبت ۾ ڀرپور — ۽ معافي حاصل ڪري ٿو، پر اها نسل ويران ۾ مرندي.
اسان جو پيءُ آيتن ۾ ڳالهائي ٿو 11–12, 20–25, 27–35
14 1پوءِ سڄي جماعت پنهنجا آواز بلند ڪيا ۽ رڙيون ڪيون، ۽ ماڻهو ان رات روئندا رهيا. 2سڀني بني اسرائيل موسيٰ ۽ هارون جي خلاف شڪايت ڪئي؛ سڄي جماعت کين چيو تہ ”ڪاش اسين مصر جي ملڪ ۾ مري وڃون ها، يا ڪاش هن بيابان ۾ مري وڃون ها! 3اسان جو پيءُ اسان کي هن ملڪ ۾ ڇو ٿو آڻي، تہ اسين تلوار سان ڪري پئون؟ اسان جون زالون ۽ ٻار لُٽ جو مال ٿي پوندا. ڇا مصر ڏانهن موٽي وڃڻ اسان لاءِ بهتر نہ ٿيندو؟“ 4پوءِ هڪٻئي کي چيائون تہ ”اچو تہ پاڻ لاءِ هڪ اڳواڻ مقرر ڪريون ۽ مصر ڏانهن موٽي هلون.“
5تڏهن موسيٰ ۽ هارون اسرائيل جي سڄي جماعت جي اڳيان منهن ڀر ڪري پيا.
6نون جو پٽ يشوع ۽ يفني جو پٽ ڪالب، جيڪي ملڪ جي جاسوسي ڪندڙن مان هئا، پنهنجا ڪپڙا ڦاڙيائون. 7بني اسرائيل جي سڄي جماعت کي چيائون تہ ”جنهن ملڪ مان لنگهي اسان ان جي جاسوسي ڪئي، سو تمام ئي چڱو آهي. 8جيڪڏهن اسان جو پيءُ اسان کان خوش آهي تہ هو اسان کي هن ملڪ ۾ آڻيندو ۽ اهو ملڪ اسان کي ڏيندو، جنهن ۾ کير ۽ ماکي وهي ٿي. 9رڳو اسان جي پيءُ جا باغي نہ ٿيو، ۽ ان ملڪ جي ماڻهن کان نہ ڊڄو، ڇاڪاڻ تہ اهي اسان لاءِ ماني آهن. سندن حفاظت هلي وئي آهي؛ اسان جو پيءُ اسان سان گڏ آهي. کائن نہ ڊڄو.“
10سڄي جماعت چيو تہ يشوع ۽ ڪالب کي سنگسار ڪيو. تڏهن اسان جي پيءُ جو جلوو ملاقات جي خيمي وٽ اسرائيل جي سڀني ماڻهن آڏو ظاهر ٿيو.
11پوءِ اسان جي پيءُ موسيٰ کي فرمايو تہ ”هي قوم ڪيستائين مون کي حقير سمجهندي؟ ۽ جيڪي نشان مون انهن جي وچ ۾ ڏيکاريا، تن سڀني جي باوجود ڪيستائين مون تي ايمان نہ آڻيندي؟ 12مان کين وبا سان ماريندس ۽ ورثي کان محروم ڪندس، پوءِ توکي انهن کان وڌيڪ وڏي ۽ زورآور قوم بڻائيندس.“
موسيٰ پيءُ آڏو منٿ ڪئي
13پر موسيٰ اسان جي پيءُ کي چيو تہ ”مصري ان کي ٻڌندا، ڇاڪاڻ تہ تو هن قوم کي پنهنجي قدرت سان انهن جي وچ مان ڪڍي آندي، 14۽ اهي هن ملڪ جي رهاڪن کي ٻڌائيندا، جن ٻڌو آهي تہ تون، اي اسان جا بابا، هن قوم جي وچ ۾ آهين، تہ تون، اي اسان جا بابا، منهن مقابل نظر ايندو آهين، تہ تنهنجو ڪڪر انهن مٿان بيٺل آهي، ۽ تون ڏينهن جو ڪڪر جي ٿنڀي ۾ ۽ رات جو باھ جي ٿنڀي ۾ انهن جي اڳيان هلندو آهين. 15جيڪڏهن تون هن سڄي قوم کي هڪ ئي ڀيري ماري ڇڏيندين، تہ جن قومن تنهنجي شهرت ٻڌي آهي، سي چوندا تہ 16’ڇاڪاڻ تہ خدا هن قوم کي ان ملڪ ۾ آڻي نہ سگهيو جنهن جو هن کين قسم کنيو هو، تنهنڪري هن کين بيابان ۾ ڪُهي ڇڏيو.‘ 17هاڻي، مهرباني ڪري، مالڪ پيءُ جي قدرت عظيم ٿئي، جيئن تو چيو آهي تہ 18’اسان جو پيءُ ڪاوڙ ۾ ڌيرج وارو ۽ لافاني شفقت سان ڀرپور آهي، ڏوهه ۽ خطا معاف ڪندڙ آهي— پر ڏوهيءَ کي هرگز بري نہ ڪندو، ابن ڏاڏن جو گناهه ٻارن تي ٽين ۽ چوٿين پيڙهيءَ تائين آڻيندو.‘ 19مهرباني ڪري هن قوم جو ڏوهه پنهنجي لافاني شفقت جي وڏائيءَ موجب معاف ڪر، جيئن تو مصر کان وٺي هن وقت تائين کين معاف ڪيو آهي.“
20پوءِ اسان جي پيءُ فرمايو تہ ”مون تنهنجي ڳالهہ موجب معاف ڪيو آهي.
21”پر سچ پچ، جيئن مان جيئرو آهيان، ۽ جيئن سڄي زمين منهنجي جلوي سان ڀرجي ويندي، تيئن 22يقيناً اهي سڀ ماڻهو، جن منهنجو جلوو ۽ اهي نشان ڏٺا جيڪي مون مصر ۾ ۽ بيابان ۾ ڪيا، تڏهن بہ مون کي ڏھ ڀيرا آزمايائون ۽ منهنجي ڳالهہ نہ مڃيائون، 23سي ان ملڪ کي نہ ڏسندا جنهن جو مون سندن ابن ڏاڏن سان قسم کنيو هو. جن مون کي حقير سمجهيو، تن مان ڪو بہ ان کي نہ ڏسندو. 24پر منهنجي ٻانهي ڪالب ۾ ٻيو روح آهي ۽ هن پوريءَ طرح منهنجي پيروي ڪئي آهي— مان کيس ان ملڪ ۾ آڻيندس جتي هو ويو هو، ۽ سندس اولاد ان تي قبضو ڪندو. 25عمالقي ۽ ڪنعاني واديءَ ۾ رهن ٿا. سڀاڻي موٽي لال سمنڊ ڏانهن بيابان جي واٽ وٺو.“
26پوءِ اسان جي پيءُ موسيٰ ۽ هارون کي فرمايو تہ
27”هيءَ بڇڙي جماعت ڪيستائين مون جي خلاف بڙبڙ ڪندي رهندي؟ مون بني اسرائيل جي منهنجي خلاف ڪيل بڙبڙ ٻڌي آهي. 28کين چئو تہ ’جيئن مان جيئرو آهيان، اسان جو پيءُ فرمائي ٿو، تيئن جيڪو اوهان چوندي مون ٻڌو، ٺيڪ سو ئي اوهان سان ڪندس:
29’اوهان جون لاشون هن بيابان ۾ ڪرنديون— اوهان سڀ جيڪي ڳڻيا ويا، يعني اوهان جو سڄو شمار، جيڪي ويهه سالن ۽ ان کان مٿي جا آهيو ۽ جن مون جي خلاف بڙبڙ ڪئي. 30اوهان مان ڪوبہ ان ملڪ ۾ داخل نہ ٿيندو جنهن ۾ اوهان کي وسائڻ جو مون قسم کنيو هو، سواءِ يفني جي پٽ ڪالب ۽ نون جي پٽ يشوع جي. 31پر اوهان جا ننڍڙا ٻار، جن بابت اوهان چيو هو تہ لُٽ جو مال ٿيندا، تن کي مان اندر آڻيندس؛ اهي ان ملڪ کي سڃاڻندا جنهن کي اوهان رد ڪيو. 32پر اوهان تہ هن بيابان ۾ ئي ڪري مرندا. 33اوهان جا ٻار چاليهه سال بيابان ۾ ڌنار ٿيندا ۽ اوهان جي بيوفائيءَ جو بار کڻندا، جيستائين اوهان مان آخري ماڻهو بہ بيابان ۾ نہ ڪري پوي. 34جيترا ڏينهن اوهان ملڪ جي جاسوسي ڪئي— چاليهه ڏينهن— هڪ ڏينهن جي بدران هڪ سال، تيترا ئي سال، يعني چاليهه سال، اوهان پنهنجي ڏوهه جو بار کڻندا ۽ منهنجي اوهان سان مخالفت کي ڄاڻندا. 35مون، اوهان جي پيءُ، فرمايو آهي تہ هن سڄي بڇڙي جماعت سان، جيڪا منهنجي خلاف گڏ ٿي آهي، مان ضرور اهو ئي ڪندس— اهي هن بيابان ۾ ختم ٿي ويندا ۽ اتي مري ويندا.‘“
36جن ماڻهن کي موسيٰ ملڪ جي جاسوسي لاءِ موڪليو هو، سي موٽي آيا ۽ ان ملڪ بابت بڇڙي خبر ڏيئي سڄي جماعت کي موسيٰ جي خلاف بڙبڙ ڪرايائون. 37جن ماڻهن ملڪ بابت بڇڙي خبر پکيڙي، سي اسان جي پيءُ جي اڳيان وبا سان مري ويا. 38پر ملڪ جي جاسوسي ڪرڻ وارن انهن ماڻهن مان نون جو پٽ يشوع ۽ يفني جو پٽ ڪالب جيئرا بچيا.
39جڏهن موسيٰ هي ڳالهيون بني اسرائيل جي سڀني ماڻهن کي ٻڌايون، تڏهن ماڻهو ڏاڍو ماتم ڪرڻ لڳا.
40صبح سوير اُٿي، جبل جي چوٽيءَ تي چڙهي، چيائون تہ ”اسين حاضر آهيون. اسين انهيءَ جاءِ ڏانهن چڙهنداسين جنهن جو اسان جي پيءُ واعدو ڪيو آهي، ڇاڪاڻ تہ اسان گناهه ڪيو آهي.“
41پر موسيٰ چيو تہ ”هاڻي اوهان اسان جي پيءُ جي حڪم جي نافرماني ڇو ٿا ڪريو؟ اهو ڪم ڪامياب نہ ٿيندو. 42مٿي نہ چڙهو، ڇاڪاڻ تہ اسان جو پيءُ اوهان جي وچ ۾ ناهي، نہ تہ اوهان پنهنجن دشمنن جي اڳيان ماريا ويندا. 43ڇاڪاڻ تہ عمالقي ۽ ڪنعاني اوهان جي اڳيان اتي آهن؛ اوهان تلوار سان ڪري پوندا. جڏهن اوهان اسان جي پيءُ جي پيروي ڪرڻ کان موٽي آيا آهيو، تڏهن هو اوهان سان گڏ نہ هوندو.“
44پر هنن جرئت ڪئي ۽ جبلي علائقي جي چوٽيءَ تي چڙهي ويا، جيتوڻيڪ اسان جي پيءُ جي عهد جو صندوق ۽ موسيٰ ڇانوڻيءَ مان نہ نڪتا. 45تڏهن ان جبلي علائقي ۾ رهندڙ عمالقي ۽ ڪنعاني هيٺ لهي آيا، کين ماريائون ۽ حرما تائين ڀڃي ڇڏيائون.
