ڇپيل
ڪتاب

پيءُ جاسوس موڪلي ٿو

اسان جي پيءُ جا موڪليل ٻارهن جاسوس چاليھ ڏينهن ڪنعان ۾ گذارين ٿا ۽ ساڳيو ميوو کڻي ٻن مختلف فيصلن سان موٽن ٿا. ڪالب چوي ٿو ته هاڻي چڙهي هلو؛ باقي چون ٿا ته ماڻهو ديو آهن ۽ اسين ٽڙا. ثبوت نه، پر خوف رپورٽ ۽ ميڙ کي کٽي ٿو.

اسان جو پيءُ آيت ۾ ڳالهائي ٿو 2

باب 13.

اسان جي پيءُ موسيٰ کي فرمايو تہ

”ڪنعان جو اهو ملڪ، جيڪو آءٌ اسرائيل جي ماڻهن کي ڏيان ٿو، ان جي جاسوسي ڪرڻ لاءِ ماڻهو موڪل. هر ابن ڏاڏن جي قبيلي مان هڪ ماڻهو موڪل، جيڪو انهن ۾ اڳواڻ هجي.“

تنهنڪري موسيٰ اسان جي پيءُ جي حڪم تي کين فاران جي بيابان مان موڪليائين؛ اهي سڀ اسرائيل جي ماڻهن جا اڳواڻ هئا. انهن جا نالا هي هئا: روبن جي قبيلي مان زڪور جو پٽ شموع؛

شمعون جي قبيلي مان حوري جو پٽ سافط؛

يهودا جي قبيلي مان يفنه جو پٽ ڪالب؛

اشڪار جي قبيلي مان يوسف جو پٽ اِگال؛

افرائيم جي قبيلي مان نون جو پٽ هوشيع؛

بنيامين جي قبيلي مان رفو جو پٽ فلطي؛

زبولون جي قبيلي مان سودي جو پٽ جدئيل؛

يوسف جي قبيلي مان (يعني منسي جي قبيلي مان) سوسي جو پٽ جدي؛

دان جي قبيلي مان جملي جو پٽ عميئيل؛

آشر جي قبيلي مان ميڪائيل جو پٽ ستور؛

نفتالي جي قبيلي مان وفسي جو پٽ نحبي؛

جاد جي قبيلي مان ماڪي جو پٽ جوئيل.

هي انهن ماڻهن جا نالا آهن، جن کي موسيٰ ملڪ جي جاسوسي لاءِ موڪليو هو. موسيٰ نون جي پٽ هوشيع جو نالو يشوع رکيو. a a v16 موسيٰ هوشيع جو نالو بدلائي يشوع رکيو، جنهن جو مطلب آهي ”اسان جو پيءُ ڇوٽڪارو ڏئي ٿو“ — اهو ئي نالو پوءِ يسوع کي ڏنو ويو، جنهن جي وسيلي اسان جو پيءُ پنهنجن ماڻهن کي سندن سچي ميراث ۾ آڻي ٿو. موسيٰ کين ڪنعان جي ملڪ جي جاسوسي لاءِ موڪلي چيائين تہ ”هن رستي نجب ۾ مٿي وڃو، پوءِ جبلن واري ملڪ ۾ مٿي وڃو، ۽ ڏسو تہ ملڪ ڪهڙو آهي، ۽ اتي رهندڙ ماڻهو مضبوط آهن يا ڪمزور، ٿورا آهن يا گهڻا، ۽ جن شهرن ۾ اهي رهن ٿا سي کليل خيما آهن يا قلعابند، ۽ ملڪ سٺو آهي يا خراب، ۽ ملڪ زرخيز آهي يا بنجر، ۽ اتي وڻ آهن يا نہ. همت ڪريو، ۽ ملڪ جو ميوو کڻي اچو.“ اهو پهرين پڪل انگورن جو موسم هو.

سو اهي مٿي وڃي صين جي بيابان کان وٺي لبو-حمات جي ويجهو رحوب تائين ملڪ جي جاسوسي ڪيائون. اهي نجب مان ٿيندا حبرون پهتا، جتي عناق جا اولاد اخيمان، ششئي ۽ تلمي رهندا هئا. حبرون مصر جي ضعن کان ست سال اڳ ٺهيو هو. اهي اشڪول جي واديءَ ۾ پهچي انگورن جي هڪ ٿاڪ سميت ٽاري ڪپي آيا، جنهن کي ٻن ماڻهن ڪاٺيءَ تي کنيو؛ انار ۽ انجير بہ آندائون. انهيءَ جاءِ جو نالو اشڪول جي وادي رکيو ويو، ڇاڪاڻ تہ بني اسرائيل اتي انگورن جو ٿاڪ ڪپيو هو.

واعدي ۽ خوف جو ملڪ

چاليهن ڏينهن جي پڇاڙيءَ ۾ اهي ملڪ جي جاسوسي ڪري موٽي آيا. اهي فاران جي بيابان ۾ قادس تي موسيٰ، هارون ۽ اسرائيل جي سڄي جماعت وٽ آيا، کين ۽ سڄي جماعت کي احوال ٻڌائي ملڪ جو ميوو ڏيکاريائون. هنن موسيٰ کي ٻڌايو تہ ”اسين انهيءَ ملڪ ۾ ويا هئاسين جتي تو اسان کي موڪليو هو. اهو سچ پچ کير ۽ ماکيءَ سان وهندڙ آهي؛ هيءُ ان جو ميوو آهي. پر ان ملڪ ۾ رهندڙ ماڻهو مضبوط آهن، شهر قلعابند ۽ ڏاڍا وڏا آهن—اسان اتي عناق جا اولاد بہ ڏٺا. نجب ۾ عماليقي رهن ٿا. جبلن ۾ حتي، يبوسي ۽ اموري رهن ٿا. ڪنعاني سمنڊ جي ڪناري تي ۽ يردن جي ڀرسان رهن ٿا.“

ڪالب موسيٰ جي اڳيان ماڻهن کي خاموش ڪرائي چيو تہ ”اچو تہ هاڻي مٿي وڃي ان تي قبضو ڪريون—اسين ضرور ان تي غالب ٿي سگهون ٿا.“

پر جيڪي ماڻهو ساڻس مٿي ويا هئا، تن چيو تہ ”اسين انهن ماڻهن تي چڙهائي نہ ٿا ڪري سگهون، ڇاڪاڻ تہ اهي اسان کان وڌيڪ طاقتور آهن.“ تنهنڪري هنن جنهن ملڪ جي جاسوسي ڪئي هئي، تنهن بابت اسرائيل جي ماڻهن کي بڇڙي خبر ڏني ۽ چيائون تہ ”جنهن ملڪ مان لنگهي اسان جاسوسي ڪئي، اهو پنهنجن رهاڪن کي کائي ٿو، ۽ اتي جيڪي بہ ماڻهو اسان ڏٺا سي وڏي قد وارا آهن. اتي اسان نفيلين کي ڏٺو—عناق جا اولاد نفيلين مان آهن. اسين پنهنجين اکين ۾ ٽڏن جهڙا نظر آياسين، ۽ هنن جي اکين ۾ بہ تهڙا ئي نظر آياسين.“ b b v33 نفيلين افسانوي ديو هئا، جن جو ذڪر پهريون ڀيرو پيدائش 6:4 ۾ آيو آهي.