Bilangan 15 FHB Father's Heart Bible™

15 ¹Rama urang ngandika ka Musa, saur-Na:

²“Bejakeun ka urang Israil, kieu: Lamun maraneh geus arasup ka tanah anu rek dipaparinkeun ku Kami pikeun pamatuhan maraneh, ³tuluy maraneh ngahaturkeun kurban seuneu ka Kami—kurban beuleuman atawa kurban sembelehan, pikeun ngalaksanakeun hiji jangji anu husus, minangka kurban sukarela, atawa dina pesta-pesta anu geus ditangtukeun—anu seungitna matak kamanah ku Kami, tina sato ingon-ingon atawa tina domba, ⁴saha bae anu ngahaturkeun kurbanna kudu ngahaturkeun deui ka Kami kurban tipung—kira-kira dua kuart tipung lemes anu dicampur jeung kira-kira sakuart minyak. ⁵Sadiakeun kira-kira sakuart anggur pikeun kurban inuman, bareng jeung kurban beuleuman atawa kurban sembelehan, pikeun unggal anak domba.

⁶“Atawa pikeun hiji domba jalu, maraneh kudu nyadiakeun kurban tipung kira-kira opat kuart tipung lemes anu dicampur jeung kira-kira hiji sapertilu kuart minyak, ⁷jeung hiji sapertilu kuart anggur pikeun kurban inuman—haturkeun minangka seungit anu matak kamanah ka Kami. ⁸Lamun maraneh nyadiakeun hiji sapi jalu ngora minangka kurban beuleuman atawa kurban sembelehan, pikeun ngalaksanakeun jangji husus, atawa minangka kurban karapihan ka Kami, ⁹bareng jeung sapi jalu ngora tea, bawa kurban tipung kira-kira genep kuart tipung lemes anu dicampur jeung kira-kira dua kuart minyak, ¹⁰bawa dua kuart anggur pikeun kurban inuman, nya eta kurban seuneu anu seungitna matak kamanah ka Kami. ¹¹Kitu anu kudu dilampahkeun pikeun unggal sapi jalu, domba jalu, anak domba, atawa anak embe. ¹²Lampahkeun kitu keneh pikeun unggal-unggalna, sabaraha bae anu disadiakeun ku maraneh.

¹³“Unggal urang Israil pituin kudu ngalampahkeun kitu waktu ngahaturkeun kurban seuneu, nya eta seungit anu matak kamanah, ka Kami. ¹⁴Lamun aya urang asing anu cicing jeung maraneh, atawa saha bae di antara maraneh dina turunan nu bakal datang, ngahaturkeun kurban seuneu anu seungitna matak kamanah ka Kami, manehna kudu milampah sakumaha maraneh milampah. ¹⁵Hiji aturan pikeun sakumpulan jamaah—maraneh jeung urang asing anu cicing di antara maraneh—aturan anu langgeng pikeun sakabeh turunan: sakumaha maraneh, kitu deui urang asing di payuneun Kami. ¹⁶Hiji hukum jeung hiji katangtuan anu kudu dilampahkeun ku maraneh jeung ku urang asing anu cicing jeung maraneh.”

¹⁷Rama urang ngandika deui ka Musa, saur-Na:

¹⁸“Bejakeun ka urang Israil, kieu: Lamun maraneh geus asup ka tanah tempat maraneh rek dibawa ku Kami, ¹⁹tuluy waktu maraneh ngadahar hasil tanah eta, maraneh kudu ngahaturkeun pangbakti ka Kami. ²⁰Tina adonan maraneh anu pangheulana, haturkeun saroti minangka pangbakti, saperti pangbakti tina tempat ngirik gandum. ²¹Tina adonan maraneh anu pangheulana, maraneh kudu mere pangbakti ka Kami turun-tumurun.

Rama Urang Nutupan Dosa nu Teu Dihaja

²²“Jeung lamun maraneh sasar sarta henteu ngalampahkeun sakabeh parentah ieu anu geus diandikakeun ku Kami ka Musa, ²³nya eta sagala anu diparentahkeun ku Kami ka maraneh ngaliwatan Musa, ti mimiti poe Kami maparin parentah eta, sarta saterusna turun-tumurun, ²⁴ari lamun eta kajadian teu dihaja, teu kanyahoan ku jamaah, sakumna jamaah kudu ngahaturkeun hiji sapi jalu ngora minangka kurban beuleuman—seungit anu matak kamanah ka Kami—jeung kurban tipungna katut kurban inumanna sakumaha sakuduna, ditambah hiji embe jalu minangka kurban dosa. ²⁵Imam bakal ngayakeun panebusan pikeun sakumna jamaah Israil, tuluy maranehna bakal dihampura, lantaran eta teu dihaja sarta maranehna geus ngahaturkeun kurbanna—kurban seuneu ka Kami—jeung kurban dosana di payuneun Kami pikeun kasalahanana anu teu dihaja. ²⁶Sakumna jamaah Israil bakal dihampura, kitu deui urang asing anu cicing di antarana, lantaran sakabeh jalma milampah salah teu dihaja.

²⁷“Jeung lamun aya saurang anu migawe dosa teu dihaja, manehna kudu ngahaturkeun hiji embe bikang anu umurna sataun minangka kurban dosa. ²⁸Imam bakal ngayakeun panebusan di payuneun Kami pikeun jalma anu salah lantaran migawe dosa teu dihaja, nebus manehna, tuluy manehna bakal dihampura. ²⁹Pikeun urang pituin di antara bani Israil jeung urang asing anu cicing di antarana, aya hiji hukum pikeun saha bae anu milampah teu dihaja.

³⁰“Tapi jalma anu milampah kalawan ngahaja tur wani, boh pituin boh urang asing, eta ngahina ka Kami—jalma kitu kudu disingkirkeun ti antara bangsana. ³¹Lantaran manehna geus ngahina kana pangandika Kami sarta ngarempak parentah Kami, jalma kitu pasti disingkirkeun; kasalahanana tetep nyangkaruk dina dirina.”

Ngalanggar Poe Sabat jeung Balukarna

³²Waktu urang Israil keur di gurun keusik, maranehna manggih hiji jalma keur nyokot suluh dina poe Sabat. ³³Jalma-jalma anu manggihan manehna keur nyokot suluh teh mawa manehna ka Musa, Harun, jeung sakumna jamaah. ³⁴Manehna ditahan, sabab can puguh naon anu kudu dilampahkeun ka manehna.

³⁵Tuluy Rama urang ngandika ka Musa, “Eta jalma kudu dipaehan; sakumna jamaah kudu maledogan manehna ku batu di luareun pasanggrahan.”

³⁶Sakumna jamaah mawa manehna ka luareun pasanggrahan tuluy maledogan ku batu nepi ka manehna paeh, sakumaha anu diparentahkeun ku Rama urang ka Musa.

Rumbe-rumbe pikeun Ngemutan ka Rama Urang

³⁷Rama urang ngandika deui ka Musa, saur-Na:

³⁸“Bejakeun ka urang Israil: sina maranehna nyieun rumbe-rumbe dina juru-juru pakeanana pikeun sakabeh turunan, kalawan tali warna biru dina rumbe di saban juru. ^a a v38 Rumbe-rumbe — rumbe simpulan anu dipake dina juru-juru pakean — mangrupa pangeling-ngeling anu katembong unggal poe sangkan hirup nurut kana parentah-parentah Rama urang; urang Israil anu satia marake eta nepi ka mangabad-abad. ³⁹Eta rumbe teh pikeun ditempo, supaya maraneh inget kana sakabeh parentah Kami tuluy ngalampahkeunana, teu nuturkeun kahayang hate jeung panon maraneh, anu matak maraneh jadi teu satia. ⁴⁰Ku jalan kitu maraneh bakal inget sarta ngalampahkeun sakabeh parentah Kami, tuluy maraneh bakal jadi suci pikeun Kami. ⁴¹Kami teh Rama maraneh, anu geus ngaluarkeun maraneh ti tanah Mesir pikeun jadi Rama maraneh. Kami teh Rama maraneh.”