Yusup Dibawa ka Mesir

Jadi budak teu ngahalangan Yusup pikeun mekar — Rama urang nyarengan manéhna, jeung Potipar masrahkeun sagala-galana ka manéhna. Unggal poé manéhna nolak pamajikan dununganana, sarta tuduhan awéwé éta ngajeblokeun manéhna ka panjara, di mana manéhna dipercaya deui pikeun ngurus sagala-galana.

Pasal 39.

Yusup dibawa ka Mesir. Potipar, pajabat urang Mesir anu ngawula ka Piraon jeung jadi kapala pangawal, meuli Yusup ti urang Ismael anu geus mawa manehna ka ditu. Rama urang nyarengan Yusup, nepi ka Yusup jadi mujur, digawe di imah dununganana urang Mesir tea. Dununganana ningali yen Rama urang nyarengan Yusup, sarta sagala pagaweanana ku Rama urang dijadikeun mujur dina leungeunna. Yusup kamanah ku dununganana sarta dititah ngawula ka anjeunna. Ku dununganana Yusup dijadikeun pangurus imahna, sagala kagunganana dipasrahkeun ka manehna. Ti barang Yusup dijadikeun pangurus imahna jeung sagala kagunganana, Rama urang ngaberkahan imah urang Mesir tea karana Yusup. Berkah Rama urang turun ka sagala kaboga dununganana, boh di imah boh di tegalan. Potipar masrahkeun sagala kagunganana ka Yusup, nepi ka teu mikiran nanaon deui iwal ti dahareun anu didaharna. Ari Yusup jangkung dedeg sarta kasep rupana.

Sanggeus kitu, bojo dununganana ngajeleg ka Yusup, tuluy ngomong, “Sare jeung aing.”

Tapi Yusup teu kersaeun, pok ngomong ka bojo dununganana, “Ku ayana abdi di dieu, dunungan abdi henteu mikiran nanaon di jero imah; sagala kagunganana geus dipasrahkeun ka abdi. Di ieu imah teu aya anu leuwih gede ti batan abdi; taya saurna anu dicabak ti abdi, iwal ti anjeun, karana anjeun teh bojona. Kumaha atuh abdi bet wani ngalampahkeun kajahatan anu sakitu gedena, jeung dosa ka Rama urang?” ^a

Unggal poe bojo dununganana ngomong ka Yusup, tapi Yusup embung ngadenge, embung sare gigireunana, embung ngabarengan. Dina hiji poe, Yusup asup ka jero imah rek digawe, euweuh saurang-urang acan jalma imahna di jero. Yusup dicekel bajuna ku eta awewe, pokna, “Sare jeung aing!” Tapi Yusup ngalesotkeun bajuna, ditinggalkeun dina leungeun eta awewe, tuluy lumpat ka luar.

Barang awewe tea nenjo yen Yusup ninggalkeun bajuna dina leungeunna tuluy lumpat ka luar, tuluy manehna ngageroan jalma-jalma imahna, pokna, “Tenjo — eta urang didatangan ku salaki aing ku hiji urang Ibrani pikeun ngahina ka urang. Manehna asup rek sare jeung aing, tapi aing ngajerit tarik. Barang ngadenge aing ngoceak jeung ngajerit, manehna ninggalkeun bajuna gigireun aing, tuluy lumpat ka luar.” Baju Yusup teh ditunda gigireunana nepi ka dununganana balik ka imah. Tuluy manehna nyaritakeun hal anu sarua ka salakina, pokna, “Eta badega urang Ibrani anu dibawa ku Akang teh datang ka aing rek ngahina ka aing. Tapi barang aing ngajerit, manehna ninggalkeun bajuna gigireun aing, tuluy lumpat ka luar.”

Barang dununganana ngadenge omongan bojona — “Badega Akang geus milampah kitu ka abdi” — seug amarahna hurung.

Dunungan Yusup nyekel manehna tuluy dijebloskeun ka panjara, tempat tahanan raja. Yusup cicing di dinya, di jero panjara. Tapi Rama urang nyarengan Yusup, mintonkeun kaasih satia ka manehna sarta ngajadikeun Yusup kamanah ku kapala panjara. Kapala panjara ngajadikeun Yusup pangurus sakabeh tahanan di dinya; sagala anu dipigawe di dinya, Yusup anu ngurusna. Kapala panjara teu mariksa nanaon anu aya dina kakawasaan Yusup, karana Rama urang nyarengan manehna — sagala pagaweanana ku Rama urang dijadikeun mujur.