Yusuf Digawa Mudhun menyang Mesir
Dadi batur tukon ora ngalang-alangi Yusuf kanggo makmur — Rama kita nunggil karo dheweke, lan Potifar masrahake samubarang marang dheweke. Saben dina dheweke nampik bojone bendarane, lan pandakwane wong wadon iku njalari dheweke dilebokake ing pakunjaran, ing kana dheweke dipasrahi samubarang maneh.
39 1Yusuf digawa mudhun menyang Mesir; Potifar, priyayine Firaun wong Mesir, kang dadi panggedhening para pengawal, tuku Yusuf saka wong-wong Ismael kang wis nggawa dheweke mrana. 2Rama kita nunggil karo Yusuf, satemah Yusuf dadi wong kang kasil, sarta ngladeni ana ing omahe bendarane, wong Mesir. 3Bendarane weruh yen Rama kita nunggil karo dheweke, sarta Rama kita ndadekake samubarang kang ditindakake iku kasil ana ing tangane. 4Yusuf oleh sih ing ngarepe, banjur ngladeni dheweke; bendarane ngangkat Yusuf nguwasani omahe, sarta masrahake sakabehing darbeke marang Yusuf. 5Wiwit nalika Yusuf diangkat nguwasani omahe lan sakabehing darbeke, Rama kita mberkahi omahe wong Mesir mau marga saka Yusuf; berkahe Rama kita tumindak ana ing sakabehe duweke, ing omah lan ing pategalan. 6Potifar masrahake sakabehing darbeke marang pangrumatane Yusuf, sarta ora preduli apa-apa kajaba mung pangan kang dipangan. Yusuf iku dedeg-piadege pantes lan rupane bagus.
7Sawuse lelakon mau, bojone bendarane nyawang Yusuf kanthi kepencut, banjur kandha: “Turua karo aku.”
8Nanging Yusuf ora gelem, sarta kandha marang bojone bendarane: “Lah, kanthi anane aku, bendaraku ora preduli apa-apa ana ing omah iki; sakabehing darbeke wis dipasrahake marang tanganku. 9Dheweke ora luwih gedhe tinimbang aku ana ing omah iki; ora ana kang disingkiri saka aku kajaba mung kowe, awit kowe iku bojone. Kepriye bisaku nindakake piala kang gedhe iki sarta gawe dosa marang Rama kita?” a a v9 Yusuf ngarani dosa sabanere — dudu nerak angger-angger, nanging natoni panggalihe Sang Rama kang wis nresnani dheweke nganti tekan ing wektu iki.
10Saben dina wong wadon mau tansah kandha marang Yusuf, nanging Yusuf ora gelem ngrungokake, ora gelem turu ing sandhinge, lan ora gelem bebarengan karo dheweke. 11Ing sawijining dina Yusuf mlebu ing omah arep nindakake pagaweyane, mangka ora ana wong siji-sijia saka brayat kang ana ing jero. 12Wong wadon mau nyekel sandhangane Yusuf, karo kandha: “Turua karo aku!” Nanging Yusuf ninggal sandhangane ana ing tangane wong wadon mau, banjur mlayu metu.
13Bareng wong wadon mau weruh yen Yusuf wis ninggal sandhangane ana ing tangane lan wis mlayu metu, 14wong wadon mau banjur nyeluk para wong ing brayate, sarta kandha: “Delengen — dheweke wis nggawa wong Ibrani mrene kanggo ngina kita. Dheweke mlebu nemoni aku arep turu karo aku, mulane aku njerit banter. 15Bareng krungu aku njerit, dheweke ninggal sandhangane ana ing sandhingku, banjur mlayu metu. 16Wong wadon mau nyimpen sandhangane ana ing sandhinge nganti bendarane mulih.” 17Wong wadon mau nyritakake kaya mangkono marang bendarane: “Abdi wong Ibrani kang kokgawa mrene mau marani aku arep ngina aku. 18Nanging bareng aku njerit, dheweke ninggal sandhangane ana ing sandhingku, banjur mlayu metu.”
19Bareng bendarane mau krungu tembunge bojone marang dheweke — “Abdi panjenengan nindakake prakara punika dhateng kula” — banjur mulad-mulad nepsune.
20Bendarane Yusuf banjur nyekel Yusuf lan nglebokake dheweke menyang pakunjaran, panggonane para wong tahanane raja. Yusuf tetep ana ing pakunjaran kono. 21Nanging Rama kita nunggil karo Yusuf sarta maringi sih-kadarmane marang dheweke, njalari Yusuf oleh sih ing ngarepe panggedhening pakunjaran. 22Panggedhening pakunjaran mau masrahake sakabehing wong tahanan marang pangrehe Yusuf; samubarang kang ditindakake ana ing kono, iku Yusuf kang nindakake. 23Panggedhening pakunjaran mau ora mriksa apa-apa kang ana ing pangrehe Yusuf, amarga Rama kita nunggil karo dheweke — samubarang kang ditindakake, iku didadekake kasil dening Rama kita.