Ûsiv Tê Birin Misrê

Tevî koletiyê jî Ûsiv bi ser dikeve — Bavê me pê re ye, û Potîfar her tiştê xwe dide destê wî. Ew roj bi roj jina xweyê xwe red dike, û sûcdarkirina wê wî dixe zîndanê, ku li wir jî dîsa her tişt tê spartin destê wî.

Beş 39.

Ûsiv hat birin Misrê. Potîfarê Misrî, peywirdarê Firewn û fermandarê parêzvanan, ew ji Îsmaêliyan kirî, ji wan kesên ku ew biribûn wê derê. Bavê me bi Ûsiv re bû û ew bi ser ket; ew li mala xweyê xwe yê Misrî xizmet dikir. Xweyê wî dît ku Bavê me pê re ye û her tiştê ku wî dikir, Bavê me di destê wî de serfiraz dikir. Dilê xweyê wî bi Ûsiv xweş bû û Ûsiv xizmeta wî kir; xweyê wî ew li ser mala xwe danî û her tiştê xwe spart wî. Ji wê gava ku wî Ûsiv li ser mala xwe û her tiştê xwe danî, Bavê me ji bo xatirê Ûsiv bereket da mala Misrî; bereketa Bavê me li ser her tiştê wî bû, çi li mal, çi li zeviyê. Potîfar her tiştê xwe di destê Ûsiv de hişt û ji xeynî xwarina ku dixwar, haya wî ji tu tiştî tunebû. Ûsiv xweşbejn û lihevhatî bû.

Piştî van tiştan, jina xweyê wî çavê xwe berda Ûsiv û got: “Bi min re razê.”

Lê wî red kir û ji jina xweyê xwe re got: “Binêre, ez li vir im û xweyê min xema tu tiştê malê naxwe; wî her tiştê xwe daye destê min. Ew di vê malê de ji min ne mezintir e; wî ji bilî te tu tişt ji min venegirtiye, çimkî tu jina wî yî. Ezê çawa vê xerabiya mezin bikim û li hember Bavê me guneh bikim?” ^a

Wê roj bi roj bi Ûsiv re dipeyivî, lê wî nexwest guh bide wê, li ba wê razê û bi wê re be. Rojekê Ûsiv ket hundirê malê ku karê xwe bike; ji mirovên malê tu kes li hundir tunebû. Wê ew ji kincê wî girt û got: “Bi min re razê!” Wî kincê xwe di destê wê de hişt û reviya derve.

Gava wê dît ku wî kincê xwe di destê wê de hiştiye û reviyaye derve, wê gazî mirovên mala xwe kir û got: “Binêrin, wî mirovekî Îbranî ji me re aniye ku tinazên xwe bi me bike. Ew hat ba min ku bi min re razê û min bi dengekî bilind kir qîrîn. Gava wî bihîst ku min kir hewar, wî kincê xwe li ba min hişt û reviya derve. Wê kincê wî li ba xwe hişt, heta ku xweyê wî hat malê.” Wê heman çîrok jê re got: “Ew xulamê Îbranî yê ku te ji me re anî, hat ba min ku tinazên xwe bi min bike. Lê gava min kir hewar, wî kincê xwe li ba min hişt û reviya derve.”

Gava xweyê wî gotinên jina xwe yên ku jê re gotibûn bihîst — “Xulamê te ev tişt bi min kirin” — hêrsa wî rabû.

Xweyê Ûsiv ew girt û avêt wê zîndanê ku girtiyên padîşah lê girtî bûn. Ew li wir di zîndanê de ma. Lê Bavê me bi Ûsiv re bû; wî dilovaniya xwe ya peymanê nîşanî wî da û dilê serekê zîndanê bi wî xweş kir. Serekê zîndanê Ûsiv li ser hemû girtiyên zîndanê danî; her tiştê ku li wir dihat kirin, wî dikir. Serekê zîndanê li tu tiştê ku di destê Ûsiv de bû nedinêrî, çimkî Bavê me pê re bû; her tiştê ku wî dikir, Bavê me serfiraz dikir.